Eerste reis

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 1 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

In de tijd van kalief Haroen-al-Rashid leefde er in Bagdad een arme portier genaamd Hindbad. Op een zeer hete dag werd hij eropuitgestuurd om een zware lading van het ene uiteinde van de stad naar het andere te vervoeren. Nog voordat hij de helft van de afstand had afgelegd, was hij zo moe dat hij, toen hij zich in een rustige straat bevond waar het trottoir met rozenwater was besprenkeld en een koele bries waaide, zijn last neerzette en ging zitten om te rusten in de schaduw van een groot huis. Al gauw besloot hij dat hij geen plezieriger plek had kunnen kiezen. Een heerlijke geur van aloëhars en pastilles kwam uit de open ramen en vermengde zich met de geur van het rozenwater dat opstoomde van het hete trottoir. Vanuit het paleis hoorde hij muziek, waarbij vele instrumenten op behendige wijze werden bespeeld, en het melodieuze gezang van nachtegalen en andere vogels.

Aan dit alles en aan de verleidelijke geur van vele verfijnde gerechten kon hij opmaken dat er een feestmaal en een vrolijk samenzijn gaande was. Hij vroeg zich af wie er in dit schitterende huis woonde, dat hij nog nooit eerder had gezien, want het was een straat die hij zelden passeerde. Om zijn nieuwsgierigheid te stillen, ging hij naar enkele prachtig geklede bedienden bij de deur en vroeg aan een van hen naar de naam van de eigenaar van het huis.

"Wat," antwoordde hij, "woont u in Bagdad en weet u niet dat hier de edele Sindbad de Zeeman woont, die beroemde reiziger die over elke zee voer waarop de zon schijnt?"

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 2 / 9
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De portier, die vaak van de immense rijkdommen van Sindbad had gehoord, kon het niet helpen jaloers te zijn op iemand wiens lot zo gelukkig leek, terwijl het zijne zo miserabel was. Zijn ogen naar de hemel richtend, riep hij luidkeels uit: "Beschouw, Machtige Schepper van alle dingen, de verschillen tussen het leven van Sindbad en het mijne. Elke dag lijd ik onder duizend ontberingen en tegenslagen, en ik heb het zwaar om zelfs maar genoeg slecht gerstebrood te krijgen om mezelf en mijn gezin in leven te houden, terwijl de gelukkige Sindbad geld links en rechts uitgeeft en leeft van de vetste stukken van het land! Wat heeft hij gedaan dat jij hem dit aangename leven geeft—wat heb ik gedaan om zo'n hard lot te verdienen?" Zo sprekend stampte hij met zijn voet op de grond, als iemand die door ellende en wanhoop buiten zinnen was.

Net op dat moment kwam er een dienaar uit het paleis en, hem bij de arm grijpend, zei hij: "Kom met mij mee; de edele Sindbad, mijn meester, wil met u spreken."

Hindbad was verbaasd over deze oproep en vreesde dat zijn onbewaakte woorden de afkeuring van Sindbad op hem hadden afgeroepen, dus probeerde hij zich te verontschuldigen met het voorwendsel dat hij de hem toevertrouwde last niet op straat kon achterlaten. De lakei beloofde hem echter dat daarvoor gezorgd zou worden en drong er zo aandringend op aan dat hij de oproep gehoorzaamde, dat de portier uiteindelijk moest toegeven. Hij volgde de dienaar naar een enorme kamer waar een grote menigte rond een tafel zat die met allerlei delicatessen was gedekt. Op de ereplaats zat een lange, ernstige man wiens lange witte baard hem een indrukwekkend uiterlijk gaf. Achter zijn stoel stond een menigte bedienden die erop gebrand waren zijn wensen te vervullen. Dit was de befaamde Sindbad zelf. De portier, nog meer dan ooit geschokt door zoveel pracht, groette de edele menigte met trillende stem.

Sindbad, die hem een teken gaf om dichterbij te komen, liet hem aan zijn rechterhand plaatsnemen, en hijzelf schiep keuzehapjes op zijn bord en schonk hem een glas voortreffelijke wijn in. Toen het banket ten einde liep, sprak hij hem vertrouwd toe en vroeg hem naar zijn naam en beroep.

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 3 / 9
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Mijn heer," antwoordde de portier, "ik heet Hindbad."

"Ik ben blij u hier te zien," vervolgde Sindbad. "En ik kan namens de rest van het gezelschap zeggen dat zij eveneens blij zijn. Maar ik wil dat u mij vertelt wat u zojuist op straat hebt gezegd." Want toen Sindbad, voordat het feest begon, langs het open raam liep, had hij zijn klacht gehoord en daarom had hij hem laten roepen. Bij deze vraag raakte Hindbad in verwarring en, met gebogen hoofd, antwoordde hij: "Mijn heer, ik geef toe dat ik, overweldigd door vermoeidheid en slecht humeur, onvoorzichtige woorden heb uitgesproken, waarvoor ik u om vergiffenis smeek."

"Oh!" antwoordde Sindbad, "denk niet dat ik zo onrechtvaardig ben om u te beschuldigen. Integendeel, ik begrijp uw situatie en kan medelijden met u hebben. Alleen lijkt u zich in mij te vergissen, en dat wil ik rechtzetten. U denkt ongetwijfeld dat ik al de rijkdommen en luxe heb verworven waarvan u mij geniet, zonder moeite of gevaar, maar niets is minder waar. Ik heb deze gelukkige toestand pas bereikt nadat ik jarenlang allerlei soorten zware arbeid en gevaren heb doorstaan."

"Ja, mijn nobele vrienden," vervolgde hij, zich richtend tot het gezelschap, "ik verzeker u dat mijn avonturen vreemd genoeg waren om zelfs de meest hebzuchtige mannen ervan te weerhouden rijkdom te zoeken door de zeeën te doorkruisen. Aangezien u wellicht slechts verwarde verhalen hebt gehoord over mijn zeven reizen en de gevaren en wonderen die ik op zee en op land heb meegemaakt, zal ik u nu een volledig en waarachtig verslag ervan geven, waarvan ik denk dat u met veel plezier zult luisteren." Omdat Sindbad zijn avonturen voornamelijk vertelde vanwege de portier, gaf hij, voordat hij met zijn verhaal begon, opdracht dat de last die op straat was achtergelaten door enkele van zijn eigen dienaren naar de plaats moest worden gebracht waarvoor Hindbad was vertrokken, terwijl hij zelf bleef om naar het verhaal te luisteren.

**Eerste reis**

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 4 / 9
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ik had van mijn ouders een aanzienlijk vermogen geërfd en, omdat ik jong en dwaas was, verkwistte ik het aanvankelijk roekeloos aan allerlei vormen van plezier. Maar al spoedig besefte ik dat rijkdommen snel hun vleugels krijgen als ze zo slecht worden beheerd als ik de mijne deed, en herinnerde ik me ook dat oud en arm zijn inderdaad een ware ellende is. Ik begon me dus af te vragen hoe ik het beste kon doen met wat er nog overbleef. Ik verkocht al mijn huisraad via een openbare veiling en sloot me aan bij een handelscompagnie die via zee handelde. Samen met hen gingen we aan boord van een schip in Balsora, dat we met z’n allen hadden uitgerust.

We zetten koers naar Oost-Indië via de Perzische Golf, met de kust van Perzië aan onze linkerkant en aan onze rechterkant de kusten van Arabia Felix. In het begin was ik erg ongemakkelijk door de onrustige bewegingen van het schip, maar ik herstelde al snel en heb sindsdien nooit meer last gehad van zeeziekte.

Van tijd tot tijd legden we aan bij verschillende eilanden, waar we onze handelswaar verkochten of ruilden. Op een dag, toen de wind plotseling afnam, bevonden we ons stilgelegd dicht bij een klein eiland dat leek op een groene weide en slechts licht boven het wateroppervlak uitstak. Onze zeilen werden opgerold en de kapitein gaf toestemming aan iedereen die even aan land wilde gaan en zich wilde vermaken. Ik was er een van, maar toen we na een tijdje rondgelopen te hebben een vuur aanstaken en ons neerzetten om te genieten van de maaltijd die we meegebracht hadden, werden we opgeschrikt door een plotseling en hevig trillen van het eiland. Tegelijkertijd sloegen degenen die op het schip achtergebleven waren alarm en riepen ons toe dat we voor ons leven aan boord moesten komen, want wat we voor een eiland hadden aangezien was niets anders dan de rug van een slapende walvis.

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 5 / 9
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Degenen die het dichtst bij de boot waren, sprongen erin; anderen sprongen in de zee, maar voordat ik mezelf kon redden, dook de walvis plotseling in de diepte van de oceaan, waardoor ik achterbleef, vastgeklonken aan een stuk hout dat we hadden meegenomen om een vuur mee te stoken. Ondertussen was er een briesje opgetuigd, en in de verwarring aan boord van ons schip, waarbij de zeilen werden gehesen en degenen die zich in de boot bevonden en zich aan de zijkanten vastklampen, werd niemand gemist en bleef ik over aan de genade van de golven. De hele dag bleef ik op en neer drijven, nu de ene kant op geslagen, nu de andere, en toen de nacht viel, verloor ik de hoop op mijn leven; maar, moe en uitgeput als ik was, hield ik vast aan mijn fragiele steun, en groot was mijn vreugde toen het ochtendlicht me liet zien dat ik tegen een eiland was aangedreven.

De kliffen waren hoog en steil, maar gelukkig voor mij staken op sommige plaatsen boomwortels uit, en met behulp daarvan klom ik uiteindelijk omhoog en strekte ik mezelf uit op het gras aan de top, waar ik meer dood dan levend lag tot de zon hoog aan de hemel stond. Tegen die tijd had ik enorme honger, maar na wat zoeken vond ik eetbare kruiden en een bron met helder water. Veel versterkt maakte ik me op om het eiland te verkennen. Al gauw bereikte ik een grote vlakke plek waar een paard aan een touw was vastgebonden, en terwijl ik ernaar stond te kijken, hoorde ik stemmen die klaarblijkelijk onder de grond vandaan kwamen. Op een gegeven moment verscheen er een man die me vroeg hoe ik op het eiland terecht was gekomen. Ik vertelde hem mijn avonturen en hoorde in ruil daarvoor dat hij een van de grooms van Mihrage was, de koning van het eiland, en dat ze ieder jaar naar deze vlakke plek kwamen om de paarden van hun meester te voeren.

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 6 / 9
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij nam me mee naar een grot waar zijn metgezellen zich hadden verzameld, en toen ik van het eten had gegeten dat ze voor me hadden neergezet, zeiden ze dat ik mezelf gelukkig mocht prijzen dat ik hen op dat moment had gevonden, aangezien ze de volgende dag terug zouden keren naar hun meester. Zonder hun hulp zou ik zeker nooit de weg naar het bewoonde deel van het eiland hebben kunnen vinden.

Vroeg de volgende ochtend vertrokken we, en toen we de hoofdstad bereikten, werd ik vriendelijk ontvangen door de koning, aan wie ik mijn avonturen vertelde. Hij gaf toen opdracht dat er goed voor mij zou worden gezorgd en dat ik zou worden voorzien van alles wat ik nodig had. Omdat ik handelaar was, zocht ik contact met mensen uit mijn eigen beroepsgroep, en met name met degenen die uit het buitenland kwamen, want ik hoopte op die manier nieuws uit Bagdad te krijgen en een manier te vinden om erheen terug te keren, want de hoofdstad lag aan de kust en werd aangedaan door schepen uit alle delen van de wereld. Terwijl ik daar was, hoorde ik veel merkwaardige dingen en beantwoordde ik veel vragen over mijn eigen land, want ik sprak graag met iedereen die naar mij toe kwam.

Bovendien, om de wachttijd te verdrijven, verkende ik een klein eiland genaamd Cassel, dat toebehoorde aan koning Mihrage en waarvan men zei dat het werd bewoond door een geest genaemd Deggial. Inderdaad, de zeelieden verzekerden mij dat men er ’s nachts vaak het geluid van tamboerijnen kon horen. Tijdens mijn reis zag ik echter niets vreemds, behalve enkele vissen die maar liefst tweehonderd el lang waren, maar gelukkig hadden zij meer angst voor ons dan wij voor hen, en ze vluchtten weg zodra we met een plank tegen hen sloegen om ze te verjagen. Er waren ook andere vissen die slechts een el lang waren en koppen hadden die op uilen leken.

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 7 / 9
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Op een dag, na mijn terugkeer, ging ik naar de kade en zag daar een schip dat net zijn anker had laten vallen en bezig was met het lossen van zijn lading, terwijl de handelaren aan wie het toebehoorde druk bezig waren met het vervoeren van de goederen naar hun pakhuizen. Toen ik dichterbij kwam, merkte ik dat mijn eigen naam op enkele van de pakketten stond, en nadat ik ze zorgvuldig had onderzocht, wist ik zeker dat het inderdaad de goederen waren die ik aan boord van ons schip had gezet in Balsora. Ik herkende toen ook de kapitein van het schip, maar omdat ik zeker wist dat hij me voor dood hield, ging ik naar hem toe en vroeg hem wie de eigenaar was van de pakketten die ik aan het bekijken was.

"Er was aan boord van mijn schip," antwoordde hij, "een handelaar uit Bagdad genaamd Sindbad. Op een dag gingen hij en enkele van mijn andere passagiers aan land op wat wij voor een eiland hielden, maar wat in werkelijkheid een enorme walvis was die slaperig op de golven dobberde. Zodra hij de hitte van het vuur dat was aangestoken op zijn rug voelde, dook hij in de diepten van de zee. Vele van de mensen die zich op zijn rug bevonden, kwamen om in het water, en onder hen ook deze ongelukkige Sindbad. Deze handelswaar is van hem, maar ik heb besloten om deze te verkopen ten gunste van zijn familie, mocht ik hen ooit tegenkomen."

"Kapitein," zei ik, "ik ben die Sindbad waarvan u denkt dat hij dood is, en dit zijn mijn bezittingen!"

Toen de kapitein deze woorden hoorde, riep hij vol verbazing uit: "Lackaday! En waar gaat de wereld naartoe? Tegenwoordig is er geen enkele eerlijke man meer te vinden. Heb ik Sindbad niet met eigen ogen zien verdrinken, en nu heb je het lef om me te vertellen dat jij hem bent! Ik had je voor een rechtvaardig man aangezien, en toch ben je bereid om deze vreselijke leugen te verzinnen om iets te verkrijgen wat niet van jou is."

"Heb geduld en doe me het plezier om naar mijn verhaal te luisteren," zei ik.

"Spreek dan," antwoordde de kapitein, "ik luister met alle aandacht."

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 8 / 9
# chapter_page: 8
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ik vertelde hem dus over mijn ontsnapping en over mijn gelukkige ontmoeting met de grooms van de koning, en hoe vriendelijk ik in het paleis was ontvangen. Al gauw merkte ik dat ik indruk op hem had gemaakt, en nadat enkele andere kooplieden waren aangekomen, die grote vreugde toonden bij het weerzien met mij, verklaarde hij dat ook hij mij herkende. Zich op mijn hals werpende, riep hij uit: "Geprezen zij de Hemel dat u aan zo'n groot gevaar bent ontsnapt. Wat uw goederen betreft, neem ze alstublieft aan en beschikt er naar eigen goeddunken over."

Ik dankte hem en prees zijn eerlijkheid, en smeekte hem enkele balen handelswaar aan te nemen als teken van mijn dankbaarheid, maar hij wilde niets aannemen. Van de kostbaarste goederen stelde ik een geschenk samen voor koning Mihrage, die aanvankelijk verbaasd was, aangezien hij wist dat ik alles had verloren. Toen ik hem echter uitlegde hoe mijn balen op wonderbaarlijke wijze weer bij mij waren teruggekomen, accepteerde hij mijn geschenken met welwillendheid en gaf mij in ruil daarvoor veel waardevolle dingen. Ik nam vervolgens afscheid van hem en ruilde mijn handelswaar in voor sandelhout en aloëhars, kamfer, nootmuskaat, kruidnagels, peper en gember. Ik ging aan boord van hetzelfde schip en voerde op onze terugreis zo'n succesvolle handel dat ik in Balsora aankwam met ongeveer honderdduizend sequins. Mijn familie ontving mij met evenveel vreugde als ik voelde bij het weerzien met hen.

Ik kocht land en slaven en bouwde een groot huis waarin ik besloot gelukkig te leven en, genietend van alle geneugten van het leven, mijn vroegere lijden te vergeten.

Hier hield Sindbad halt en gaf opdracht aan de muzikanten om weer te spelen, terwijl het feest tot in de avond voortduurde. Toen het tijd was voor de portier om te vertrekken, gaf Sindbad hem een zak met honderd sequins, met de woorden: "Neem dit, Hindbad, en ga naar huis, maar kom morgen weer terug en je zult meer horen over mijn avonturen."

De portier vertrok, diep onder de indruk van zoveel vrijgevigheid, en je kunt je voorstellen dat hij thuis goed werd ontvangen, waar zijn vrouw en kinderen hun geluk bezongen dat hij zo'n weldoener had gevonden.

# book_id: global-gutenberg-translation-5f203d1588994b3fbfd18c075fef3e39
# book_title: Eerste reis
# chapter_id: 1-eerste-reis
# chapter_title: Eerste reis
# book_page: 9 / 9
# chapter_page: 9
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De volgende dag keerde Hindbad, prachtig gekleed, terug naar het huis van de reiziger en werd met open armen ontvangen. Zodra alle gasten gearriveerd waren, begon het banket zoals gebruikelijk, en toen ze lang en vrolijk gegeten hadden, richtte Sindbad zich tot hen met de woorden: "Mijn vrienden, ik vraag u vriendelijk om uw aandacht terwijl ik de avonturen van mijn tweede reis vertel, die u nog verbazingwekkender zult vinden dan de eerste."