De Drie Kronen

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 1-de-drie-kronen-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een koning die drie dochters had. De twee oudste waren erg trots en ruziezoekend, maar de jongste was net zo goed als zij slecht waren. Drie prinsen kwamen om hen te verzoeken. Twee van de prinsen waren precies zoals de oudste prinsessen, en één was net zo vriendelijk als de jongste.

Op een dag liepen ze allemaal naar een meer aan de voet van de tuin, toen ze een arme bedelaar tegenkwamen. De koning wilde hem niets geven. De oudste prinsessen en hun geliefden wilden hem ook niets geven. Maar de jongste dochter en haar ware liefde gaven hem iets, en ze spraken vriendelijk tegen hem, wat beter was dan al het andere.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 2-de-drie-kronen-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen ze bij het meer aankwamen, vonden ze de mooiste boot die ze ooit hadden gezien. De oudste prinses zei: 'Ik ga een tochtje maken in deze prachtige boot.' De tweede oudste zei hetzelfde. Maar de jongste zei: 'Ik ga niet varen in die boot, want ik ben bang dat ze betoverd is.' De anderen overtuigden haar om toch te gaan, en haar vader stond op het punt om na haar in te stappen, toen een mannetje van slechts zeven inch lang op het dek verscheen en hem opdroeg achteruit te stappen.

Alle mannen probeerden hun zwaarden te trekken, maar ze konden ze niet bewegen. Hun armen hadden alle kracht verloren. Seven Inches maakte de zilveren ketting los waarmee de boot vastzat en stuurde de boot weg van de oever.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 3-de-drie-kronen-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij grijnsde naar de vier mannen en zei: 'Zeg maar voorlopig vaarwel tegen jullie dochters en bruiden. Jij, jonge prins, hoef je niet te vrezen. Je krijgt je prinses op tijd terug, en jullie zullen net zo gelukkig zijn als de dag lang is.

Kwade mensen, zelfs als ze naakt in goud zouden rollen, zouden niet rijk zijn. Tot ziens.' En weg voeren ze. De prinsessen staken hun handen uit, maar konden geen woord uitbrengen.

De mannen keken toe hoe Seven Inches de drie prinsessen uit de boot hielp en ze in een mand naar beneden liet zakken in een waterput. De koning en de prinsen hadden daar nog nooit een opening gezien. Zodra de laatste prinses uit het zicht was, konden de mannen weer verder. Ze renden rond het meer en stopten pas toen ze bij de put en de windas aankwamen. Daar lag het zijden touw opgewikkeld op de as, en daaraan hing een mooie witte mand.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 4-de-drie-kronen-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Laat mij naar beneden gaan,' zei de jongste prins. 'Ik zal sterven of hen vinden.'

'Nee,' zei de geliefde van de tweede prinses. 'Eerst is het mijn beurt.'

De oudste prins zei: 'Ik ben de oudste.' Dus gaven ze hem voorrang, en hij stapte in de mand en werd naar beneden gelaten. Al snel verloren ze hem uit het zicht. Na het afwikkelen van honderd ellen touw werd het slap, en ze stopten met draaien. Ze wachtten twee uur, maar niemand trok aan het touw, dus gingen ze eten.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 5-de-drie-kronen-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er werden bewakers geplaatst tot de volgende ochtend. Toen daalde de tweede prins af. En op de derde dag werd de jongste prins naar beneden gelaten. Hij daalde diep naar beneden door de duisternis, alsof hij zich in een grote pot bevond met een deksel erop. Eindelijk zag hij ver beneden een glimp, en al snel voelde hij de grond. Hij stapte uit een grote kalkoven en bevond zich in een bos met groene velden, een kasteel op een grasveld en een heldere hemel erboven.

'Dit moet Tir-na-n-Oge zijn,' zei hij. 'Laten we eens kijken wie er in het kasteel woont.' Hij liep over de velden en het grasveld. Niemand hield hem tegen, en de grote deur van de hal stond wijd open. Hij ging van de ene prachtige kamer naar de andere, elke kamer mooier dan de vorige, tot hij de mooiste kamer van allemaal bereikte. In het midden stond een tafel vol met het heerlijkste eten. De prins had grote honger, maar hij vond het beleefd om niet te eten zonder uitgenodigd te worden. Dus ging hij bij het vuur zitten.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 6-de-drie-kronen-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij hoefde niet lang te wachten voordat hij voetstappen hoorde. Seven Inches kwam binnen, de jongste prinses bij de hand leidend. De prins en de prinses sloegen hun armen om elkaar heen. Seven Inches zei: 'Waarom eten jullie niet?'

'Ik vond het beleefd om te wachten tot ik uitgenodigd werd,' zei de prins.

'De andere prinsen dachten dat niet,' zei Seven Inches. 'Elke van hen begon te eten zonder toestemming. Toen ik hen vertelde dat ze meer vrijheid namen dan welkom was, beantwoordden ze me met grove woorden. Ik denk niet dat ze nu nog veel honger hebben.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 7-de-drie-kronen-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Kijk – ze zijn veranderd in marmer in plaats van vlees en bloed.' Hij wees naar twee beelden, één in elke hoek van de kamer. De prins was bang, maar zei niets. Seven Inches liet hem naast hem en zijn bruid aan tafel gaan zitten.

De prins zou even gelukkig zijn geweest als de dag lang was, ware het niet dat hij de stenen mannen in de hoek zag.

De volgende dag zei Seven Inches: 'Nu moet je die kant op, richting de zon. Vanavond zul je een kasteel van een reus bereiken, waar de tweede prinses verblijft. Morgenavond zul je de oudste prinses vinden in een ander kasteel van een reus. Breng hen met je mee terug hierheen. Je hoeft geen toestemming te vragen aan de reuzen. En misschien zullen ze, als ze ooit weer thuis komen, leren om arme mensen te behandelen alsof ze van vlees en bloed zijn, net als zijzelf.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 8-de-drie-kronen-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De prins vertrok. Hij was moe en hongerig toen hij bij zonsondergang het eerste kasteel bereikte. De tweede prinses was dolblij hem te zien en gaf hem een goede maaltijd. Maar ze hoorde de reus bij de poort aankomen en verborg de prins in een kast. Toen de reus binnenkwam, snuffelde hij wat rond en zei: 'Bij mijn leven, ik ruik vers vlees!'

'Oh,' zei de prinses, 'het is alleen het kalf dat ik vandaag heb gedood.'

'Ah, nou, is het eten klaar?' vroeg de reus. Het was klaar, en hij at driekwart van het kalf op en een fles wijn. Toen hij klaar was, zei hij: 'Ik ruik nog steeds vers vlees.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 9-de-drie-kronen-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Je bent slaperig,' zei de prinses. 'Ga naar bed.'

'Wanneer ga je met me trouwen?' vroeg de reus. 'Je stelt me al te lang uit.'

'Op St. Tibb's Eve,' zei ze.

'Ik wou dat ik wist wanneer dat is,' zei de reus, en hij viel in slaap met zijn hoofd in de schaal.

De volgende dag, nadat de reus weg was gegaan, stuurde de prinses de prins naar het kasteel waar de oudste prinses was. Daar gebeurde hetzelfde. Maar toen die reus begon te snurken, maakte de prinses de prins wakker, en ze zadelden twee paarden en reden het veld in. De hoeven van de paarden sloegen tegen stenen buiten de poort, en de reus werd wakker en rende achter hen aan. Hij brulde en schreeuwde, en hoe harder hij schreeuwde, des te sneller de paarden renden. Net toen de dageraad aanbrak, was hij slechts twintig perches achter hen.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 10-de-drie-kronen-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar de prins had iets nuttigs meegenomen uit het kasteel van Seven Inches. Hij hield zijn paard aan en gooide een kort, scherp mes over zijn schouder. Er groeide een dikke bos op tussen de reus en hen. Ze profiteerden van de wind die voor hen uit blies, en de wind achter hen kon hen niet inhalen. Uiteindelijk naderden ze het kasteel waar de andere prinses woonde. Zij wachtte onder een hoge haag met een fijn paard.

Maar nu was de eerste reus in zicht, brullend als honderd leeuwen. Ook de tweede reus kwam tevoorschijn, en de achtervolging ging verder. Voor elke twee sprongen die de paarden maakten, maakten de reuzen er drie. Al snel waren de reuzen slechts zeventig perches verwijderd.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 11-de-drie-kronen-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen stopte de prins opnieuw en gooide zijn tweede mes achter zich. De vlakke grond maakte plaats voor een steengroeve die een kwart mijl diep was en gevuld met zwart water. Voordat de reuzen die konden omzeilen, waren de prins en de prinsessen al binnen het koninkrijk van de grote tovenaar, waar de hoge, doornige haag alleen openging voor degenen die de tovenaar binnen wilde laten.

De drie zussen waren dolblij elkaar te zien, totdat de twee oudsten zagen dat hun geliefden in steen waren veranderd. Terwijl ze weenden, kwam Seven Inches binnen en raakte de beelden met zijn staf aan. De twee prinsen werden weer van vlees en bloed. Er werd veel geknuffeld en gekust, en iedereen ging aan tafel om te ontbijten, met Seven Inches aan het hoofd van de tafel.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 12-de-drie-kronen-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Na het ontbijt leidde hij hen naar een andere kamer, volgestouwd met goud, zilver, diamanten, zijde en satijn. Op een tafel lagen drie sets kronen: een gouden kroon binnenin een zilveren kroon, die weer binnenin een koperen kroon zat. Hij gaf elke prinses een set en zei: 'Nu mogen jullie allemaal weer naar boven, de put in. Als jullie beneden zijn, schudden jullie gewoon met het mandje, en de mensen boven zullen jullie naar boven trekken. Maar onthoud: jullie moeten jullie kronen veilig bewaren en op dezelfde dag ermee trouwen. Als jullie apart trouwen, of zonder jullie kronen, zal er een vloek volgen.'

Ze bedankten hem respectvol en liepen arm in arm naar de bodem van de put. Boven hen was een lucht en een zon, en voor hen rees een hoge, met klimop begroeide muur op, zo hoog dat ze de top niet konden zien.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 13-de-drie-kronen-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er zat een boog in de muur, en de bodem van de put bevond zich daarbinnen. Het jongste stel ging als laatste. De prinses zei tegen haar prins: 'Ik weet zeker dat die twee prinsen jullie geen goed willen. Houd deze kronen onder je mantel. Als je gedwongen wordt om als laatste te gaan, stap dan niet in het mandje. Doe er een grote steen of iets zwaars in en kijk wat er gebeurt.'

Binnen in de donkere grot plaatsten ze de oudste prinses in het mandje, schudden het en ze ging naar boven. Daarna daalde het mandje weer neer en ging de tweede prinses naar boven. Daarna ging de jongste naar boven, maar eerst kuste ze haar prins en huilde ze een beetje. Tenslotte was het de beurt aan de jongste prins. In plaats van in het mandje te stappen, deed hij er een grote steen in. Hij stapte opzij en luisterde. Toen het mandje ongeveer twintig ellen omhoog was getrokken, stortte het neer en de steen brak in stukken.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 14-de-drie-kronen-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De arme prins had geen andere keuze dan terug te lopen naar het kasteel. Hij liep er doorheen en eromheen. Hij kreeg het beste eten en drinken, een bed van zachte dons om in te slapen, en lange wandelingen door tuinen en op gazons. Maar hij kon Seven Inches nergens vinden. Binnen een week was hij het zat. Hij miste zijn ware liefde. Na een maand wist hij niet wat hij moest doen.

Op een ochtend ging hij de schatkamer binnen en zag daar een prachtige snuifdoos op de tafel staan die hij nog nooit eerder had gezien. Hij pakte die op en opende hem. Daaruit stapte Seven Inches op de tafel. 'Ik denk, prins,' zei hij, 'dat je een beetje moe wordt van mijn kasteel.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 15-de-drie-kronen-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Oh!' zei de prins. 'Als ik mijn prinses hier had en je nu en dan kon zien, zou ik nooit een sombere dag hebben.'

'Nou, je bent hier lang genoeg geweest. Je wordt daar boven nodig. Houd de kronen van je bruid veilig. Wanneer je mijn hulp nodig hebt, open je deze snuifdoos. Maak nu een wandeling door de tuin en kom terug als je moe bent.'

De prins liep een grindpad af met aan elke kant een haag, zijn ogen op de grond gericht. Hij dacht hier en daar over na. Uiteindelijk keek hij op en zag dat hij voor de poort van een smid stond, die hij al vaak eerder was gepasseerd, ongeveer een mijl van het paleis van zijn verloofde. Zijn kleren waren versleten, maar zijn kronen waren veilig onder zijn oude mantel.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 16-de-drie-kronen-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De smid kwam naar buiten en zei: 'Het is jammer voor een sterke, grote kerel zoals jij om lui te zijn terwijl er zoveel werk te doen is. Ben je goed met een hamer en een tang? Kom binnen en help, en ik geef je eten en onderdak, en een paar centen als je ze verdient.'

'Nooit twee keer zeggen,' zei de prins. 'Ik wil niets anders dan bezig zijn.' Dus pakte hij de hamer en sloeg erop los tegen de gloeiendhete staaf die de smid aan het vormen was tot hoefijzers.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 17-de-drie-kronen-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Al snel kwam een kleermaker binnen en ging zitten om te praten. 'Jullie hebben allemaal gehoord hoe de twee oudste prinsessen niet wilden trouwen totdat de jongste klaar was met haar kronen en haar geliefde. Maar toen de windas per ongeluk losraakte terwijl ze haar bruidegom optrokken, was er geen spoor meer van een put, een touw of een windas.

Daarom wilden de prinsen die de oudste dames het hof maakten de koning geen rust gunnen totdat hij met het huwelijk instemde. Het zou vanmorgen plaatsvinden. Ik ging uit nieuwsgierigheid naar buiten en was onder de indruk van de prachtige jurken van de bruiden en de drie kronen op hun hoofden.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 18-de-drie-kronen-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De jongste stond erbij en keek bedroefd. Alles was klaar. De twee bruidegoms kwamen trots en statig binnen en liepen naar het altaar. Maar de vloerplanken openden zich onder hun voeten tot een breedte van twee yards, en ze vielen in de crypte tussen de dode mannen en de doodskisten. Oh, wat een geschreeuw!

Al snel opende de klerk de deur van de crypte, en de prinsen kwamen naar buiten, hun mooie kleren bedekt met spinnenwebben en schimmel.

'Daarom zei de koning dat het huwelijk moest worden uitgesteld. "Het heeft geen zin om eraan te denken," zei hij, "totdat de jongste haar drie kronen krijgt en met de anderen trouwt. Ik zal mijn jongste dochter ten huwelijk geven aan degene die mij drie kronen brengt, zoals de anderen. En als hij niet met haar wil trouwen, zal iemand anders dat wel doen, en zal ik hem rijk maken." '

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 19-de-drie-kronen-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Ik wou dat ik het kon doen,' zei de smid, 'maar ik zag de kronen nadat de prinsessen naar huis waren gekomen, en ik denk niet dat een smid of zilversmid op aarde ze zou kunnen namaken.'

'Een laf hart heeft nog nooit een mooie vrouw veroverd,' zei de prins. 'Ga naar het paleis en vraag om een kwart pond goud, een kwart pond zilver en een kwart pond koper. Leen een kroon als voorbeeld en geef mijn hoofd als onderpand. Ik zal je morgenochtend precies de benodigde materialen geven.'

'Meen je dat echt?' vroeg de smid.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 20-de-drie-kronen-side-20
# chapter_title: Side 20
# book_page: 20 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Ja, dat meen ik,' zei de prins. 'Ga. Het ergste wat je kunt overkomen, is dat je faalt.'

Dus haalde de smid het goud, zilver en koper en bracht het naar de prins, samen met een kroon als voorbeeld. Toen het avond werd, sloot de prins de deur van de smederij. De buren verzamelden zich in de tuin en hoorden hem hameren, hameren, hameren tot het ochtendgloren. Af en toe gooide hij stukjes goud, zilver en koper door het raam. De nietsnutten streden om ze, vervloekten elkaar en baden voor het geluk van de smid.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 21-de-drie-kronen-side-21
# chapter_title: Side 21
# book_page: 21 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Net toen de zon op het punt stond op te komen, opende de prins de deur en bracht de drie kronen naar buiten die hij van zijn ware liefde had ontvangen. Wat een geschreeuw en gejuich! De smid vroeg hem naar het paleis te komen, maar hij weigerde. Dus ging de smid alleen, en het hele dorp volgde hem. De koning was dolblij toen hij de kronen zag.

'Welnu,' zei de koning tegen de smid, 'je bent een getrouwde man. Wat moet er gebeuren?'

'Majesteit, ik heb die kronen helemaal niet gemaakt. Het was een grote kerel die gisteren bij mij begon te werken.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 22-de-drie-kronen-side-22
# chapter_title: Side 22
# book_page: 22 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Welnu, dochter, wil je met de man trouwen die deze kronen heeft gemaakt?'

'Laat me ze eerst zien, vader,' zei ze. Maar toen ze ze onderzocht, herkende ze ze meteen en vermoedde ze dat het haar ware liefde was die ze had gestuurd. 'Ik zal met de man trouwen van wie deze kronen afkomstig zijn,' zei ze.

'Welnu,' zei de koning tegen de oudste van de twee prinsen, 'ga met mijn beste koets naar de smederij en breng de bruidegom naar huis.' De prins vond het niet leuk, maar hij kon het niet weigeren. Toen hij bij de smederij aankwam, zag hij de prins staan bij de deur en wenkte hem naar zich toe. 'Ben jij de kerel die deze kronen heeft gemaakt?' vroeg hij.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 23-de-drie-kronen-side-23
# chapter_title: Side 23
# book_page: 23 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Ja,' zei de prins.

'Misschien kun je je dan even opfrissen en in deze koets stappen? De koning wil je zien. Ik heb medelijden met de prinses.'

De jonge prins stapte in de koets. Onderweg opende hij het snuifdoosje, en Seven Inches stapte eruit en ging op zijn dij staan. 'Meester,' zei de prins, 'laat me alstublieft terugkeren naar mijn smederij, en laat deze koets vullen met straatstenen.' Nog geen oogwenk later was het gebeurd. De prins zat in de smederij, en de paarden vroegen zich af wat er met de koets was gebeurd.

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 24-de-drie-kronen-side-24
# chapter_title: Side 24
# book_page: 24 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen ze bij de paleisbinnenplaats aankwamen, opende de koning zelf de deur van de koets om zijn nieuwe schoonzoon te eren. Zodra hij aan het handvat draaide, viel er een regen van kleine stenen op zijn gepoederde pruik en zijn zijden jas, en hij viel neer. Er was grote schrik en wat gelach. Nadat de koning het bloed van zijn voorhoofd had gewist, staarde hij de oudste prins aan. 'Mijnheer,' zei de oudste prins, 'het spijt me voor dit ongeluk, maar het is niet mijn schuld. Ik zag de jonge smid in de koets stappen, en we zijn geen minuut gestopt.'

'Je was onbeleefd tegen hem,' zei de koning. Hij wendde zich tot de andere prins. 'Ga de jonge smid hierheen brengen, en wees beleefd.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 25-de-drie-kronen-side-25
# chapter_title: Side 25
# book_page: 25 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Wees maar niet bang,' zei de andere prins.

Maar sommige mensen kunnen hoe hard ze het ook proberen, niet beleefd zijn. De tweede boodschapper was niet beleefder dan de eerste. Toen de koning de deur van de koets weer opende, viel er een stortvloed aan modder op hem. 'Het heeft geen zin om zo door te gaan,' zei de koning. 'De vos heeft nooit een betere boodschapper gehad dan zichzelf.'

Dus trok hij zijn kleren om, waste zich en ging zelf naar de smederij van de prins. Hij vroeg de prins naast hem te zitten. De prins vroeg om in de andere koets te zitten. Halverwege openden ze de snuifdoos. 'Meester,' zei hij, 'ik wil nu gekleed zijn volgens mijn rang.'

# book_id: global-age-version-d8c5e8af97574eaea4ef053ea8a64e20
# book_title: De Drie Kronen
# chapter_id: 26-de-drie-kronen-side-26
# chapter_title: Side 26
# book_page: 26 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

'Dat zul je ook zijn,' zei Seven Inches. 'En nu neem ik afscheid van je. Blijf zo goed en vriendelijk als je altijd bent geweest. Heb liefde voor je vrouw. Dat is het enige advies dat ik je geef.' Toen verdween Seven Inches. Toen de deur van de koets op het erf werd geopend, stapte de prins naar buiten, ergerlijk mooi gekleed. Het eerste wat hij deed, was naar zijn bruid rennen en haar omhelzen.

Iedereen was vol vreugde, behalve de twee andere prinsen. De bruiloften lieten niet lang op zich wachten en alle drie werden ze op dezelfde dag gevierd. Kort daarna vertrokken de twee oudere paren naar hun eigen koninkrijken. Maar het jongste stel bleef bij de oude koning, en ze waren zo gelukkig als het gelukkigste getrouwde stel waar je ooit in een verhaal over hebt gelezen.