Habetrot en Scantlie Mab

# book_id: global-gutenberg-translation-5373fbab4bee4071b5f31990f7d708e6
# book_title: Habetrot en Scantlie Mab
# chapter_id: 1-habetrot-en-scantlie-mab
# chapter_title: Habetrot en Scantlie Mab
# book_page: 1 / 5
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Een vrouw had een mooie dochter, die liever speelde dan werkte, en liever op de weiden en in de lanen rondwandelde dan aan de spinnewiel en de spinrok te zitten. De moeder was hier hartstochtelijk over verontwaardigd, want in die tijd had geen enkel meisje kans op een goede echtgenoot, tenzij ze een ijverige spinster was. Dus probeerde ze haar dochter te overhalen, bedreigde haar, en sloeg haar zelfs, maar alles tevergeefs; het meisje bleef wat haar moeder haar noemde: "een luie trut."

Uiteindelijk, op een ochtend in de lente, gaf de goede vrouw haar zeven bollen lint, met de waarschuwing dat ze geen enkel excuus zou accepteren; ze moesten binnen drie dagen gesponnen worden tot garen. Het meisje zag dat haar moeder het meende, dus spande ze haar spinrok aan zoveel ze kon; maar haar handen waren helemaal ongetraind, en tegen de avond van de tweede dag was slechts een heel klein deel van haar taak geklaard. Ze huilde zichzelf die nacht in slaap, en de volgende ochtend gooide ze haar werk wanhopig weg en wandelde ze de velden in, die schitterden van de dauw. Uiteindelijk bereikte ze een heuvel, aan wiens voet een beekje stroomde, omzoomd met houtwijn en wilde rozen; en daar ging ze zitten, haar gezicht in haar handen begraven.

Toen ze opkeek, was ze verbaasd een oude vrouw aan de rand van de beek te zien, die haar helemaal niet kende, die de draad uit de spinrok trok terwijl ze in de zon baadde. Er was niets bijzonders aan haar uiterlijk, behalve de lengte en dikte van haar lippen; alleen zat ze op een zelfgebouwde steen. Het meisje stond op, ging naar de goede vrouw en groette haar vriendelijk, maar kon het niet laten te vragen: "Wat maakt je lippen zo lang?"

"Spinnegaren, mijn liefje," zei de oude vrouw, die blij met haar was. "Ik maak mijn vingers nat met mijn lippen, terwijl ik de draad uit de spinrok trek."

# book_id: global-gutenberg-translation-5373fbab4bee4071b5f31990f7d708e6
# book_title: Habetrot en Scantlie Mab
# chapter_id: 1-habetrot-en-scantlie-mab
# chapter_title: Habetrot en Scantlie Mab
# book_page: 2 / 5
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Ah!", zei het meisje, "ik zou ook moeten spinnen, maar het heeft allemaal geen zin. Ik zal mijn taak nooit volbrengen:" waarop de oude vrouw voorstelde het voor haar te doen. Overgelukkig rende het meisje weg om haar linnen te halen en legde het in de hand van haar nieuwe vriendin, met de vraag waar ze die avond de wol zou kunnen ophalen; maar ze kreeg geen antwoord: de oude vrouw verdween tussen de bomen en struiken. Het meisje, diep verward, liep wat rond, ging zitten om uit te rusten en viel uiteindelijk in slaap bij de kleine heuvel.

Toen ze wakker werd, was ze verbaasd te zien dat het avond was. Causleen, de avondster, straalde met zilverachtig licht en zou spoedig verdwijnen in de schittering van de maan. Terwijl ze deze veranderingen gadesloeg, werd het meisje opgeschrikt door het geluid van een onbekende stem, die leek te komen van onder de zelfgeboorde steen vlak naast haar. Ze legde haar oor tegen de steen en hoorde de woorden: "Schiet op, Scantlie Mab, want ik heb de wol beloofd en Habetrot houdt altijd haar belofte." Toen ze naar het gat keek, zag ze haar vriendin, de oude vrouw, heen en weer lopen in een diepe grot, tussen een groep spinnensters die allemaal op colludie-stenen zaten en bezig waren met hun spinrok en spinnewiel. Het waren een onaantrekkelijk gezelschap, met lippen die min of meer misvormd waren, net als die van de oude Habetrot.

Een ander lid van de groep, die in een afgelegen hoek zat om de wol te spoelen, werd bovendien gekenmerkt door grijze ogen die leken te uit haar hoofd te komen, en een lange, gekromde neus.

# book_id: global-gutenberg-translation-5373fbab4bee4071b5f31990f7d708e6
# book_title: Habetrot en Scantlie Mab
# chapter_id: 1-habetrot-en-scantlie-mab
# chapter_title: Habetrot en Scantlie Mab
# book_page: 3 / 5
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Terwijl het meisje nog steeds toekeek, hoorde ze Habetrot deze vrouw aanspreken met de naam Scantlie Mab en zeggen: "Pak de wol in, het is tijd dat het jonge meisje die aan haar moeder geeft." Verheugd hierover stond het meisje op en ging naar huis. Habetrot haalde haar al snel in en legde de wol in haar handen. "Oh, wat kan ik voor jou terugdoen?", riep ze vol blijdschap. "Niets – niets," antwoordde de vrouw; "maar vertel je moeder niet wie de wol gesponnen heeft." Nauwelijks haar ogen gelovend, ging het meisje naar huis, waar ze ontdekte dat haar moeder bezig was met het maken van worsten, die ze in de schoorsteen hing om te drogen. Vervolgens was ze, doodmoe, naar bed gegaan om te rusten.

Omdat ze na haar lange dag op de heuvel erg honger had, at het meisje pudding na pudding, die ze had gebakken en gegeten, en ging uiteindelijk ook naar bed. De moeder stond de volgende ochtend als eerste op, en toen ze de keuken binnenkwam en zag dat al haar worsten op waren, en de zeven strengen garen mooi glad en glanzend op de tafel lagen, rende ze woedend het huis uit, roepend:

"Mijn dochter heeft zeven, zeven, zeven gesponnen, Mijn dochter heeft zeven, zeven, zeven gegeten, En dat alles nog vóór zonsopgang."

Een laird die toevallig voorbijreed, hoorde de uitroep, maar kon hem niet begrijpen; dus reed hij naar het huis toe en vroeg de goede vrouw wat er aan de hand was, waarop zij opnieuw uitbarstte:

"Mijn dochter heeft zeven, zeven, zeven gesponnen, Mijn dochter heeft zeven, zeven, zeven gegeten vóór zonsopgang; en als je me niet gelooft, kom dan maar binnen en kijk zelf." De laird stapte uit en ging het huisje binnen, waar hij het garen zag en het zozeer bewonderde dat hij vroeg om de spinneres te mogen ontmoeten.

# book_id: global-gutenberg-translation-5373fbab4bee4071b5f31990f7d708e6
# book_title: Habetrot en Scantlie Mab
# chapter_id: 1-habetrot-en-scantlie-mab
# chapter_title: Habetrot en Scantlie Mab
# book_page: 4 / 5
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De moeder sleurde haar dochter binnen. Hij beloofde dat hij zich eenzaam voelde zonder een vrouw, en dat hij al lang op zoek was naar iemand die goed kon spinnen. Dus werd hun verbintenis bezegeld, en de bruiloft vond kort daarna plaats, hoewel de bruid grote angst had dat ze niet zo bedreven zou blijken te zijn aan haar spinnewiel als hij verwachtte. Maar de oude Dame Habetrot kwam haar te hulp. "Breng je knappe bruidegom naar mijn cel," zei ze tegen de jonge bruid kort na haar huwelijk; "hij zal zien wat er komt van spinnen, en hij zal je nooit aan het spinnewiel vastketenen."

Daarom leidde de bruid haar man de volgende dag naar de bloemrijke heuvel en zei hem door het gat in de steen te kijken. Groot was zijn verbazing toen hij Habetrot zag dansen en springen over haar rots, terwijl ze de hele tijd dit liedje voor haar zusters zong, terwijl zij met hun spinnewielen het ritme aanhaalden:

"Wij die in een sombere grot wonen, Zijn we dan zo lelijk en vies om te zien? Verborgen voor de glorieuze zon, Die de prachtige aarde bedekt: Altijd moeten onze eenzame avonden Worden doorgebracht op de zelfgeboorde steen.

"Somber is de grijze avond Wanneer Causleen is verdwenen, Maar altijd helder en altijd mooi Zijn zij die deze avondlucht inademen, En leunen tegen de zelfgeboorde steen Onzichtbaar voor iedereen behalve mij."

Het lied eindigde, en Scantlie Mab vroeg aan Habetrot wat ze bedoelde met de laatste regel: "Onzichtbaar voor allen, behalve voor ons alleen."

"Er is er één," antwoordde Habetrot, "die ik opgedragen heb om op dit uur hierheen te komen, en hij heeft mijn lied gehoord door de zelfgeboorde steen." Met die woorden stond ze op, opende een andere deur, die verborgen was door de wortels van een oude boom, en nodigde het tweetal uit binnen te komen en haar familie te ontmoeten.

# book_id: global-gutenberg-translation-5373fbab4bee4071b5f31990f7d708e6
# book_title: Habetrot en Scantlie Mab
# chapter_id: 1-habetrot-en-scantlie-mab
# chapter_title: Habetrot en Scantlie Mab
# book_page: 5 / 5
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De laird was verbaasd over het vreemd uitziende gezelschap, wat ook niet anders kon, en vroeg aan de een na de ander naar de oorzaak van hun vreemde lippen. Met een andere toon van stem en een andere gezichtsuitdrukking antwoordde ieder dat het veroorzaakt werd door spinnen. Althans, dat probeerden ze te zeggen, maar de een mompelde "Nakasind", een ander "Owkasaänd", terwijl een derde "O-a-a-send" mompelde. Toch begreep de bruidegom dankzij hen allemaal wat de oorzaak van hun lelijkheid was; terwijl Habetrot subtiel liet doorschemeren dat als zijn vrouw mocht spinnen, ook haar mooie lippen uit vorm zouden raken en haar mooie gezicht er lelijk uit zou zien. Dus voordat hij de grot verliet, beloofde hij dat zijn kleine vrouw nooit een spinnewiel zou aanraken, en hij hield woord.

Ze wandelde weliswaar met hem mee over de weilanden, of reed achter hem aan over de heuvels, maar al het vlas dat op zijn land werd geteeld, werd naar de oude Habetrot gestuurd om tot garen te worden verwerkt.