De wolf en de zeven kleine kinderen

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 1-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een oude geit die zeven kleine kinderen had. Ze hield zoveel van hen als een moeder van haar kinderen houdt. Op een dag wilde ze het bos in om wat eten te vinden.

Ze riep de zeven kinderen bij zich en zei: “Lieve kinderen, ik moet het bos in. Pas op voor de wolf—als hij binnenkomt, eet hij jullie allemaal op, huid en haar en alles. Die schurk vermomt zich vaak, maar jullie zullen hem meteen herkennen aan zijn ruwe stem en zijn zwarte voeten.”

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 2-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De kinderen zeiden: “Lieve moeder, we zullen voorzichtig zijn. Je kunt zonder zorgen weg.” Toen blééte de oude geit en ging haar weg, met een gerust hart.

Niet lang daarna klopte er iemand aan de deur en riep: “Doe de deur open, lieve kinderen; jullie moeder is hier en heeft voor ieder van jullie iets meegenomen.” Maar de kleine kinderen wisten dat het de wolf was, aan zijn ruwe stem. “We zullen de deur niet openen,” riepen ze. “Jij bent niet onze moeder. Zij heeft een zachte, vriendelijke stem, maar jouw stem is ruw—jij bent de wolf!”

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 3-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen ging de wolf naar een winkelier en kocht een grote brok krijt. Hij at het op en maakte zijn stem zacht.

Vervolgens kwam hij terug, klopte aan de deur en riep: “Doe de deur open, lieve kinderen; jullie moeder is hier en heeft voor ieder van jullie iets meegenomen.” Maar de wolf had zijn zwarte poten tegen het raam geplaatst. De kinderen zagen ze en riepen: “We zullen de deur niet openen. Onze moeder heeft geen zwarte voeten zoals jij. Jij bent de wolf!”

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 4-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen rende de wolf naar een bakker en zei: “Mijn voeten doen pijn—wrijf er wat deeg over voor me.” Toen de bakker zijn voeten had ingewreven, rende hij naar de molenaar en zei: “Strooi wat wit meel over mijn voeten voor me.” De molenaar dacht: “De wolf probeert iemand te misleiden,” en weigerde.

Maar de wolf zei: “Als je het niet doet, eet ik je op.” Toen werd de molenaar bang en maakte zijn poten wit. Mensen zijn inderdaad zo.

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 5-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nu ging de ellendeling voor de derde keer naar de huishouddeur. Hij klopte en zei: “Open de deur voor mij, kinderen. Jullie lieve moedertje is thuisgekomen en heeft voor ieder van jullie iets uit het bos meegebracht.” De kleine kinderen riepen: “Toon ons eerst je pootjes, zodat we kunnen zien of je inderdaad onze lieve moedertje bent.” Toen stak hij zijn pootjes door het raam.

Toen de kinderen zagen dat ze wit waren, geloofden ze alles wat hij zei en openden de deur. Maar wie kwam er binnen? De wolf! Ze waren doodsbang en probeerden zich te verstoppen. De één sprong onder de tafel, de tweede in het bed, de derde in de oven, de vierde in de keuken, de vijfde in de kast, de zesde onder de wasbak en de zevende in de klokkast.

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 6-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar de wolf vond ze allemaal en verspilde geen tijd: de één na de ander slokte hij naar binnen. Het jongste kind, dat in de klokkast zat, was het enige dat hij niet vond.

Toen de wolf zijn honger had gestild, vertrok hij, ging onder een boom liggen op de groene weide en viel in slaap.

Kort daarna kwam de oude geit thuis uit het bos. Ah! Wat een gezicht zag ze! De huishouddeur stond wijd open. De tafel, de stoelen en de banken waren omvergegooid. De wasbak lag in stukken. De dekens en kussens waren van het bed getrokken.

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 7-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze zocht naar haar kinderen, maar ze waren nergens te vinden. Ze riep ze één voor één bij naam, maar niemand antwoordde. Toen ze bij het jongste kind aankwam, klonk er een zachte stem: “Lieve moeder, ik zit in de klokkast.” Ze haalde het kind eruit, en het vertelde haar dat de wolf was gekomen en alle anderen had opgegeten.

Je kunt je voorstellen hoe ze huilde om haar arme kinderen.

Uiteindelijk ging ze, in haar verdriet, naar buiten, en het jongste kind liep met haar mee. Toen ze bij de weide aankwamen, lag de wolf onder de boom te snurken, zo hard dat de takken schudden. Ze keek hem aandachtig aan en zag dat er iets in zijn dikke buik bewoog en worstelde.

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 8-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Oh, hemel,” zei ze, “is het mogelijk dat mijn arme kinderen, die hij voor zijn avondeten heeft ingeslikt, nog steeds in leven zijn?” Toen moest het kind naar huis rennen om scharen, een naald en draad te halen. De geit sneed de maag van het monster open.

Zodra ze één snede had gemaakt, stak één van de kinderen zijn hoofd naar buiten. Toen ze verder sneed, sprongen alle zes er één voor één uit. Ze waren allemaal nog in leven en waren helemaal niet gewond, want in zijn hebzucht had het monster ze heel in één keer ingeslikt. Wat een vreugde!

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 9-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze omarmden hun lieve moeder en sprongen als een zeeman op zijn bruiloft. Maar de moeder zei: “Ga nu grote stenen zoeken. We zullen de maag van het kwade beest ermee vullen terwijl hij nog slaapt.” Toen droegen de zeven kinderen de stenen zo snel als ze konden en stopten er zoveel mogelijk in zijn maag.

De moeder naaide hem snel dicht, zodat hij niets merkte en niet eens wakker werd.

Toen de wolf eindelijk wakker werd, kwam hij overeind. De stenen in zijn maag maakten hem heel dorstig, dus wilde hij naar een bron gaan om te drinken. Maar toen hij begon te lopen, klopten de stenen in zijn maag tegen elkaar en rammelden ze. Toen riep hij uit:

# book_id: global-age-version-b1f7346721364c64aec9d7a49584a93c
# book_title: De wolf en de zeven kleine kinderen
# chapter_id: 10-de-wolf-en-de-zeven-kleine-kinderen-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Wat rommelt en rammelt er tegen mijn arme botten? Ik dacht dat het zes kinderen waren, maar het zijn niets dan grote stenen.”

Toen hij bij de bron aankwam en zich over het water boog om te drinken, zorgden de zware stenen ervoor dat hij erin viel. Er was geen hulp mogelijk—hij moest ellendig verdrinken. Toen de zeven kinderen dat zagen, kwamen ze aangerend en schreeuwden: “De wolf is dood! De wolf is dood!” En ze dansten van vreugde rond de bron met hun moeder.