Hoe een jageres een beer werd

# book_id: global-gutenberg-translation-686d74a606ff4898a0eb4875c7ab9efd
# book_title: Hoe een jageres een beer werd
# chapter_id: 1-hoe-een-jageres-een-beer-werd
# chapter_title: Hoe een jageres een beer werd
# book_page: 1 / 3
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hoewel Juno de koningin der goden was, had ze een zwakte die ook bij stervelingen voorkwam. Ze was namelijk erg jaloers, vooral op elke aardse jonkvrouw waarvan ze dacht dat Jupiter haar op een dag een plaats zou geven in de grote familie van de goden op de berg Olympus. Zodra Juno Callisto zag, een prachtige jageres uit de bossen van Arcadia, kreeg ze een hekel aan haar.

Misschien had Juno graag vrij willen ronddwalen door de bossen waar Pan zijn muziek speelde voor de dansen en waar de Dryaden van het ene seizoen naar het andere huppelden, zoals Callisto deed. De godin had wellicht jaloers gekeken naar het gelukkige, vrije leven van de jageres, zonder koninklijke plichten die haar dagelijkse jacht op herten zouden verstoren of een zware kroon die de bries haar lange, donkere haar niet zou laten wapperen. Callisto vereerde zowel Jupiter als Juno, zonder te denken dat ze daarmee de godin ongenoegen zou bezorgen, maar op een dag overkwam haar iets vreemds en angstaanjagends.

Ze had net haar boog opgetuigd, klaar om een pijl zo recht als een dart door het groene bospad te schieten, toen die plotseling haar hand trof en ze op haar handen en knieën op het mos terechtkwam. Ze probeerde haar armen op te heffen om de goden om genade te smeken, maar die waren dik en zwaar geworden en bedekt met lang, zwart haar. Haar handen werden rond en bewapend met kromme klauwen, en dienden haar als voeten. Haar stem, die zo zoet was dat ze de vogels betoverde als ze hen toeriep, veranderde in een angstaanjagend gegrom.

Callisto richtte zich op, zo goed als ze kon, hief haar poten op om de goden om genade te smeken en gaf angstaanjagende brullen van zich terwijl ze haar lot betreurde. Ze was altijd al gedwongen geweest zich te verdedigen tegen de leeuwen en wolven die in het bos rondzwierven, en ze voelde dat ze nu aan hun genade overgeleverd zou zijn. Plotseling begreep ze wat er met haar was gebeurd. Zijzelf was niet langer een sterfelijke, maar een wild beest. Juno had Jupiter ervan overtuigd Callisto te veranderen in de eerste beer.

# book_id: global-gutenberg-translation-686d74a606ff4898a0eb4875c7ab9efd
# book_title: Hoe een jageres een beer werd
# chapter_id: 1-hoe-een-jageres-een-beer-werd
# chapter_title: Hoe een jageres een beer werd
# book_page: 2 / 3
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze had het nooit graag gehad om 's nachts in het bos te zijn, maar nu had ze geen schuilplaats en moest ze door de duisternis zwerven, vaak achtervolgd door dezelfde wilde beesten die ze ooit had gejaagd. Ze vluchtte in doodsangst voor haar eigen honden en leefde in voortdurende angst voor dezelfde pijlen die ze vroeger zo trefzeker had afgeschoten. In de winter kroop Callisto in een holle boomstam of groef ze een grot om het seizoen van de heerschappij van de Noordwind te overleven, en toen de lente kwam, kroop ze, mager en zwak, naar buiten om te zoeken naar de nesten van wilde bijen en de eerste sappige jeneverbessen.

Op een dag zag een jongen de beer terwijl hij op jacht was. Callisto zag hem op hetzelfde moment en besefte dat het haar eigen zoon Arcas was, nu een grote jongeman geworden, die deelnam aan de jacht, net zoals zijn moeder dat zoveel seizoenen eerder had gedaan. Callisto vergat haar veranderde vorm in haar grote vreugde bij het zien van haar zoon. Ze stond op haar achterpoten en haastte zich naar hem toe, haar poten uitgestrekt om hem te omarmen. De jongen, gealarmeerd, hief zijn jachtspeer op en rende de beer tegemoet, stak de punt ervan door haar hart. Callisto's zoon zou haar hebben gedood als Jupiter op dat moment niet vanuit zijn troon naar het bos had neergekeken en plotseling medelijden had gevoeld met de tragedie die hij had veroorzaakt.

De goden hadden een lange weg in de hemel aangelegd die naar het paleis van de Zon leidde. Iedereen kan deze weg op een heldere nacht zien, want ze strekt zich uit over het hele hemelgewelf en staat bekend als de Melkweg. De paleizen van de illustere goden stonden aan weerszijden van de weg, en iets verder terug waren de woningen van de lagere godheden geplaatst.

Op het moment dat Arcas, zijn speer opgeheven, op Callisto afstormde, verschenen er in de lucht vlak bij de weg der goden twee nieuwe bezoekers. Ze hadden de vorm van een Grote Beer en een Kleine Beer, maar hun lichamen bestonden uit helder schijnende sterren. De machtige Jupiter had Callisto en haar zoon in deze twee sterrenbeelden veranderd.

# book_id: global-gutenberg-translation-686d74a606ff4898a0eb4875c7ab9efd
# book_title: Hoe een jageres een beer werd
# chapter_id: 1-hoe-een-jageres-een-beer-werd
# chapter_title: Hoe een jageres een beer werd
# book_page: 3 / 3
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hoe woedend was Juno toen ze dat ontdekte! Ze daalde af naar de zee en vertelde haar zorgen aan Oceanus, een reus uit het ras der Titanen die destijds over de wateren heerste.

"Vraag je je af, Oceanus," riep Juno, "waarom ik, de koningin der goden, de hemelse vlakke gebieden heb verlaten en je diepten opzoek?" Het is omdat mijn gezag terzijde is geschoven. Ik zal vervangen worden onder mijn mede-goden, want Callisto, de beer, is naar de hemel gebracht en een plaats onder de sterren gegeven. Wie kan ontkennen dat zij niet spoedig mijn troon zal innemen?

"Wat wil je dat ik eraan doe?" vroeg de oude Oceanus, enigszins verbaasd over het feit dat Juno hem om raad had gevraagd.

"Ik heb Callisto verboden haar menselijke vorm te behouden, en mijn wil is onrechtmatig terzijde geschoven," antwoordde Juno. "Nu ze een verblijfplaats heeft op de weg naar de hemel, kan ze elke vorm aannemen die ze wenst en kan ze bij jou aankloppen voor hulp bij haar poging om mijn troon te stelen. Ik beveel je nooit toe te staan dat de sterren van haar sterrenbeeld het water raken."

Oceanus riep een raad bijeen van de andere machten van de wateren, en zij stemden in met het decreet van Juno. De ene ster na de andere ging op en onder, en raakte in haar baan het water. Maar de Grote Beer en de Kleine Beer draaiden onophoudelijk rond en rond in de lucht, en zakten nooit weg zoals de andere sterren onder het wateroppervlak. Juno had gedacht dat dit een straf voor hen zou zijn, maar het bleek een soort beloning te zijn.

Omdat de Grote Beer en de Kleine Beer altijd te zien waren in hun onveranderlijke, schijnende baan, gingen mensen die 's nachts moesten reizen, vooral op zee, erop vertrouwen om hun weg in de duisternis te vinden. De laatste ster aan de staart van de Kleine Beer wees naar het noorden en werd na een tijdje bekend als de Poolster. De Ouden noemden haar ook de Ster van Arcadia, want zij hielp zoveel zeelieden hun weg naar huis te vinden over de gevaarlijke wateren.

Het was Juno overkomen, zoals het vandaag de dag vaak gebeurt bij jaloerse mensen, dat ze Callisto helemaal geen kwaad had gedaan, maar haar juist veel eer had bezorgd.