Het riet

# book_id: global-age-version-607f95b1b673450ca769ef30f551ceb5
# book_title: Het riet
# chapter_id: 1-het-riet-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

In een dorp woonde een arme oude vrouw. Ze had een schaal bonen verzameld en wilde die koken. Dus maakte ze een vuur op haar haard, en om het vuur sneller te laten branden, stak ze het aan met een handvol stro. Toen ze de bonen in de pan deed, viel er zonder dat ze het merkte een boon op de grond naast een stukje stro. Al snel sprong er een gloeiende kool uit het vuur naar beneden om zich bij hen te voegen.

Toen sprak het stro: "Lieve vrienden, waar komen jullie vandaan?" De kool antwoordde: "Ik heb gelukkig uit het vuur kunnen springen. Als ik niet met al mijn kracht was ontsnapt, was ik tot as verbrand." De boon zei: "Ik ben ook met mijn vel en haar ontsnapt.

# book_id: global-age-version-607f95b1b673450ca769ef30f551ceb5
# book_title: Het riet
# chapter_id: 2-het-riet-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar als de oude vrouw me in de pan had gedaan, was ik zonder genade tot soep gekookt, net als mijn kameraden." "En was mijn lot dan beter geweest?" zei het stro. "De oude vrouw vernietigde al mijn broers in vuur en rook. Ze pakte er zestig tegelijkertijd bij en nam hun leven. Ik gleed gelukkig door haar vingers heen."

"Maar wat moeten we nu doen?" vroeg de kool. "Ik denk," antwoordde de boon, "nu we zo gelukkig aan de dood zijn ontsnapt, moeten we bij elkaar blijven als goede vrienden. Laten we naar een ver land gaan, zodat hier geen nieuwe ramp ons kan overkomen."

# book_id: global-age-version-607f95b1b673450ca769ef30f551ceb5
# book_title: Het riet
# chapter_id: 3-het-riet-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De andere twee waren het daarmee eens, en ze gingen samen op weg. Al gauw kwamen ze bij een kleine beek. Er was geen brug of planke, dus wisten ze niet hoe ze die konden oversteken. Het stro had een goed idee: "Ik zal me over de beek leggen, en jullie kunnen over me heen lopen, net als over een brug." Dus strekte het stro zich uit van de ene oever naar de andere.

De kool, die dapper en ongeduldig was, stapte voorzichtig op de nieuwe brug. Maar toen ze het midden bereikte en het ruisen van het water onder zich hoorde, werd ze bang, stopte en durfde niet verder te gaan. Het stro begon te branden, brak in tweeën en viel in de beek.

# book_id: global-age-version-607f95b1b673450ca769ef30f551ceb5
# book_title: Het riet
# chapter_id: 4-het-riet-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De kool gleed achter haar aan, sissend toen ze het water raakte, en blies haar laatste adem uit.

De boon, die verstandig genoeg op de oever was gebleven, kon het niet laten om te lachen. Ze lachte zo hard dat ze uiteenspatte. Dat zou ook haar einde zijn geweest, als een kleermaker die op zoek was naar werk niet bij de beek was gaan zitten om te rusten. Hij had een goed hart, dus pakte hij zijn naald en draad en naaide de boon weer aan elkaar. De boon bedankte hem beleefd, maar omdat de kleermaker zwarte draad had gebruikt, hebben alle bonen sindsdien een zwarte naad.