BokRobot leeseditie
Boeken
GratisDe betoverde prinses
Jeremiah Curtin
Versie kiezen
In een bepaald koninkrijk diende een soldaat in de koninklijke cavalerie. Hij diende trouw en getrouw gedurende vijfentwintig jaar, en als beloning voor zijn goede gedrag gaf de koning hem de ereerlijke ontslag en het paard waarop hij had gereden, samen met alle toebehoren ervan.
De soldaat nam afscheid van zijn kameraden en vertrok naar huis. Hij reisde een dag, een tweede dag en een derde dag. Voordat hij het wist, was er al een hele week voorbij, en daarna nog een tweede en een derde week. De soldaat had geen geld; hij had niets om zichzelf te eten te geven en niets om zijn paard te voeren, en zijn huis was nog steeds heel ver weg. Toen hij zich zijn benarde situatie realiseerde, kreeg hij vreselijke honger. Hij keek om zich heen en zag in de verte een groot kasteel. "Nou," dacht hij, "ik kan maar beter daarheen gaan. Misschien nemen ze me daar een tijdje aan om te dienen, en verdien ik iets."
Hij wendde zich naar het kasteel, reed de binnenplaats binnen, stalde zijn paard in de stal, gaf het hooi en ging het kasteel binnen. Binnen was een tafel gedekt met eten en wijn—alles wat men zich maar kon wensen. De soldaat at en dronk hartelijk, en dacht toen: "Nu kan ik slapen."
Maar plotseling kwam er een beer binnen. "Vrees mij niet, dappere held," zei de beer. "Je bent op het juiste moment gekomen. Ik ben geen wilde beer, maar een mooie jonkvrouw, een betoverde prinses. Als je het kunt volhouden en hier drie nachten doorbrengt, zal de betovering worden opgeheven, zal ik weer een prinses zijn en zal ik met je trouwen."
De soldaat stemde toe. Toen viel er een grote droefheid over hem heen, zo zwaar dat hij het nauwelijks kon verdragen om naar de wereld te kijken, en het werd met elk moment erger. Als het niet om de wijn was geweest, had hij zelfs niet één nacht kunnen volhouden. De tweede nacht was zo zwaar dat hij besloot alles achter te laten en weg te lopen, maar hoe hard hij ook probeerde, hij kon geen uitweg uit het kasteel vinden. Hij werd gedwongen om tegen zijn wil te blijven.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 1 / 7
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
In een bepaald koninkrijk diende een soldaat in de koninklijke cavalerie. Hij diende trouw en getrouw gedurende vijfentwintig jaar, en als beloning voor zijn goede gedrag gaf de koning hem de ereerlijke ontslag en het paard waarop hij had gereden, samen met alle toebehoren ervan.
De soldaat nam afscheid van zijn kameraden en vertrok naar huis. Hij reisde een dag, een tweede dag en een derde dag. Voordat hij het wist, was er al een hele week voorbij, en daarna nog een tweede en een derde week. De soldaat had geen geld; hij had niets om zichzelf te eten te geven en niets om zijn paard te voeren, en zijn huis was nog steeds heel ver weg. Toen hij zich zijn benarde situatie realiseerde, kreeg hij vreselijke honger. Hij keek om zich heen en zag in de verte een groot kasteel. "Nou," dacht hij, "ik kan maar beter daarheen gaan. Misschien nemen ze me daar een tijdje aan om te dienen, en verdien ik iets."
Hij wendde zich naar het kasteel, reed de binnenplaats binnen, stalde zijn paard in de stal, gaf het hooi en ging het kasteel binnen. Binnen was een tafel gedekt met eten en wijn—alles wat men zich maar kon wensen. De soldaat at en dronk hartelijk, en dacht toen: "Nu kan ik slapen."
Maar plotseling kwam er een beer binnen. "Vrees mij niet, dappere held," zei de beer. "Je bent op het juiste moment gekomen. Ik ben geen wilde beer, maar een mooie jonkvrouw, een betoverde prinses. Als je het kunt volhouden en hier drie nachten doorbrengt, zal de betovering worden opgeheven, zal ik weer een prinses zijn en zal ik met je trouwen."
De soldaat stemde toe. Toen viel er een grote droefheid over hem heen, zo zwaar dat hij het nauwelijks kon verdragen om naar de wereld te kijken, en het werd met elk moment erger. Als het niet om de wijn was geweest, had hij zelfs niet één nacht kunnen volhouden. De tweede nacht was zo zwaar dat hij besloot alles achter te laten en weg te lopen, maar hoe hard hij ook probeerde, hij kon geen uitweg uit het kasteel vinden. Hij werd gedwongen om tegen zijn wil te blijven.Hij overleefde de derde nacht. In de ochtend stond er een prinses van onbeschrijfelijke schoonheid voor hem. Ze bedankte hem voor zijn diensten en zei dat hij zich moest voorbereiden op de bruiloft. Ze trouwden onmiddellijk en begonnen samen te leven, zonder zorgen of moeilijkheden. Na een tijdje herinnerde de soldaat zich zijn thuisland en wilde hij het bezoeken. De prinses probeerde hem te overtuigen om te blijven.
"Blijf, blijf hier, mijn vriend, ga niet weg. Wat ontbreekt je?"
Maar ze kon hem niet overtuigen. Ze nam afscheid van haar echtgenoot, gaf hem een zak vol zaden en zei: "Op welke weg je ook reist, strooi deze zaden aan beide kanten. Waar ze ook vallen, daar zullen onmiddellijk bomen opkomen, die kostbare vruchten dragen. Mooie vogels zullen liederen zingen, en katten uit het buitenland zullen verhalen vertellen."
De goede soldaat besteg zijn trouwe paard en reed weg. Onderweg strooide hij zaden aan beide kanten, en achter hem schoten bossen op, die net uit de vochtige aarde tevoorschijn kwamen. Hij reed een dag, een tweede dag en een derde dag, en op het open veld zag hij een karavaan. Kooplieden zaten op het gras kaarten te spelen, en in de buurt hing een grote ketel. Hoewel er geen vuur onder stond, kookte de ketel als een fontein. "Wat een wonder!" dacht de soldaat. "Er is geen vuur, maar toch kookt de ketel. Laat me eens beter kijken." Hij draaide zijn paard naar de kooplieden toe en reed naar hen toe.
"Gegroet, eerbiedwaardige heren!" zei hij, zonder te vermoeden dat ze geen echte kooplieden waren, maar onreine geesten. "Dat is een slimme truc—een ketel die kookt zonder vuur. Maar ik heb een nog betere." Hij pakte een zaadje en gooide het op de grond. Onmiddellijk schoot er een volgroeide boom op, die kostbare vruchten droeg, terwijl vogels zongen en katten verhalen vertelden. Bij deze opschepperij herkenden de onreine geesten hem.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 2 / 7
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij overleefde de derde nacht. In de ochtend stond er een prinses van onbeschrijfelijke schoonheid voor hem. Ze bedankte hem voor zijn diensten en zei dat hij zich moest voorbereiden op de bruiloft. Ze trouwden onmiddellijk en begonnen samen te leven, zonder zorgen of moeilijkheden. Na een tijdje herinnerde de soldaat zich zijn thuisland en wilde hij het bezoeken. De prinses probeerde hem te overtuigen om te blijven.
"Blijf, blijf hier, mijn vriend, ga niet weg. Wat ontbreekt je?"
Maar ze kon hem niet overtuigen. Ze nam afscheid van haar echtgenoot, gaf hem een zak vol zaden en zei: "Op welke weg je ook reist, strooi deze zaden aan beide kanten. Waar ze ook vallen, daar zullen onmiddellijk bomen opkomen, die kostbare vruchten dragen. Mooie vogels zullen liederen zingen, en katten uit het buitenland zullen verhalen vertellen."
De goede soldaat besteg zijn trouwe paard en reed weg. Onderweg strooide hij zaden aan beide kanten, en achter hem schoten bossen op, die net uit de vochtige aarde tevoorschijn kwamen. Hij reed een dag, een tweede dag en een derde dag, en op het open veld zag hij een karavaan. Kooplieden zaten op het gras kaarten te spelen, en in de buurt hing een grote ketel. Hoewel er geen vuur onder stond, kookte de ketel als een fontein. "Wat een wonder!" dacht de soldaat. "Er is geen vuur, maar toch kookt de ketel. Laat me eens beter kijken." Hij draaide zijn paard naar de kooplieden toe en reed naar hen toe.
"Gegroet, eerbiedwaardige heren!" zei hij, zonder te vermoeden dat ze geen echte kooplieden waren, maar onreine geesten. "Dat is een slimme truc—een ketel die kookt zonder vuur. Maar ik heb een nog betere." Hij pakte een zaadje en gooide het op de grond. Onmiddellijk schoot er een volgroeide boom op, die kostbare vruchten droeg, terwijl vogels zongen en katten verhalen vertelden. Bij deze opschepperij herkenden de onreine geesten hem.
"Ah," zeiden ze onder elkaar, "dit is de man die de prinses heeft bevrijd! Kom, broeders, laten we hem verdoven met een magisch kruid, zodat hij een half jaar slaapt." Ze vermaakten hem en deden het kruid in zijn eten en drinken. De soldaat zakte op het gras neer en viel in een diepe slaap, waaruit niets hem kon wekken. De kooplieden, de karavaan en de ketel verdwenen in een oogwenk.
Al spoedig daarna ging de prinses naar haar tuin en zag dat de toppen van alle bomen begonnen te verwelken. "Dit belooft niets goeds," dacht ze. "Er is blijkbaar iets ergs met mijn echtgenoot gebeurd."
Drie maanden gingen voorbij. Het was tijd voor hem om terug te keren, maar er was geen teken van hem. De prinses maakte zich dus klaar voor een reis en ging op zoek naar hem. Ze volgde de weg die hij had afgelegd, waar aan beide kanten bossen groeiden, vogels zongen en katten hun verhalen spraken. Ze bereikte een plek waar de bomen abrupt eindigden en de weg zich uitstrekte naar het open veld. Ze vroeg zich af: "Waar kan hij heen zijn? Hij is toch niet in de aarde gezonken?"
Toen zag ze, aan de kant, een van die wonderlijke bomen die alleen stond, en daaronder lag haar dierbare echtgenoot. Ze liep naar hem toe, duwde hem en probeerde hem wakker te maken, maar hij wilde niet wakker worden. Ze kneep hem, stak spelden in zijn zij, prikte en prikte hem. Hij voelde geen pijn en lag als een lijk, bewegingloos. De prinses werd kwaad en in haar woede sprak ze een vloek uit: "Moge de wilde wervelwind je grijpen, jij nietsnutte slaper, en je naar onbekende plaatsen meenemen!"
Op het moment dat ze sprak, begon de wind te fluiten en te huilen. In een flits werd de soldaat opgetild door een woeste wervelwind en uit haar zicht weggevoerd. Ze besefte te laat dat ze een vreselijke vloek had uitgesproken. Ze weende bittere tranen, keerde naar huis terug en leefde daar alleen en eenzaam.
De arme soldaat werd door de wervelwind ver, ver weg gedragen, voorbij het driemaal-negende land naar het dertigste koninkrijk, en neergezet op een klein puntje land tussen twee zeeën. Hij belandde op het smalste stukje land. Als hij naar rechts draaide of naar links rolde, zou hij in de zee vallen en zeker verdrinken.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 3 / 7
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ah," zeiden ze onder elkaar, "dit is de man die de prinses heeft bevrijd! Kom, broeders, laten we hem verdoven met een magisch kruid, zodat hij een half jaar slaapt." Ze vermaakten hem en deden het kruid in zijn eten en drinken. De soldaat zakte op het gras neer en viel in een diepe slaap, waaruit niets hem kon wekken. De kooplieden, de karavaan en de ketel verdwenen in een oogwenk.
Al spoedig daarna ging de prinses naar haar tuin en zag dat de toppen van alle bomen begonnen te verwelken. "Dit belooft niets goeds," dacht ze. "Er is blijkbaar iets ergs met mijn echtgenoot gebeurd."
Drie maanden gingen voorbij. Het was tijd voor hem om terug te keren, maar er was geen teken van hem. De prinses maakte zich dus klaar voor een reis en ging op zoek naar hem. Ze volgde de weg die hij had afgelegd, waar aan beide kanten bossen groeiden, vogels zongen en katten hun verhalen spraken. Ze bereikte een plek waar de bomen abrupt eindigden en de weg zich uitstrekte naar het open veld. Ze vroeg zich af: "Waar kan hij heen zijn? Hij is toch niet in de aarde gezonken?"
Toen zag ze, aan de kant, een van die wonderlijke bomen die alleen stond, en daaronder lag haar dierbare echtgenoot. Ze liep naar hem toe, duwde hem en probeerde hem wakker te maken, maar hij wilde niet wakker worden. Ze kneep hem, stak spelden in zijn zij, prikte en prikte hem. Hij voelde geen pijn en lag als een lijk, bewegingloos. De prinses werd kwaad en in haar woede sprak ze een vloek uit: "Moge de wilde wervelwind je grijpen, jij nietsnutte slaper, en je naar onbekende plaatsen meenemen!"
Op het moment dat ze sprak, begon de wind te fluiten en te huilen. In een flits werd de soldaat opgetild door een woeste wervelwind en uit haar zicht weggevoerd. Ze besefte te laat dat ze een vreselijke vloek had uitgesproken. Ze weende bittere tranen, keerde naar huis terug en leefde daar alleen en eenzaam.
De arme soldaat werd door de wervelwind ver, ver weg gedragen, voorbij het driemaal-negende land naar het dertigste koninkrijk, en neergezet op een klein puntje land tussen twee zeeën. Hij belandde op het smalste stukje land. Als hij naar rechts draaide of naar links rolde, zou hij in de zee vallen en zeker verdrinken.De goede soldaat sliep een half jaar lang, zonder een vinger te bewegen, en toen hij wakker werd, sprong hij op en keek zich om. De golven rolden zover als het oog kon zien. Hij stond daar en vroeg zich af: "Hoe ben ik hier terechtgekomen? Wie heeft me naar deze plek gesleept?" Hij draaide zich om van het puntje land en kwam bij een eiland, waar een steile, hoge berg de wolken raakte, met een grote steen op de top. Toen hij dichterbij kwam, zag hij drie duivels vechten, terwijl bloed vloeide en vlees rondvloog.
"Stop, ellendelingen! Waar vechten jullie om?" riep hij.
"Zie, onze vader is drie dagen geleden gestorven en heeft drie wonderlijke dingen nagelaten: een vliegend tapijt, snel bewegende laarzen en een onzichtbaarheidsmuts. We kunnen die niet onder elkaar verdelen."
"Oh, vervloekte dwazen, die om zulke kleinigheidjes vechten! Als jullie willen, zal ik ze onder jullie verdelen, en jullie zullen tevreden zijn. Ik zal niemand beledigen."
"Goed dan, landgenoot, verdeel ze voor ons, als je wilt."
"Goed. Ren snel door het dennenbos en verzamel honderd poed hars, en breng het hierheen."
De duivels renden weg, verzamelden driehonderd poed hars en brachten het naar de soldaat.
"Nu, breng me de grootste ketel uit jullie koninkrijk." De duivels haalden een enorme ketel die veertig vaten kon bevatten, en ze gooiden de hars erin. De soldaat maakte een vuur aan, en toen de hars kookte, gaf hij de duivels de opdracht om die de berg op te dragen en van boven naar beneden uit te gieten. De duivels deden dit in een oogwenk.
"Nu," zei de soldaat, "duw die steen daarheen. Laat hem de berg afrollen, en volg hem. Wie hem als eerste inhaalt, mag een van de drie dingen kiezen. Wie als tweede aankomt, mag kiezen uit de overgebleven twee, en het laatste wonder gaat naar de derde."
De duivels duwden de steen, en die rolde snel. De eerste duivel haalde hem in en greep de steen, maar die draaide zich om en verpletterde hem in de kokende hars. De tweede en derde duivel kregen hetzelfde lot: ze zaten allemaal vast in de kokende hars.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 4 / 7
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De goede soldaat sliep een half jaar lang, zonder een vinger te bewegen, en toen hij wakker werd, sprong hij op en keek zich om. De golven rolden zover als het oog kon zien. Hij stond daar en vroeg zich af: "Hoe ben ik hier terechtgekomen? Wie heeft me naar deze plek gesleept?" Hij draaide zich om van het puntje land en kwam bij een eiland, waar een steile, hoge berg de wolken raakte, met een grote steen op de top. Toen hij dichterbij kwam, zag hij drie duivels vechten, terwijl bloed vloeide en vlees rondvloog.
"Stop, ellendelingen! Waar vechten jullie om?" riep hij.
"Zie, onze vader is drie dagen geleden gestorven en heeft drie wonderlijke dingen nagelaten: een vliegend tapijt, snel bewegende laarzen en een onzichtbaarheidsmuts. We kunnen die niet onder elkaar verdelen."
"Oh, vervloekte dwazen, die om zulke kleinigheidjes vechten! Als jullie willen, zal ik ze onder jullie verdelen, en jullie zullen tevreden zijn. Ik zal niemand beledigen."
"Goed dan, landgenoot, verdeel ze voor ons, als je wilt."
"Goed. Ren snel door het dennenbos en verzamel honderd poed hars, en breng het hierheen."
De duivels renden weg, verzamelden driehonderd poed hars en brachten het naar de soldaat.
"Nu, breng me de grootste ketel uit jullie koninkrijk." De duivels haalden een enorme ketel die veertig vaten kon bevatten, en ze gooiden de hars erin. De soldaat maakte een vuur aan, en toen de hars kookte, gaf hij de duivels de opdracht om die de berg op te dragen en van boven naar beneden uit te gieten. De duivels deden dit in een oogwenk.
"Nu," zei de soldaat, "duw die steen daarheen. Laat hem de berg afrollen, en volg hem. Wie hem als eerste inhaalt, mag een van de drie dingen kiezen. Wie als tweede aankomt, mag kiezen uit de overgebleven twee, en het laatste wonder gaat naar de derde."
De duivels duwden de steen, en die rolde snel. De eerste duivel haalde hem in en greep de steen, maar die draaide zich om en verpletterde hem in de kokende hars. De tweede en derde duivel kregen hetzelfde lot: ze zaten allemaal vast in de kokende hars.De soldaat nam toen de snelle laarzen en de onzichtbaarheidsmuts, ging op het vliegende tapijt zitten en vloog weg om zijn thuisland te zoeken. Hij reisde ver en wijd, totdat hij bij een hut aankwam. Binnen zat een Baba-Yaga, oud en tandeloos, met een been van bot.
"Gegroet, grootmoeder! Kun je me vertellen hoe ik mijn mooie prinses kan vinden?" vroeg hij.
"Ik heb haar niet gezien en heb ook niets van haar gehoord," antwoordde ze. "Maar ga verder, over veel zeeën en landen heen, en daar woont mijn tweede zus. Zij weet meer dan ik. Misschien kan zij je helpen."
De soldaat vloog op zijn tapijt. Hij zwierf lange tijd over de witte wereld. Telkens wanneer hij eten of drinken nodig had, trok hij de hoed van onzichtbaarheid aan, daalde af naar een winkel, nam wat hij wilde en vloog vervolgens verder. Hij kwam bij de tweede hut en ging naar binnen. Binnen zat een andere Baba-Yaga, ook oud en tandeloos.
"Gegroet, grootmoeder! Weet u hoe ik mijn mooie prinses kan vinden?"
"Nee, mijn duif, ik weet het niet."
"Ach, jij oude heks! Je hebt zoveel jaren geleefd, maar toch zijn al je tanden weg en weet je niets!" Hij vloog verder naar de oudste zus.
Hij zwierf lange tijd, over vele zeeën en landen, totdat hij het einde van de wereld bereikte. Daar stond een hut, en verderop was geen weg—alleen maar duisternis. "Nou," dacht hij, "als ik hier geen antwoord kan krijgen, is er nergens anders heen te gaan." Hij ging de hut binnen. Binnen zat een grijze, tandeloze Baba-Yaga.
"Gegroet, grootmoeder! Vertel me waar ik mijn prinses moet zoeken."
"Wacht even. Ik zal al mijn winden bij elkaar roepen en ze vragen. Ze waaien over de hele wereld, dus ze moeten weten waar ze nu woont."
De oude vrouw ging naar de veranda, riep met luide stem en gaf een machtig fluitje. Onmiddellijk verzamelden stormwinden zich vanuit alle richtingen, en de hut beefde.
"Rustiger, rustiger!" riep Baba-Yaga. Toen de winden verzameld waren, vroeg ze: "Mijn stormwinden, jullie waaien over de hele wereld. Hebben jullie de mooie prinses ergens gezien?"
"Nee, we hebben haar niet gezien," antwoordwoordden ze in koor.
"Zijn jullie allemaal hier?"
"Ja, behalve Zuidenwind."
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 5 / 7
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De soldaat nam toen de snelle laarzen en de onzichtbaarheidsmuts, ging op het vliegende tapijt zitten en vloog weg om zijn thuisland te zoeken. Hij reisde ver en wijd, totdat hij bij een hut aankwam. Binnen zat een Baba-Yaga, oud en tandeloos, met een been van bot.
"Gegroet, grootmoeder! Kun je me vertellen hoe ik mijn mooie prinses kan vinden?" vroeg hij.
"Ik heb haar niet gezien en heb ook niets van haar gehoord," antwoordde ze. "Maar ga verder, over veel zeeën en landen heen, en daar woont mijn tweede zus. Zij weet meer dan ik. Misschien kan zij je helpen."
De soldaat vloog op zijn tapijt. Hij zwierf lange tijd over de witte wereld. Telkens wanneer hij eten of drinken nodig had, trok hij de hoed van onzichtbaarheid aan, daalde af naar een winkel, nam wat hij wilde en vloog vervolgens verder. Hij kwam bij de tweede hut en ging naar binnen. Binnen zat een andere Baba-Yaga, ook oud en tandeloos.
"Gegroet, grootmoeder! Weet u hoe ik mijn mooie prinses kan vinden?"
"Nee, mijn duif, ik weet het niet."
"Ach, jij oude heks! Je hebt zoveel jaren geleefd, maar toch zijn al je tanden weg en weet je niets!" Hij vloog verder naar de oudste zus.
Hij zwierf lange tijd, over vele zeeën en landen, totdat hij het einde van de wereld bereikte. Daar stond een hut, en verderop was geen weg—alleen maar duisternis. "Nou," dacht hij, "als ik hier geen antwoord kan krijgen, is er nergens anders heen te gaan." Hij ging de hut binnen. Binnen zat een grijze, tandeloze Baba-Yaga.
"Gegroet, grootmoeder! Vertel me waar ik mijn prinses moet zoeken."
"Wacht even. Ik zal al mijn winden bij elkaar roepen en ze vragen. Ze waaien over de hele wereld, dus ze moeten weten waar ze nu woont."
De oude vrouw ging naar de veranda, riep met luide stem en gaf een machtig fluitje. Onmiddellijk verzamelden stormwinden zich vanuit alle richtingen, en de hut beefde.
"Rustiger, rustiger!" riep Baba-Yaga. Toen de winden verzameld waren, vroeg ze: "Mijn stormwinden, jullie waaien over de hele wereld. Hebben jullie de mooie prinses ergens gezien?"
"Nee, we hebben haar niet gezien," antwoordwoordden ze in koor.
"Zijn jullie allemaal hier?"
"Ja, behalve Zuidenwind."Al snel vloog Zuidenwind naar boven. De oude vrouw vroeg: "Waar heb je al die tijd gezeten? Ik kon nauwelijks wachten tot je kwam."
"Vergeef me, grootmoeder. Ik ben naar een nieuw koninkrijk geweest, waar de mooie prinses woont. Haar man is verdwenen, dus veel tsaren en zonen van tsaren, koningen en zonen van koningen, doen haar hof. "
"En hoe ver is het naar dat koninkrijk?"
"Voor een man te voet zou het vijfendertig jaar duren, tien jaar als je vliegt. Maar als ik blaas, kan ik iemand daar in drie uur brengen."
De soldaat smeekte Zuidenwind met tranen in zijn ogen om hem daarheen te brengen.
"Dat zal ik doen," zei Zuidenwind, "op voorwaarde dat je me drie dagen en drie nachten lang vrij laat door je koninkrijk te waaien."
"Blijf drie weken lang feesten, als je wilt!"
"Nou, ik ga een paar dagen rusten om mijn krachten te herstellen, en daarna gaan we."
Zuidwind rustte uit, en toen hij klaar was, zei hij: "Nou, broer, we vertrekken. Maar wees niet bang; je zult veilig aankomen."
Plotseling blies een machtige wervelwind de soldaat de lucht in en droeg hem over bergen en zeeën, tot hoog in de wolken. Binnen precies drie uur arriveerde hij in het nieuwe koninkrijk waar zijn prachtige prinses woonde. Zuidwind zei: "Vaarwel, goede held. Uit mededogen zal ik niet feesten in jouw koninkrijk."
"Waarom niet?"
"Als ik feest, blijft er geen enkel huis overeind staan, en geen enkele boom in de tuinen – ik zou alles op zijn kop zetten."
"Vaarwel dan; moge God je bewaren," zei de soldaat. Hij trok zijn hoed van onzichtbaarheid aan en maakte zich op weg naar het kasteel met de witte muren. Terwijl hij weg was, waren de toppen van alle bomen in de tuin uitgedroogd, maar op het moment dat hij verscheen, kwamen ze weer tot leven en begonnen te bloeen. Hij ging de grote zaal binnen, waar vele tsaren en koningen aan tafel zaten en de prinses het hof maakten. Ze dronken zoete wijnen. Maar telkens wanneer een gast zijn glas naar zijn lippen bracht, sloeg de soldaat, onzichtbaar, het glas uit zijn hand. Alle gasten stonden verbaasd te kijken, maar de prinses begreep het meteen.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 6 / 7
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Al snel vloog Zuidenwind naar boven. De oude vrouw vroeg: "Waar heb je al die tijd gezeten? Ik kon nauwelijks wachten tot je kwam."
"Vergeef me, grootmoeder. Ik ben naar een nieuw koninkrijk geweest, waar de mooie prinses woont. Haar man is verdwenen, dus veel tsaren en zonen van tsaren, koningen en zonen van koningen, doen haar hof. "
"En hoe ver is het naar dat koninkrijk?"
"Voor een man te voet zou het vijfendertig jaar duren, tien jaar als je vliegt. Maar als ik blaas, kan ik iemand daar in drie uur brengen."
De soldaat smeekte Zuidenwind met tranen in zijn ogen om hem daarheen te brengen.
"Dat zal ik doen," zei Zuidenwind, "op voorwaarde dat je me drie dagen en drie nachten lang vrij laat door je koninkrijk te waaien."
"Blijf drie weken lang feesten, als je wilt!"
"Nou, ik ga een paar dagen rusten om mijn krachten te herstellen, en daarna gaan we."
Zuidwind rustte uit, en toen hij klaar was, zei hij: "Nou, broer, we vertrekken. Maar wees niet bang; je zult veilig aankomen."
Plotseling blies een machtige wervelwind de soldaat de lucht in en droeg hem over bergen en zeeën, tot hoog in de wolken. Binnen precies drie uur arriveerde hij in het nieuwe koninkrijk waar zijn prachtige prinses woonde. Zuidwind zei: "Vaarwel, goede held. Uit mededogen zal ik niet feesten in jouw koninkrijk."
"Waarom niet?"
"Als ik feest, blijft er geen enkel huis overeind staan, en geen enkele boom in de tuinen – ik zou alles op zijn kop zetten."
"Vaarwel dan; moge God je bewaren," zei de soldaat. Hij trok zijn hoed van onzichtbaarheid aan en maakte zich op weg naar het kasteel met de witte muren. Terwijl hij weg was, waren de toppen van alle bomen in de tuin uitgedroogd, maar op het moment dat hij verscheen, kwamen ze weer tot leven en begonnen te bloeen. Hij ging de grote zaal binnen, waar vele tsaren en koningen aan tafel zaten en de prinses het hof maakten. Ze dronken zoete wijnen. Maar telkens wanneer een gast zijn glas naar zijn lippen bracht, sloeg de soldaat, onzichtbaar, het glas uit zijn hand. Alle gasten stonden verbaasd te kijken, maar de prinses begreep het meteen.
"Mijn vriend is hier zeker," dacht ze. Ze keek uit het raam en zag de toppen van de bomen weer tot leven komen en bloeien. Toen gaf ze de gasten een raadsel: "Ik had een zelfgemaakt kistje met een gouden sleutel. Ik verloor deze sleutel en verwachtte niet dat ik hem ooit nog zou vinden, maar nu heeft hij zichzelf gevonden. Wie dit raadsel oplost, met die zal ik trouwen."
De tsaren en koningen braken hun wijze hoofden, maar niemand kon het oplossen.
Uiteindelijk zei de prinses: "Toon jezelf, lieve vriend."
De soldaat trok zijn hoed van onzichtbaarheid af, nam haar bij de hand en kuste haar liefdevol.
"Hier is het antwoord," zei de prinses. "Ik ben het zelfgemaakte kistje, en mijn trouwe echtgenoot is de gouden sleutel."
De vrijers moesten hun wagenassen omdraaien en naar huis gaan. De prinses en haar echtgenoot leefden daarna gelukkig samen, en hun rijkdommen namen toe.
EINDE.
# book_id: global-gutenberg-translation-f19e5b55f512405e8bbb7e26ce9bcbcd
# book_title: De betoverde prinses
# chapter_id: 1-de-betoverde-prinses
# chapter_title: De betoverde prinses
# book_page: 7 / 7
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Mijn vriend is hier zeker," dacht ze. Ze keek uit het raam en zag de toppen van de bomen weer tot leven komen en bloeien. Toen gaf ze de gasten een raadsel: "Ik had een zelfgemaakt kistje met een gouden sleutel. Ik verloor deze sleutel en verwachtte niet dat ik hem ooit nog zou vinden, maar nu heeft hij zichzelf gevonden. Wie dit raadsel oplost, met die zal ik trouwen."
De tsaren en koningen braken hun wijze hoofden, maar niemand kon het oplossen.
Uiteindelijk zei de prinses: "Toon jezelf, lieve vriend."
De soldaat trok zijn hoed van onzichtbaarheid af, nam haar bij de hand en kuste haar liefdevol.
"Hier is het antwoord," zei de prinses. "Ik ben het zelfgemaakte kistje, en mijn trouwe echtgenoot is de gouden sleutel."
De vrijers moesten hun wagenassen omdraaien en naar huis gaan. De prinses en haar echtgenoot leefden daarna gelukkig samen, en hun rijkdommen namen toe.
EINDE.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.