Hans de Egel

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 1-hans-de-egel-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een boer die veel geld en veel land had. Maar hoe rijk hij ook was, er ontbrak één ding aan zijn geluk: hij had geen kinderen. Vaak, als hij met de andere boeren naar de stad ging, lachten ze hem uit en vroegen ze waarom hij geen kinderen had.

Uiteindelijk werd hij kwaad, en toen hij thuis kwam, zei hij: "Ik zal een kind krijgen, zelfs als het een egel is." Daarna kreeg zijn vrouw een kind. Het bovenste deel van het lichaam van het kind was een egel, en het onderste deel was een jongen.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 2-hans-de-egel-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen ze het kind zag, was ze doodsbang en zei ze: "Kijk, je hebt ons ongeluk gebracht." Toen zei de man: "Wat kunnen we eraan doen? De jongen moet gedoopt worden, maar we zullen geen peetvader voor hem kunnen vinden." De vrouw zei: "En we kunnen hem niets anders noemen dan Hans de Egel."

Toen hij gedoopt werd, zei de priester: "Hij kan niet in een gewoon bed liggen vanwege zijn stekels." Daarom werd er wat stro achter de kachel gelegd, en Hans de Egel werd daarop neergelegd. Zijn moeder kon hem niet voeden, want hij zou haar met zijn stekels hebben geprikt.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 3-hans-de-egel-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Zo lag hij daar achter de kachel gedurende acht jaar. Zijn vader werd hem zat en dacht: "Was hij maar dood!" Maar hij stierf niet. Hij bleef daar liggen. Nu gebeurde het dat er een kermis in de stad was, en de boer was van plan om ernaartoe te gaan.

Hij vroeg zijn vrouw wat hij voor haar mee moest brengen. "Een beetje vlees en een paar witte broodjes, die we voor thuis nodig hebben," zei ze. Toen vroeg hij het aan het dienstmeisje, en zij wilde een paar pantoffels en wat kousen met klokken.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 4-hans-de-egel-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Uiteindelijk zei hij ook: "En wat wil jij, Hans mijn Egel?" "Lieve vader," zei Hans, "breng me alsjeblieft doedelzakken." Dus toen de vader weer thuis kwam, gaf hij zijn vrouw wat hij voor haar had gekocht: vlees en witte broodjes.

Vervolgens gaf hij het dienstmeisje de pantoffels en de kousen met klokken. Tenslotte ging hij achter de kachel staan en gaf hij Hans de Egel de doedelzakken. Toen Hans de Egel de doedelzakken had, zei hij: "Lieve vader, ga alsjeblieft naar de smid en laat de haan beslagen worden met hoefijzers."

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 5-hans-de-egel-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dan zal ik wegrijden en nooit meer terugkomen. " De vader was blij dat hij zich van hem zou kunnen ontdoen, dus liet hij de haan beschoeien. Toen dat klaar was, klom Hans de Egel erop en reed weg.

Maar hij nam varkens en ezels mee, die hij in het bos wilde houden. Toen ze daar aankwamen, liet hij de haan met hem een hoge boom in vliegen. Daar zat hij vele jaren lang en lette op zijn ezels en varkens, totdat de kudde behoorlijk groot was.

Zijn vader wist niets van hem. Terwijl hij in de boom zat, speelde hij op zijn doedelzak en maakte prachtige muziek.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 6-hans-de-egel-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ooit kwam er een koning voorbij die de weg kwijt was. Hij hoorde de muziek en was verbaasd. Hij stuurde zijn dienaar eropuit om te kijken waar de muziek vandaan kwam. De dienaar zocht, maar zag niets behalve een klein diertje hoog in de boom zitten.

Het leek een haan met een egel erop, die deze muziek maakte. Toen zei de koning tegen de dienaar dat hij moest vragen waarom het diertje daar zat, en of het de weg naar zijn koninkrijk kende.

Dus klom Hans de Egel uit de boom en zei dat hij de weg zou wijzen, als de koning een belofte zou schrijven en hem zou geven wat hem als eerste op de koninklijke binnenplaats tegemoetkwam, als hij thuis aankwam.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 7-hans-de-egel-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De koning dacht: "Dat kan ik makkelijk doen. Hans de Egel begrijpt niets. Ik kan schrijven wat ik wil." Dus pakte de koning pen en inkt en schreef iets. Toen hij klaar was, wees Hans de Egel hem de weg, en de koning kwam veilig thuis.

Maar toen zijn dochter hem van ver zag aankomen, was ze zo blij dat ze naar hem toe rende en hem kuste.

Toen herinnerde hij zich Hans de Egel en vertelde haar wat er was gebeurd. Hij zei dat hij gedwongen was een belofte te doen aan een heel vreemd dier dat op een haan zat alsof het een paard was en prachtige muziek maakte.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 8-hans-de-egel-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

In plaats van te schrijven dat hij zou krijgen wat hij wilde, had hij echter geschreven dat hij het niet zou krijgen. De prinses was blij en zei dat hij het goed had gedaan, want zij zou nooit met de Egel weggegaan zijn.

Hans de Egel zorgde echter voor zijn ezels en varkens. Hij was altijd vrolijk en zat op de boom om zijn doedelzak te bespelen.

Nu gebeurde het dat een andere koning met zijn gevolg en renners voorbijreisde. Ook hij had de weg verloren en wist niet hoe hij weer naar zijn eigen koninkrijk kon terugkeren, want het bos was zo groot.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 9-hans-de-egel-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ook hij hoorde de prachtige muziek van ver en vroeg aan zijn renner wat dat kon zijn. Hij zei hem te gaan kijken. De renner ging dus onder de boom en zag de haan bovenin zitten, met Hans de Egel erop.

De renner vroeg hem wat hij daar deed. "Ik let op mijn ezels en varkens. Maar wat wil jij?" De boodschapper vertelde dat ze de weg kwijt waren en niet meer terug naar hun eigen koninkrijk konden.

Hij vroeg of Hans hen de weg wilde wijzen.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 10-hans-de-egel-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen klom Hans de Egel met de haan de boom af en zei tegen de oude koning dat hij hem de weg zou wijzen als de koning hem als beloning gaf wat het eerste voor zijn koninklijk paleis voorbijkwam.

De koning zei ja en schreef Hans de Egel een belofte dat hij dat zou krijgen. Toen dat geregeld was, reed Hans op de haan voorop en wees de weg. De koning bereikte veilig zijn koninkrijk. Toen hij de binnenplaats bereikte, waren er grote feestelijkheden.

Hij had een enige dochter die heel mooi was. Ze rende hem tegemoet, sloeg haar armen om zijn nek en was blij dat haar oude vader weer terug was. Ze vroeg hem waar ter wereld hij zo lang geweest was.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 11-hans-de-egel-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij vertelde haar hoe hij de weg had verloren en bijna helemaal niet meer terug was gekomen. Maar toen hij door een groot bos reisde, had een wezen dat half egel, half mens was, zittend op een haan in een hoge boom muziek gemaakt en hem de weg gewezen en geholpen om eruit te komen.

In ruil daarvoor had hij hem beloofd wat het eerste voor zijn koninklijk paleis voorbijkwam, en dat was zijzelf. Dat maakte hem nu ongelukkig. Maar zij beloofde dat ze, uit liefde voor haar vader, graag met deze Hans mee zou gaan als hij kwam.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 12-hans-de-egel-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hans de Egel zorgde echter voor zijn varkens. De varkens vermenigvuldigden zich totdat ze zo talrijk werden dat het hele bos ermee vol zat. Toen besloot Hans de Egel niet langer in het bos te wonen.

Hij stuurde een boodschap naar zijn vader om alle varkensstalletjes in het dorp leeg te maken, want hij kwam met zo'n grote kudde dat iedereen zoveel kon slachten als hij wilde. Toen zijn vader dat hoorde, was hij bezorgd, want hij dacht dat Hans de Egel al lang geleden was gestorven.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 13-hans-de-egel-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar Hans de Egel ging op de haan zitten en dreef de varkens voor zich uit naar het dorp. Hij gaf het bevel om met het slachten te beginnen. Ha! Er werd zo veel gedood en gehakt dat je het op twee mijl afstand kon horen!

Hierna zei Hans de Egel: "Vader, laat de haan nogmaals bij de smid beslagen worden. Dan rijd ik weg en kom ik nooit meer terug zolang ik leef." Zijn vader liet de haan dus nogmaals beslaan en was blij dat Hans de Egel nooit meer terug zou komen.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 14-hans-de-egel-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hans de Egel reed weg naar het eerste koninkrijk. Daar had de koning bevolen dat iedereen die op een haan reed en doedelzakken bij zich had, door iedereen moest worden beschoten, neergeslagen of neergestoken, zodat hij het paleis niet kon betreden.

Toen Hans de Egel daar aankwam, stuwden ze allemaal met hun speren op hem af. Maar hij spoorde de haan aan, en die vloog over het hek voor het raam van de koning en landde daar.

Hans riep dat de koning hem moest geven wat hij had beloofd, anders zou hij zowel zijn leven als dat van zijn dochter nemen. Toen begon de koning vriendelijk tegen zijn dochter te praten en smeekte haar met Hans weg te gaan om haar eigen leven en dat van haar vader te redden.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 15-hans-de-egel-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze kleedde zich in het wit. Haar vader gaf haar een koets met zes paarden en prachtige bedienden, samen met goud en bezittingen. Ze nam plaats in de koets en plaatste Hans de Egel naast zich, met de haan en de doedelzakken. Daarna namen ze afscheid en reden weg.

De koning dacht dat hij haar nooit meer zou zien. Maar hij werd bedrogen, want toen ze een eindje buiten de stad waren, trok Hans de Egel haar mooie kleren uit en prikte haar met zijn egelhuid totdat ze helemaal onder het bloed zat. "Dat is de beloning voor je bedrog," zei hij.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 16-hans-de-egel-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Ga je weg. Ik wil je niet!" Toen joeg hij haar weer naar huis, en ze was voor de rest van haar leven onteerd.

Hans de Egel reed echter verder op de haan, met zijn doedelzak, naar het koninkrijk van de tweede koning, aan wie hij de weg had gewezen. Deze koning had bepaald dat als iemand die op Hans de Egel leek zou komen, ze wapens moesten opnemen, hem een veilige doortocht moesten geven, hem een lang leven moesten toewensen en hem naar het koninklijke paleis moesten leiden.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 17-hans-de-egel-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen de dochter van de koning hem zag, was ze doodsbang, want hij zag er heel vreemd uit. Maar ze wist dat ze haar besluit niet kon terugdraaien, want ze had haar vader haar belofte gegeven. Dus werd Hans de Egel door haar verwelkomd en met haar getrouwd.

Hij moest met haar naar de koninklijke tafel, en zij zat naast hem. Ze aten en dronken. Toen het avond werd en ze wilden gaan slapen, was ze bang voor zijn stekels. Maar hij zei haar dat ze niet moest vrezen, want haar zou niets overkomen.

Hij zei tegen de oude koning dat hij vier mannen moest aanstellen om bij de deur van de kamer te waken en een groot vuur aan te steken. Toen hij de kamer binnenkwam en op het punt stond om naar bed te gaan, zou hij uit zijn egelhuid kruipen en die naast het bed laten liggen.

De mannen moesten snel naar binnen rennen, de huid in het vuur gooien en daar blijven totdat het helemaal verbrand was. Toen de klok elf uur sloeg, ging hij de kamer binnen, trok de egelhuid uit en liet die naast het bed liggen.

# book_id: global-age-version-d7642bd1d7d34d22b6824a3d299456bd
# book_title: Hans de Egel
# chapter_id: 18-hans-de-egel-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 18
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen kwamen de mannen, haalden de huid snel weg en gooiden die in het vuur. Toen het vuur de huid had verteerd, was hij bevrijd. Hij lag daar in bed in menselijke vorm, maar hij was pikzwart, alsof hij verbrand was.

De koning stuurde naar zijn arts, die hem met kostbare zalven waste en hem zalfde, en hij werd wit en was een knappe jongeman. Toen de dochter van de koning dat zag, was ze blij. De volgende ochtend stonden ze vrolijk op, aten en dronken, en daarna werd het huwelijk op gepaste wijze gevierd.

Hans de Egel ontving het koninkrijk van de oude koning.

Toen er enkele jaren waren verstreken, ging hij met zijn vrouw naar zijn vader en zei dat hij zijn zoon was. Maar de vader verklaarde dat hij geen zoon had. Hij zei dat hij er maar één had gehad, en die was geboren als een egel met prikkels en de wereld in gegaan. Toen gaf Hans zich bekend. De oude vader verheugde zich en ging met hem naar zijn koninkrijk.

Mijn verhaal is klaar, en weg is het naar het huis van kleine August.