BokRobot leeseditie
Boeken
GratisHet meisje zonder handen
The Girl Without Hands
Jacob Grimm and Wilhelm Grimm
Nederlands (BE)
EngelsEr was eens een molenaar die steeds armer werd, totdat hij uiteindelijk niets meer had behalve zijn molen en een grote appelboom achter die molen. Op een dag, toen hij het bos in was gegaan om hout te hakken, kwam een oude man die hij nog nooit eerder had gezien naar hem toe en zei: "Waarom werk je jezelf dood met het hakken van hout?
Ik zal je rijk maken, als je me belooft wat er achter je molen staat." "Wat zou dat anders kunnen zijn dan mijn appelboom?" dacht de molenaar. Hij zei ja en gaf de vreemdeling een schriftelijke belofte.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 1-het-meisje-zonder-handen-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er was eens een molenaar die steeds armer werd, totdat hij uiteindelijk niets meer had behalve zijn molen en een grote appelboom achter die molen. Op een dag, toen hij het bos in was gegaan om hout te hakken, kwam een oude man die hij nog nooit eerder had gezien naar hem toe en zei: "Waarom werk je jezelf dood met het hakken van hout?
Ik zal je rijk maken, als je me belooft wat er achter je molen staat." "Wat zou dat anders kunnen zijn dan mijn appelboom?" dacht de molenaar. Hij zei ja en gaf de vreemdeling een schriftelijke belofte.
De vreemdeling lachte spottend en zei: "Na drie jaar zal ik komen en nemen wat mij toebehoort." Daarna vertrok hij.
Toen de molenaar thuiskwam, kwam zijn vrouw hem tegemoet en zei: "Vertel me, molenaar, waar komt al deze plotselinge rijkdom vandaan? Alle kisten en dozen zijn vol. Niemand heeft die hier gebracht, en ik weet niet hoe het is gebeurd." Hij antwoordde: "Het komt van een vreemdeling die ik in het bos heb ontmoet.
Hij beloofde me een grote schat, en ik beloofde hem wat er achter de molen staat. We kunnen hem daarvoor gemakkelijk de grote appelboom geven." "Oh, echtgenoot!" zei de doodsbange vrouw. "Dat moet de duivel zijn geweest!
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 2-het-meisje-zonder-handen-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De vreemdeling lachte spottend en zei: "Na drie jaar zal ik komen en nemen wat mij toebehoort." Daarna vertrok hij.
Toen de molenaar thuiskwam, kwam zijn vrouw hem tegemoet en zei: "Vertel me, molenaar, waar komt al deze plotselinge rijkdom vandaan? Alle kisten en dozen zijn vol. Niemand heeft die hier gebracht, en ik weet niet hoe het is gebeurd." Hij antwoordde: "Het komt van een vreemdeling die ik in het bos heb ontmoet.
Hij beloofde me een grote schat, en ik beloofde hem wat er achter de molen staat. We kunnen hem daarvoor gemakkelijk de grote appelboom geven." "Oh, echtgenoot!" zei de doodsbange vrouw. "Dat moet de duivel zijn geweest!Hij bedoelde niet de appelboom, maar onze dochter, die achter de molen stond om het erf schoon te vegen."
De dochter van de molenaar was een mooi en vroom meisje. Ze leefde de drie jaar in vrees voor God en zonder te zondigen. Toen de tijd om was en de dag aanbrak waarop de Duivel haar zou komen halen, waste ze zichzelf grondig schoon en tekende ze met krijt een cirkel om zich heen.
De duivel verscheen al vroeg, maar hij kon haar niet naderen. Woedend zei hij tegen de molenaar: "Haal al het water bij haar weg, zodat ze zich niet langer kan wassen. Anders heb ik geen macht over haar." De molenaar was bang en deed wat hem werd opgedragen.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 3-het-meisje-zonder-handen-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij bedoelde niet de appelboom, maar onze dochter, die achter de molen stond om het erf schoon te vegen."
De dochter van de molenaar was een mooi en vroom meisje. Ze leefde de drie jaar in vrees voor God en zonder te zondigen. Toen de tijd om was en de dag aanbrak waarop de Duivel haar zou komen halen, waste ze zichzelf grondig schoon en tekende ze met krijt een cirkel om zich heen.
De duivel verscheen al vroeg, maar hij kon haar niet naderen. Woedend zei hij tegen de molenaar: "Haal al het water bij haar weg, zodat ze zich niet langer kan wassen. Anders heb ik geen macht over haar." De molenaar was bang en deed wat hem werd opgedragen.De volgende ochtend kwam de duivel weer, maar ze had op haar handen geweend en die waren helemaal schoon. Ook nu kon hij haar niet naderen. Woedend zei hij tegen de molenaar: "Snijd haar handen af, anders krijg ik haar niet te pakken." De molenaar was geschokt en antwoordde: "Hoe kan ik nu de handen van mijn eigen kind afsnijden?" De duivel bedreigde hem: "Als je het niet doet, ben je de mijne en zal ik jou zelf meenemen." De vader werd bang en beloofde te gehoorzamen.
Hij ging naar het meisje en zei: "Mijn kind, als ik niet beide handen van je afsnijd, zal de duivel mij meenemen. Uit angst heb ik beloofd het te doen. Help mij in mijn nood en vergeef mij de pijn die ik je toebreng." Ze antwoordde: "Lieve vader, doe met mij wat je wilt. Ik ben je kind." Toen legde ze beide handen op de grond en liet ze afsnijden. De duivel kwam voor de derde keer, maar ze had zo lang en zo veel op de stompjes gehuild dat ze helemaal schoon waren.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 4-het-meisje-zonder-handen-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De volgende ochtend kwam de duivel weer, maar ze had op haar handen geweend en die waren helemaal schoon. Ook nu kon hij haar niet naderen. Woedend zei hij tegen de molenaar: "Snijd haar handen af, anders krijg ik haar niet te pakken." De molenaar was geschokt en antwoordde: "Hoe kan ik nu de handen van mijn eigen kind afsnijden?" De duivel bedreigde hem: "Als je het niet doet, ben je de mijne en zal ik jou zelf meenemen." De vader werd bang en beloofde te gehoorzamen.
Hij ging naar het meisje en zei: "Mijn kind, als ik niet beide handen van je afsnijd, zal de duivel mij meenemen. Uit angst heb ik beloofd het te doen. Help mij in mijn nood en vergeef mij de pijn die ik je toebreng." Ze antwoordde: "Lieve vader, doe met mij wat je wilt. Ik ben je kind." Toen legde ze beide handen op de grond en liet ze afsnijden. De duivel kwam voor de derde keer, maar ze had zo lang en zo veel op de stompjes gehuild dat ze helemaal schoon waren.Toen moest hij het opgeven, want hij had alle rechten op haar verloren.
De molenaar zei tegen haar: "Dankzij jou heb ik zoveel rijkdom gekregen dat ik je voor de rest van je leven in comfort zal houden." Maar ze antwoordde: "Ik kan hier niet blijven. Ik ga de wereld in. Goede mensen zullen me genoeg geven om van te leven." Ze bond haar verminkte armen vast op haar rug en vertrok bij zonsopgang. Ze liep de hele dag, totdat het nacht werd. Toen kwam ze bij een koninklijke tuin.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 5-het-meisje-zonder-handen-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen moest hij het opgeven, want hij had alle rechten op haar verloren.
De molenaar zei tegen haar: "Dankzij jou heb ik zoveel rijkdom gekregen dat ik je voor de rest van je leven in comfort zal houden." Maar ze antwoordde: "Ik kan hier niet blijven. Ik ga de wereld in. Goede mensen zullen me genoeg geven om van te leven." Ze bond haar verminkte armen vast op haar rug en vertrok bij zonsopgang. Ze liep de hele dag, totdat het nacht werd. Toen kwam ze bij een koninklijke tuin.Bij het licht van de maan zag ze bomen vol met prachtige vruchten, maar ze kon niet naar binnen omdat er overal water was. Omdat ze de hele dag zonder een hap te eten had gelopen, werd ze gekweld door honger.
Ze dacht: "Ach, als ik maar naar binnen kon gaan en wat fruit kon eten, anders ga ik van de honger dood." Toen knielde ze neer, riep God aan en bad. Plotseling kwam een engel naar haar toe en maakte een dam in het water, zodat de gracht opdroogde en ze erdoorheen kon lopen.
Ze ging de tuin binnen, en de engel ging met haar mee.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 6-het-meisje-zonder-handen-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Bij het licht van de maan zag ze bomen vol met prachtige vruchten, maar ze kon niet naar binnen omdat er overal water was. Omdat ze de hele dag zonder een hap te eten had gelopen, werd ze gekweld door honger.
Ze dacht: "Ach, als ik maar naar binnen kon gaan en wat fruit kon eten, anders ga ik van de honger dood." Toen knielde ze neer, riep God aan en bad. Plotseling kwam een engel naar haar toe en maakte een dam in het water, zodat de gracht opdroogde en ze erdoorheen kon lopen.
Ze ging de tuin binnen, en de engel ging met haar mee.
Ze zag een boom met prachtige peren, allemaal zorgvuldig geteld. Ze ging ernaartoe en at, om haar honger te stillen, met haar mond een peer van de boom, maar niet meer. De tuinman keek toe. Maar omdat de engel naast haar stond, was hij bang en dacht dat het meisje een geest was.
Hij hield zich stil en durfde niet te schreeuwen of te praten. Toen ze de peer had opgegeten, was ze tevreden. Ze ging weg en verborg zich tussen de struiken. De volgende ochtend kwam de koning, aan wie de tuin toebehoorde, en telde de peren.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 7-het-meisje-zonder-handen-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze zag een boom met prachtige peren, allemaal zorgvuldig geteld. Ze ging ernaartoe en at, om haar honger te stillen, met haar mond een peer van de boom, maar niet meer. De tuinman keek toe. Maar omdat de engel naast haar stond, was hij bang en dacht dat het meisje een geest was.
Hij hield zich stil en durfde niet te schreeuwen of te praten. Toen ze de peer had opgegeten, was ze tevreden. Ze ging weg en verborg zich tussen de struiken. De volgende ochtend kwam de koning, aan wie de tuin toebehoorde, en telde de peren.Hij zag dat er één ontbrak en vroeg de tuinman wat er daarmee was gebeurd, want die lag niet onder de boom, maar was weg. De tuinman antwoordde: "Gisteravond kwam er een geest die geen handen had en at met zijn mond een van de peren op." De koning vroeg: "Hoe is die geest over het water gekomen en waar is hij naartoe gegaan nadat hij de peer had opgegeten?"
De tuinman antwoordde: "Iemand in een sneeuwwit gewaad kwam uit de hemel, maakte een dam en hield het water tegen, zodat de geest door de gracht kon lopen. Het moet een engel zijn geweest, dus ik was bang en heb niet geroepen. Nadat de geest de peer had opgegeten, ging hij weer terug." De koning zei: "Als wat je zegt waar is, zal ik vanavond met je waken."
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 8-het-meisje-zonder-handen-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij zag dat er één ontbrak en vroeg de tuinman wat er daarmee was gebeurd, want die lag niet onder de boom, maar was weg. De tuinman antwoordde: "Gisteravond kwam er een geest die geen handen had en at met zijn mond een van de peren op." De koning vroeg: "Hoe is die geest over het water gekomen en waar is hij naartoe gegaan nadat hij de peer had opgegeten?"
De tuinman antwoordde: "Iemand in een sneeuwwit gewaad kwam uit de hemel, maakte een dam en hield het water tegen, zodat de geest door de gracht kon lopen. Het moet een engel zijn geweest, dus ik was bang en heb niet geroepen. Nadat de geest de peer had opgegeten, ging hij weer terug." De koning zei: "Als wat je zegt waar is, zal ik vanavond met je waken."Toen het donker werd, kwam de koning met een priester naar de tuin om met de geest te praten. Alle drie zaten ze onder de boom en keken toe. Om middernacht kroop het meisje uit het struikgewas, ging naar de boom en at opnieuw een peer met haar mond, terwijl de engel in het wit naast haar stond.
De priester ging naar haar toe en zei: "Kom je uit de hemel of van de aarde? Ben je een geest of een mens?" Ze antwoordde: "Ik ben geen geest. Ik ben een ongelukkig sterfelijk wezen, door iedereen verlaten behalve door God." De koning zei: "Als je door de hele wereld bent verlaten, zal ik je niet verlaten." Hij nam haar mee naar zijn koninklijk paleis.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 9-het-meisje-zonder-handen-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen het donker werd, kwam de koning met een priester naar de tuin om met de geest te praten. Alle drie zaten ze onder de boom en keken toe. Om middernacht kroop het meisje uit het struikgewas, ging naar de boom en at opnieuw een peer met haar mond, terwijl de engel in het wit naast haar stond.
De priester ging naar haar toe en zei: "Kom je uit de hemel of van de aarde? Ben je een geest of een mens?" Ze antwoordde: "Ik ben geen geest. Ik ben een ongelukkig sterfelijk wezen, door iedereen verlaten behalve door God." De koning zei: "Als je door de hele wereld bent verlaten, zal ik je niet verlaten." Hij nam haar mee naar zijn koninklijk paleis.Omdat ze zo mooi en goed was, hield hij van haar met heel zijn hart. Hij liet voor haar zilveren handen maken en trouwde met haar.
Na een jaar moest de koning ten oorlog trekken. Hij droeg zijn jonge koningin toe aan de zorg van zijn moeder en zei: "Als ze een kind krijgt, zorg dan goed voor haar en verzorg haar goed. Stuur me meteen een brief." De koningin kreeg een prachtige zoon.
De oude moeder schreef snel het goede nieuws en stuurde een boodschapper. Maar de boodschapper rustte onderweg bij een beek en viel, moe van de lange reis, in slaap. Toen wisselde de duivel, die altijd probeerde de goede koningin kwaad te doen, de brief om voor een andere, waarin stond dat de koningin een monster had gebaard.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 10-het-meisje-zonder-handen-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Omdat ze zo mooi en goed was, hield hij van haar met heel zijn hart. Hij liet voor haar zilveren handen maken en trouwde met haar.
Na een jaar moest de koning ten oorlog trekken. Hij droeg zijn jonge koningin toe aan de zorg van zijn moeder en zei: "Als ze een kind krijgt, zorg dan goed voor haar en verzorg haar goed. Stuur me meteen een brief." De koningin kreeg een prachtige zoon.
De oude moeder schreef snel het goede nieuws en stuurde een boodschapper. Maar de boodschapper rustte onderweg bij een beek en viel, moe van de lange reis, in slaap. Toen wisselde de duivel, die altijd probeerde de goede koningin kwaad te doen, de brief om voor een andere, waarin stond dat de koningin een monster had gebaard.Toen de koning die las, was hij geschokt en diep bezorgd. Hij schreef terug dat ze de koningin goed moesten verzorgen en haar goed moesten voeden tot zijn terugkeer. De boodschapper ging met deze brief terug, maar rustte op dezelfde plek en viel weer in slaap.
De duivel kwam opnieuw en stopte een andere brief in zijn zak, waarin stond dat ze de koningin en haar kind moesten doden. De oude moeder was vreselijk geschokt toen ze de brief ontving en kon het niet geloven.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 11-het-meisje-zonder-handen-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen de koning die las, was hij geschokt en diep bezorgd. Hij schreef terug dat ze de koningin goed moesten verzorgen en haar goed moesten voeden tot zijn terugkeer. De boodschapper ging met deze brief terug, maar rustte op dezelfde plek en viel weer in slaap.
De duivel kwam opnieuw en stopte een andere brief in zijn zak, waarin stond dat ze de koningin en haar kind moesten doden. De oude moeder was vreselijk geschokt toen ze de brief ontving en kon het niet geloven.
Ze schreef terug naar de koning, maar telkens wisselde de duivel het antwoord om. In de laatste brief stond zelfs dat ze de tong en de ogen van de koningin moest bewaren als bewijs dat ze gehoorzaam was geweest.
De oude moeder weende bij de gedachte aan het vergieten van onschuldig bloed. 's Nachts liet ze een hert brengen, sneed de tong en de ogen ervan uit en bewaarde die. Daarna zei ze tegen de koningin: "Ik kan je niet laten doden zoals de koning het beveelt, maar je kunt hier niet langer blijven.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 12-het-meisje-zonder-handen-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze schreef terug naar de koning, maar telkens wisselde de duivel het antwoord om. In de laatste brief stond zelfs dat ze de tong en de ogen van de koningin moest bewaren als bewijs dat ze gehoorzaam was geweest.
De oude moeder weende bij de gedachte aan het vergieten van onschuldig bloed. 's Nachts liet ze een hert brengen, sneed de tong en de ogen ervan uit en bewaarde die. Daarna zei ze tegen de koningin: "Ik kan je niet laten doden zoals de koning het beveelt, maar je kunt hier niet langer blijven.Ga met je kind de wijde wereld in en kom hier nooit meer terug." De arme vrouw bond haar kind op haar rug en ging weg met tranen in haar ogen. Ze kwam in een groot wild bos, viel op haar knieën en bad tot God.
De engel van de Heer verscheen en leidde haar naar een klein huisje met een bord waarop stond: "Hier wonen allen vrij." Een sneeuwwit meisje kwam naar buiten en zei: "Welkom, koningin," en leidde haar naar binnen.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 13-het-meisje-zonder-handen-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ga met je kind de wijde wereld in en kom hier nooit meer terug." De arme vrouw bond haar kind op haar rug en ging weg met tranen in haar ogen. Ze kwam in een groot wild bos, viel op haar knieën en bad tot God.
De engel van de Heer verscheen en leidde haar naar een klein huisje met een bord waarop stond: "Hier wonen allen vrij." Een sneeuwwit meisje kwam naar buiten en zei: "Welkom, koningin," en leidde haar naar binnen.Ze maakte de kleine jongen los van haar rug, hield hem tegen haar borst om hem te voeden en legde hem in een prachtig versierd bedje. De arme vrouw vroeg: "Hoe weet u dat ik een koningin was?" De witte jonkvrouw antwoordde: "Ik ben een engel, door God gezonden om over u en uw kind te waken." De koningin bleef zeven jaar in dat kleine huisje, waar ze goed verzorgd werd.
Door Gods genade, en vanwege haar vroomheid, groeiden haar afgehakte handen weer terug.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 14-het-meisje-zonder-handen-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze maakte de kleine jongen los van haar rug, hield hem tegen haar borst om hem te voeden en legde hem in een prachtig versierd bedje. De arme vrouw vroeg: "Hoe weet u dat ik een koningin was?" De witte jonkvrouw antwoordde: "Ik ben een engel, door God gezonden om over u en uw kind te waken." De koningin bleef zeven jaar in dat kleine huisje, waar ze goed verzorgd werd.
Door Gods genade, en vanwege haar vroomheid, groeiden haar afgehakte handen weer terug.Uiteindelijk keerde de koning terug van de oorlog. Zijn eerste wens was om zijn vrouw en kind te zien. Zijn bejaarde moeder begon te huilen en zei: "Jij goddeloze man, waarom schreef je me dat ik die twee onschuldige levens moest doden?" Ze toonde hem de twee brieven die de duivel had vervalst en zei: "Ik heb gedaan wat je me had opgedragen," en ze liet de bewijsstukken zien: de tong en de ogen.
De koning huilde bitter om zijn arme vrouw en zijn kleine zoon, nog meer dan zijn moeder huilde. Ze had medelijden met hem en zei: "Wees gerust. Ze leeft nog. In het geheim heb ik een hert laten doden en heb ik deze bewijsstukken uit het hert gehaald.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 15-het-meisje-zonder-handen-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Uiteindelijk keerde de koning terug van de oorlog. Zijn eerste wens was om zijn vrouw en kind te zien. Zijn bejaarde moeder begon te huilen en zei: "Jij goddeloze man, waarom schreef je me dat ik die twee onschuldige levens moest doden?" Ze toonde hem de twee brieven die de duivel had vervalst en zei: "Ik heb gedaan wat je me had opgedragen," en ze liet de bewijsstukken zien: de tong en de ogen.
De koning huilde bitter om zijn arme vrouw en zijn kleine zoon, nog meer dan zijn moeder huilde. Ze had medelijden met hem en zei: "Wees gerust. Ze leeft nog. In het geheim heb ik een hert laten doden en heb ik deze bewijsstukken uit het hert gehaald.Ik heb het kind vastgebonden aan de rug van uw vrouw en heb haar de wijde wereld ingestuurd, met het gebod nooit terug te keren, want u was zo kwaad op haar." De koning zei: "Ik zal zo ver reizen als de lucht blauw is.
Ik zal noch eten noch drinken totdat ik mijn lieve vrouw en kind heb gevonden, als ze niet gedood zijn of van honger gestorven zijn."
Hij reisde zeven lange jaren. Hij doorzocht elke spleet in de rotsen en elke grot, maar hij vond haar niet en dacht dat ze van honger gestorven was. Gedurende die hele tijd at en dronk hij niets, maar God onderhield hem.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 16-het-meisje-zonder-handen-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ik heb het kind vastgebonden aan de rug van uw vrouw en heb haar de wijde wereld ingestuurd, met het gebod nooit terug te keren, want u was zo kwaad op haar." De koning zei: "Ik zal zo ver reizen als de lucht blauw is.
Ik zal noch eten noch drinken totdat ik mijn lieve vrouw en kind heb gevonden, als ze niet gedood zijn of van honger gestorven zijn."
Hij reisde zeven lange jaren. Hij doorzocht elke spleet in de rotsen en elke grot, maar hij vond haar niet en dacht dat ze van honger gestorven was. Gedurende die hele tijd at en dronk hij niets, maar God onderhield hem.Uiteindelijk kwam hij in een groot bos en vond het kleine huisje met het opschrift "Hier verblijven allen vrij." De witte jonkvrouw kwam naar buiten, nam hem bij de hand, leidde hem naar binnen en zei: "Welkom, heer koning." Ze vroeg hem waar hij vandaan kwam.
Hij antwoordde: "Ik heb zeven jaar lang gereisd, op zoek naar mijn vrouw en kind, maar ik kan hen niet vinden." De engel bood hem eten en drinken aan, maar hij wilde niets aannemen. Hij wilde alleen maar even rusten. Hij ging liggen om te slapen en bedekte zijn gezicht met een zakdoek.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 17-het-meisje-zonder-handen-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Uiteindelijk kwam hij in een groot bos en vond het kleine huisje met het opschrift "Hier verblijven allen vrij." De witte jonkvrouw kwam naar buiten, nam hem bij de hand, leidde hem naar binnen en zei: "Welkom, heer koning." Ze vroeg hem waar hij vandaan kwam.
Hij antwoordde: "Ik heb zeven jaar lang gereisd, op zoek naar mijn vrouw en kind, maar ik kan hen niet vinden." De engel bood hem eten en drinken aan, maar hij wilde niets aannemen. Hij wilde alleen maar even rusten. Hij ging liggen om te slapen en bedekte zijn gezicht met een zakdoek.Vervolgens ging de engel naar de kamer waar de koningin met haar zoon zat, die zij "Sorrowful" noemde, en zei tegen haar: "Ga met je kind naar buiten. Je man is gekomen." Zij ging naar waar hij lag, en de zakdoek viel van zijn gezicht.
Ze zei: "Sorrowful, pak je vaders zakdoek op en bedek zijn gezicht weer." Het kind pakte de zakdoek op en bedekte zijn gezicht. De koning, half in slaap, hoorde dit en liet de zakdoek weer vallen. Het kind werd ongeduldig en zei: "Lieve moeder, hoe kan ik het gezicht van mijn vader bedekken als ik geen vader heb in deze wereld?
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 18-het-meisje-zonder-handen-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Vervolgens ging de engel naar de kamer waar de koningin met haar zoon zat, die zij "Sorrowful" noemde, en zei tegen haar: "Ga met je kind naar buiten. Je man is gekomen." Zij ging naar waar hij lag, en de zakdoek viel van zijn gezicht.
Ze zei: "Sorrowful, pak je vaders zakdoek op en bedek zijn gezicht weer." Het kind pakte de zakdoek op en bedekte zijn gezicht. De koning, half in slaap, hoorde dit en liet de zakdoek weer vallen. Het kind werd ongeduldig en zei: "Lieve moeder, hoe kan ik het gezicht van mijn vader bedekken als ik geen vader heb in deze wereld?
Ik heb geleerd te bidden: 'Onze Vader die in de hemel zijt.' Jij zei dat mijn vader in de hemel was en de goede God was. Hoe kan ik deze wilde man herkennen? Hij is niet mijn vader." Toen de koning dat hoorde, stond hij op en vroeg wie zij waren.
Ze zei: "Ik ben je vrouw, en dat is je zoon, Sorrowful." Hij zag haar levende handen en zei: "Mijn vrouw had zilveren handen." Ze antwoordde: "De goede God heeft ervoor gezorgd dat mijn natuurlijke handen weer zijn aangegroeid." De engel ging naar de binnenkamer, bracht de zilveren handen en toonde ze hem.
Toen wist de koning zeker dat dit zijn dierbare vrouw en kind waren. Hij kuste hen en was blij, zeggend: "Een zware steen is van mijn hart gevallen." De engel van God gaf hen een maaltijd, en daarna gingen ze naar huis, naar de bejaarde moeder van de koning.
Overal was grote vreugde. De koning en de koningin trouwden opnieuw en leefden gelukkig tot het einde van hun dagen.
# book_id: global-age-version-96a58c895d924ac49c6f87a498fb6df4
# book_title: Het meisje zonder handen
# chapter_id: 19-het-meisje-zonder-handen-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 19
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ik heb geleerd te bidden: 'Onze Vader die in de hemel zijt.' Jij zei dat mijn vader in de hemel was en de goede God was. Hoe kan ik deze wilde man herkennen? Hij is niet mijn vader." Toen de koning dat hoorde, stond hij op en vroeg wie zij waren.
Ze zei: "Ik ben je vrouw, en dat is je zoon, Sorrowful." Hij zag haar levende handen en zei: "Mijn vrouw had zilveren handen." Ze antwoordde: "De goede God heeft ervoor gezorgd dat mijn natuurlijke handen weer zijn aangegroeid." De engel ging naar de binnenkamer, bracht de zilveren handen en toonde ze hem.
Toen wist de koning zeker dat dit zijn dierbare vrouw en kind waren. Hij kuste hen en was blij, zeggend: "Een zware steen is van mijn hart gevallen." De engel van God gaf hen een maaltijd, en daarna gingen ze naar huis, naar de bejaarde moeder van de koning.
Overal was grote vreugde. De koning en de koningin trouwden opnieuw en leefden gelukkig tot het einde van hun dagen.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.