De belachelijke wensen

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 1-de-belachelijke-wensen-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een arme houthakker die het leven erg zwaar vond. Hij moest van 's ochtends tot 's avonds werken voor heel weinig geld, en hoewel hij jong was en gelukkig getrouwd, waren er momenten dat hij wenste dat hij dood en begraven was.

Op een dag, terwijl hij in het bos aan het werk was, begon hij weer te klagen over zijn pech.

"Sommige mensen," zei hij, "hoeven alleen maar te zeggen wat ze willen, en ze krijgen het meteen. Maar voor mij helpt wensen niets. De goden luisteren niet naar arme mensen zoals ik."

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 2-de-belachelijke-wensen-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Net toen hij deze woorden uitsprak, klonk er een luide donderslag en verscheen Jupiter voor hem, met zijn machtige bliksemschichten. De arme man was doodsbang en wierp zich op de grond.

"Mijn heer," riep hij, "vergeet wat ik heb gezegd! Luister niet naar mijn wensen en stop met het donderen!"

"Wees niet bang," antwoordde Jupiter. "Ik hoorde je klagen en ben gekomen om je te laten zien dat je het mis hebt over mij. Luister! Ik ben de koning van de wereld en ik beloof je de eerste drie wensen te vervullen, wat ze ook mogen zijn. Denk goed na over wat jou gelukkig zal maken. Wees niet te haastig. Neem de tijd."

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 3-de-belachelijke-wensen-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vervolgens ging Jupiter terug naar de Olympus. De houthakker bond vrolijk zijn bos hout vast, gooide het over zijn schouder en ging naar huis. Hij voelde zich zo opgetogen dat zelfs de last licht aanvoelde, en hij had vrolijke gedachten terwijl hij liep. Veel wensen kwamen bij hem op, maar hij besloot zijn vrouw om advies te vragen. Zij was een jonge vrouw met veel verstand.

Al snel bereikte hij zijn hutje. Hij legde het hout op de grond en zei: "Kijk, Fanny! Maak het vuur aan en dek de tafel. We zijn rijk, Fanny, voor altijd rijk! We hoeven alleen maar te wensen wat we willen!"

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 4-de-belachelijke-wensen-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vervolgens vertelde hij haar wat er die dag was gebeurd. Fanny was een slimme vrouw en bedacht meteen veel manieren om hun fortuin te verbeteren. Maar ze was het met haar man eens dat ze voorzichtig moesten zijn.

"Het zou jammer zijn," zei ze, "om onze kansen te vergooien door ongeduldig te zijn. Laten we er een nachtje over slapen en pas morgen wensen doen."

"Dat is een goed idee," antwoordde Harry. "Breng intussen een fles van onze beste wijn, en we zullen op ons geluk drinken."

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 5-de-belachelijke-wensen-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Fanny bracht een fles uit de voorraadkamer achter het hout, en de man leunde achterover in zijn stoel, legde zijn voeten naar het vuur toe en nam een slok.

"Wat een mooi vuur!" zei hij. "En wat een mooie kolen! Ik wou dat we een zwarte pudding hadden om erop te bakken!"

Op het moment dat hij die woorden uitsprak, was zijn vrouw verbaasd toen ze zag hoe een lange zwarte pudding uit een hoek van de open haard tevoorschijn kroop en haar richting gleed. Ze schreeuwde van schrik, en toen riep ze het uit van ontzetting toen ze besefte dat dit vreemde gebeuren het gevolg was van de wens die haar man zo onnadenkend had geuit. Ze draaide zich kwaad en teleurgesteld naar hem toe en noemde hem bij alle mogelijke namen die ze kon bedenken.

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 6-de-belachelijke-wensen-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Wat!" schreeuwde ze. "Je kon wensen naar een koninkrijk, naar goud, parels, robijnen, diamanten, naar vorstelijke kleding en onmetelijke rijkdommen, en jij wenst een zwarte pudding!"

"Het spijt me," zei de man. "Het was een onzorgvuldige opmerking en een grote fout. Maar ik zal nu voorzichtiger zijn en het de volgende keer beter doen."

"Wie zegt dat je dat zult doen?" antwoordde zijn vrouw. "Eens een dwaas, altijd een dwaas!" En ze bleef hem schelden totdat zijn woede opstak en hij bijna een tweede wens uitsprak om weduwnaar te worden.

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 7-de-belachelijke-wensen-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Genoeg, vrouw!" riep hij uiteindelijk. "Hou je mond! Ik heb nog nooit zo'n onbeschaamdheid gehoord! Een plaag op deze heks en haar pudding! Ik wou dat die aan het uiteinde van haar neus hing!"

Nog geen moment nadat hij deze woorden had uitgesproken, werd de wens vervuld, en de lange zwarte pudding zat vast aan de neus van zijn vrouw.

De man stopte toen hij zag wat hij had gedaan. Fanny was een knappe jonge vrouw, en om eerlijk te zijn, verbeterde deze nieuwe versiering haar schoonheid niet. Maar ze had wel één voordeel: aangezien ze recht voor haar mond hing, zou ze zeker stoppen met praten.

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 8-de-belachelijke-wensen-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nu had hij nog maar één wens over. Hij besloot bijna om die verstandig te gebruiken en een koninkrijk te wensen, maar toen kreeg hij een plotselinge ingeving.

"Het is waar," zei hij tegen zichzelf, "dat een koning het grootste is wat er bestaat. Maar hoe zit het met de koningin die zijn troon met hem moet delen? Hoe zou ze eruitzien als ze naast mij zat met een meter zwarte pudding als neus?"

Dus besloot hij Fanny te vragen wat zij wilde. Hij zei: "Zou je liever koningin zijn met die vreselijke pudding op je neus, of liever de vrouw van een houthakker blijven, maar je mooie neus terugkrijgen?"

# book_id: global-age-version-945c5dc00edf47908f56f628c28b38b3
# book_title: De belachelijke wensen
# chapter_id: 9-de-belachelijke-wensen-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Fanny aarzelde niet. Hoewel ze had gedroomd van een kroon en een scepter, is de eerste wens van een vrouw altijd om mooi te zijn. Dat was belangrijker dan alles. Fanny zou liever mooi zijn in een eenvoudige jurk, dan koningin zijn met een lelijk gezicht.

Dus veranderde de houthakker zijn status niet, werd hij geen koning en vulde hij zijn zakken ook niet met goud. Hij was dankbaar genoeg om zijn laatste wens voor een nederiger doel te gebruiken, en hij verwijderde onmiddellijk de pudding van de neus van zijn vrouw.

_Morale: Ah, zo gaat het met de ellendige mens: altijd wispelturig, blind, onwijs en overhaast. Hij slaagt er vaak niet in om de grote gaven die de goden hem geven, goed te benutten._