Geraint en Enid

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 1 / 14
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

GERAINT EN ENID

Koningin Guinevere lag lui in bed en droomde prachtige dromen. De zonnige ochtenduren liepen weg, maar ze was zo gelukkig in dromenland dat ze vergat dat haar kleine dienstmeid haar al lang geleden had geroepen.

Maar uiteindelijk kwamen de dromen van de koningin ten einde, en plotseling herinnerde ze zich dat het die ochtend was waarop ze had beloofd om met koning Arthur mee te gaan op jacht.

Zelfs in het jachtveld was de koning niet helemaal tevreden als zijn mooie koningin Guinevere er niet was. Die ochtend had hij tevergeefs op haar gewacht, want in dromenland was de koningin alles vergeten over de jacht.

'Als ik me snel aankleed, zal ik niet te laat zijn,' dacht de koningin, toen ze het geluid van het jachthoorn hoorde. En ze was zo snel dat ze in een heel korte tijd samen met haar kleine dienstmeid buiten was en naar een grazige heuvel reed. Maar de jagers waren al ver weg. 'We zullen hier wachten om ze naar huis te zien rijden,' zei de koningin, en ze hielden hun paarden stil om te kijken en te luisteren.

Ze hadden nog niet lang gewacht toen ze het geluid van paardenhoeven hoorden, en toen ze zich omdraaiden, zag de koningin prins Geraint, een van Arthurs ridders. Hij was ongewapend, behalve dat zijn zwaard aan zijn zijde hing. Hij droeg een zijden gewaad met een paarse sjerp om zijn middel, en aan elk uiteinde van de sjerp hing een gouden appel die schitterde in het zonlicht.

'Je bent te laat voor de jacht, prins Geraint,' zei de koningin.

'Net als jij ben ik gekomen, niet om mee te jagen, maar om de jacht voorbij te zien trekken,' zei de prins, terwijl hij diep bukte voor de mooie koningin. En hij vroeg of hij mocht wachten samen met haar en de kleine dienstmeid.

Terwijl ze wachtten, kwamen drie mensen – een vrouw, een ridder en een dwerg – uit het bos en reden langzaam voorbij. De ridder had zijn helm afgedaan, en de koningin zag dat hij er jong en dapper uitzag.

'Ik kan me niet herinneren of hij een van Arthurs ridders is. Ik moet zijn naam weten,' zei ze. En ze stuurde haar kleine dienstmeid eropuit om uit te vinden wie de vreemde ridder was.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 2 / 14
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar toen de kleine dienstmeid de dwerg vroeg naar de naam van haar meester, antwoordde de dwerg grof dat hij het haar niet zou vertellen.

'Dan zal ik het uw meester zelf vragen,' zei het dienstmeisje. Maar toen ze op de ridder afstapte, sloeg de dwerg haar met zijn zweep. Het kleine dienstmeisje, half boos en half bang, haastte zich terug naar de koningin en vertelde haar hoe de dwerg haar had behandeld.

Prins Geraint was kwaad toen hij hoorde hoe onbeleefd de dwerg tegen de kleine boodschapper van de koningin was geweest, en zei dat hij zou gaan om de naam van de ridder te achterhalen.

Maar de dwerg behandelde de prins, op bevel van zijn meester, net zo onbeleefd als hij het kleine dienstmeisje had behandeld. Toen Geraint voelde hoe de zweep van de dwerg zijn wang raakte en zag hoe het bloed op zijn paarse sjerp druppelde, greep hij naar het zwaard aan zijn zijde. Toen herinnerde hij zich dat, hoewel hij zelf groot en sterk was, de dwerg klein en zwak was, en hij vond het niet waardig om hem aan te raken.

Terug bij de koningin vertelde Geraint haar dat hij ook de naam van de ridder niet had kunnen achterhalen, 'maar met uw toestemming zal ik hem volgen naar zijn huis en hem dwingen uw vergiffenis te vragen,' zei de prins. En de koningin gaf hem toestemming om de ridder te volgen.

'Wanneer u terugkomt, zult u misschien een bruid met u meebrengen,' zei de koningin. 'Of ze nu een grote dame is, of slechts een arm meisje, ik zal haar in prachtige gewaden kleden en ze zal tot de mooiste dames van mijn hof behoren.'

'Over drie dagen zal ik terugkomen, als ik niet in een gevecht met de ridder omkom,' zei Geraint. En hij reed weg, een beetje teleurgesteld dat hij het vrolijke geluid van de jagershoorn niet hoorde, en een beetje geïrriteerd dat hij zich op dit vreemde avontuur had gestort.

Door dalen en over heuvels volgde Geraint de dame, de ridder en de dwerg, totdat hij ze 's avonds door de smalle straten van een kleine stad zag gaan en een wit fort bereikten. In dit fort verdwenen de dame, de ridder en de dwerg.

'Ik zal de ridder daar morgen vinden,' dacht Geraint. 'Nu moet ik naar een herberg voor eten en een bed,' want hij had honger en was moe na zijn lange rit.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 3 / 14
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar alle herbergen in het stadje zaten vol, en iedereen leek het te druk te hebben om aandacht te schenken aan de vreemdeling.

'Waarom is er vanavond zoveel drukte in uw stad?' vroeg Geraint, eerst aan de ene persoon en daarna aan een andere. Maar zij liepen haastig langs hem heen, mompelend: 'De Sperwer houdt morgen hier zijn toernooi.'

'De Sperwer! Dat is een vreemde naam,' dacht Geraint. Maar hij wist niet dat dit een van de namen was van de ridder die hij tot nu toe had gevolgd.

Al gauw bereikte Geraint een smederij, keek naar binnen en zag dat de smid bezig was met het slijpen van zwaarden en speren. 'Ik zal naar binnen gaan en wapens kopen,' dacht Geraint.

Omdat de smid zag dat de vreemdeling eruitzag als een prins, stopte hij even met zijn werk om met hem te praten.

'Wapens?' zei hij, toen Geraint hem vertelde wat hij wilde. 'Er zijn geen wapens over, want de Sperwer houdt morgen hier zijn toernooi.'

'De Sperwer weer!' dacht Geraint. 'Ik vraag me af wie hij kan zijn.' Daarna draaide hij zich weer naar de smid en zei: 'Hoewel u me geen wapens kunt geven, kunt u me misschien vertellen waar ik eten en een bed kan vinden.'

'De oude graaf Yniol zou u onderdak kunnen bieden. Hij woont in dat halfverwoeste kasteel aan de overkant van de brug,' zei de smid. En hij ging weer verder met zijn werk, mompelend: 'Degenen die voor de Sperwer werken, hebben geen tijd te verspillen aan praten.'

Dus reed Geraint moeizaam de brug over en bereikte het kasteel. De binnenplaats was helemaal leeg en zag er heel somber uit, want alles was overwoekerd met onkruid en distels. Bij de deur van het halfverwoeste kasteel stond de oude graaf.

'Het wordt al laat. Wilt u niet binnenkomen en rusten?' zei graaf Yniol. 'Ook al is het kasteel eenvoudig en is het eten niet overdadig.'

En Geraint zei dat hij daar graag wilde blijven, want hij had zoveel honger dat zelfs het eenvoudigste eten als een feestmaal zou lijken.

Toen hij het kasteel binnenkwam, hoorde hij iemand zingen. Het lied was zo mooi en de stem was zo zuiver en helder, dat Geraint vond dat het het mooiste lied ter wereld was, en het oude kasteel leek minder somber terwijl hij luisterde.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 4 / 14
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen leidde graaf Yniol Geraint naar een lange, lage kamer, die zowel eetkamer als keuken was.

De vrouw van de graaf zat daar, en ze droeg een jurk die ooit heel mooi moet zijn geweest, maar nu oud was.

Naast haar stond haar prachtige dochter, die een vervaagde zijden jurk droeg, maar Geraint vond dat hij nog nooit zo'n mooi gezicht had gezien.

'Dit is het meisje dat het prachtige liedje heeft gezongen,' dacht hij. 'Als ik haar tot mijn bruid kan winnen, zal ze met mij terugkeren naar koningin Guinevere. Maar zelfs de mooiste zijden kleding die de koningin haar kan aanbieden, zal haar niet mooier laten lijken dan in deze oude jurk,' mompelde hij bij zichzelf.

'Enid,' zei de graaf, 'breng het paard van de vreemdeling naar de stal, en ga daarna naar de stad om eten te kopen voor het avondeten.'

Geraint vond het niet prettig dat het mooie meisje hem moest bedienen, en hij stond gretig op om haar te helpen.

'We zijn arm en hebben geen bedienden, maar we kunnen onze gast niet laten zichzelf bedienen,' zei de graaf trots. En Geraint moest gaan zitten, terwijl Enid zijn paard naar de stal bracht en over de brug naar het stadje ging om vlees en gebak te kopen voor het avondeten.

En omdat de eetkamer ook dienstdeed als keuken, kon Geraint Enid gadeslaan terwijl ze het eten bereidde en de tafel dekket.

In het begin vond hij het jammer dat ze überhaupt moest werken, maar later dacht hij: 'Ze raakt alles met zoveel gratie en zachtheid aan, dat het werk onder haar witte handen prachtig wordt.'

En toen het avondeten klaar was, stond Enid achterin en wachtte, en Geraint vergat bijna dat hij heel erg honger had, toen hij de gerechten uit haar zorgvuldige handen aannam.

Toen het avondeten voorbij was, wendde Geraint zich tot de graaf. 'Wie is deze Sparrowhawk, waarover alle inwoners van de stad praten? En als hij inderdaad de ridder van het witte fort is, vertel me dan niet zijn echte naam. Die moet ik zelf ontdekken.' En hij vertelde de graaf dat hij prins Geraint was en dat hij gekomen was om de ridder te straffen, omdat hij zijn dwerg zo onbeleefd tegen de boodschappers van de koningin had laten zijn.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 5 / 14
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De graaf was blij toen hij de naam van zijn gast hoorde. 'Ik heb Enid vaak verteld over uw nobele daden en wonderlijke avonturen,' zei hij, 'en als ik stopte, riep ze me toe om door te gaan. Ze hoort graag over de nobele daden van Arthurs ridders. Maar nu zal ik u vertellen over de Sperwer. Hij woont in het witte fort en is mijn neef. Hij is een felle en wrede man, en toen ik hem niet toestond met Enid te trouwen, haatte hij me en liet hij de mensen geloven dat ik onvriendelijk tegen hem was. Hij zei dat ik zijn vaders geld van hem had gestolen. En de mensen geloofden hem,' zei de graaf, 'en waren woedend op me. Op een avond, vlak voor Enids verjaardag, drie jaar geleden, braken ze in ons huis in, zetten ons eruit en namen al onze schatten mee. Daarna bouwde de Sperwer het witte fort voor zijn eigen veiligheid, maar ons houdt hij vast in dit oude, halfverwoeste kasteel.'

'Geef me wapens,' zei Geraint, 'en ik zal morgen tegen deze ridder vechten in het toernooi.'

'Wapens kan ik je geven,' zei de graaf, 'hoewel ze oud en roestig zijn; maar je kunt morgen niet vechten.' En de graaf vertelde Geraint dat de Sperwer een prijs uitloofde bij het toernooi. 'Maar elke ridder die morgen vecht, moet een vrouw bij zich hebben,' zei de graaf, 'zodat als hij de prijs in een eerlijke strijd van de Sperwer wint, hij die aan haar kan geven. Maar jij hebt geen vrouw aan wie je de prijs kunt geven, dus je krijgt geen toestemming om te vechten.'

'Laat me vechten als de ridder van uw mooie Enid,' zei Geraint. 'En als ik de prijs voor haar win, laat me dan met haar trouwen, want ik hou meer van haar dan van wie dan ook ter wereld.'

Toen was de graaf blij, want hij wist dat als de prins Enid meenam, ze naar een prachtig huis zou gaan. En hoewel het oude kasteel zonder haar nog somberder zou zijn dan ooit, hield hij te veel van zijn mooie dochter om haar daar te willen houden.

'Haar moeder zal Enid zeggen dat ze morgen naar het toernooi moet komen,' zei de graaf, 'als ze bereid is om u als haar ridder te hebben.'

En Enid was bereid. En toen ze die nacht sliep, droomde ze over nobele daden en ware ridders, en in haar droom had elk van die ridders het gezicht van prins Geraint.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 6 / 14
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vroeg in de ochtend wekte Enid haar moeder, en samen gingen ze door de weilanden naar de plek waar het toernooi zou plaatsvinden.

De graaf en Geraint volgden hen, en de prins droeg de roestige wapens van de graaf, maar ondanks die wapens kon iedereen zien dat hij een prins was.

Veel edellieden en edelvrouwen en alle inwoners van de stad kwamen om het toernooi te bekijken.

Toen kwam de Sperwer voor het grote publiek staan en vroeg of iemand aanspraak maakte op zijn prijs. Hij dacht bij zichzelf: 'Niemand hier is dapper genoeg om met mij te vechten.'

Maar Geraint was dapper, en hij riep luidkeels: 'Ik claim de prijs voor de mooiste vrouw op het veld.' En hij keek naar Enid in haar vervaagde zijden jurk.

Toen maakte de Sperwer, in grote woede, zich klaar voor het gevecht met Enid's kampioen, en ze vochten zo fel dat ze driemaal hun speren braken. Daarna stapten ze van hun paarden af en vochten met hun zwaarden. De edellieden, edelvrouwen en alle inwoners van de stad waren verbaasd dat Geraint nog leefde, want het zwaard van de Sperwer flitste als een bliksem rond het hoofd van de prins.

Maar omdat Geraint vocht voor de koningin en om de beminnelijke Enid tot zijn bruid te winnen, bracht hij zijn zwaard met al zijn kracht neer op de helm van de Sperwer. De slag wierp de ridder ter aarde, en Geraint zette zijn voet op hem en eiste zijn naam.

En alle trots van de Sperwer was verdwenen, want Enid had zijn val gezien, en hij vertelde Geraint snel dat zijn naam Edyrn was.

'Ik zal je leven sparen,' zei Geraint, 'maar je moet naar de koningin gaan en haar vragen je te vergeven, en je moet de dwerg met je meenemen. En je moet graaf Yniol zijn graafschap en al zijn schatten teruggeven.'

Edyrn ging naar de koningin en zij vergeefde hem; en hij bleef aan het hof en schaamde zich voor zijn ruwe en wrede daden. Uiteindelijk begon hij te vechten voor koning Arthur en leefde daarna altijd als een ware ridder.

Toen het toernooi voorbij was, bracht Geraint de prijs naar Enid en vroeg haar of ze zijn bruid wilde worden en de volgende dag met hem naar het hof van de koningin wilde gaan. En Enid was blij en zei dat ze zou meegaan.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 7 / 14
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vroeg in de ochtend lag Enid te denken aan haar reis. 'Ik heb alleen mijn vervaagde zijden jurk om aan te doen,' zuchtte ze, en die leek haar nog armoediger en meer vervaagd dan ooit, terwijl ze daar in het ochtendlicht hing. 'Als ik maar een paar dagen langer de tijd had, zou ik mezelf een jurk weven. Ik zou die zo fijn weven dat Geraint er trots op zou zijn als hij me naar de koningin bracht,' dacht ze. Want in haar hart was ze bang dat Geraint zich zou schamen voor de oude, vervaagde zijde, als ze het hof zouden bereiken.

En haar gedachten dwaalden terug naar de avond vóór haar verjaardag, drie lange jaren geleden. Die avond kon ze nooit vergeten, want toen was hun huis geplunderd. Toen dacht ze aan de ochtend van die dag, toen haar moeder haar een prachtig geschenk had gebracht. Het was een jurk, helemaal van zijde, met prachtige zijden bloemen erin geweven. Als ze die maar had kunnen dragen, maar de rovers hadden haar meegenomen.

Maar wat was er gebeurd? Enid ging rechtop zitten en wreef in haar ogen. Want op dat moment kwam haar moeder de kamer binnen, en over haar arm hing precies die jurk waar Enid aan had gedacht.

'De kleuren zijn nog net zo helder als vroeger,' zei de moeder, terwijl ze zachtjes de zijde aanraakte. En ze vertelde Enid hoe gisteravond al hun verspreide schatten teruggebracht waren, en hoe ze de jurk onder die schatten had gevonden.

'Ik zal hem meteen aantrekken,' zei Enid, met een blije blik in haar ogen. En met liefdevolle handen hielp haar moeder haar het oude verjaardagscadeau aan te trekken.

Beneden vertelde de graaf aan Geraint dat de Sperwer de vorige nacht al hun schatten had teruggebracht. 'Onder die schatten bevindt zich ook een van Enids prachtige jurken. Eindelijk zul je haar zien gekleed als een prinses,' zei de graaf blij.

Maar Geraint herinnerde zich dat hij Enid voor het eerst had gezien en verliefd op haar was geworden in die vervaagde jurk, en hij dacht: 'Ik zal haar vragen om die vandaag nog een keer aan te doen, voor mij.'

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 8 / 14
# chapter_page: 8
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

En Enid hield zo veel van de prins, dat toen ze zijn wens hoorde, ze de prachtige jurk die ze zo graag had gedragen uittrok, en in de oude zijden jurk naar hem toe ging. En toen Geraint Enid zag, maakte de blijdschap op zijn gezicht haar ook blij, en ze vergat helemaal de oude jurk.

De hele dag zat koningin Guinevere in een hoge toren en keek vaak uit het raam om naar Geraint en zijn bruid te zoeken. Toen ze hen over de witte weg zag rijden, ging ze zelf naar de poort om hen te verwelkomen. En toen de koningin Enid in zachte, glanzende zijde had gekleed, was het hele hof verbaasd over haar schoonheid.

Maar omdat Geraint haar voor het eerst in de oude, vervaagde zijden jurk had gezien en verliefd op haar was geworden, vouwde Enid die jurk zorgvuldig op en bewaarde ze hem tussen de dingen die ze liefhad.

En er werd een feest georganiseerd voor de trouwdag, en in grote vreugde werden Geraint en Enid getrouwd.

Dag na dag hield Geraint steeds meer van zijn vrouw. En Enid was gelukkig in dit vreemde nieuwe leven, en ze was onder de indruk van de vrolijke heren en dames, en ze hield van de prachtige koningin, die zo vriendelijk tegen haar was.

En Geraint was blij dat Enid vaak bij de koningin was, totdat hij op een dag mensen hoorde zeggen dat de koningin, hoewel ze heel mooi was, niet goed was. En Geraint hoorde dit zo vaak, dat hij het ging geloven.

'Ik moet Enid wegbrengen van het hof,' dacht hij, 'want ze aanbidt de koningin en zou net als zij kunnen worden.'

Dus ging Geraint naar koning Arthur en vroeg om toestemming om naar zijn eigen land te gaan. Hij vertelde de koning dat rovers zijn graanvelden vertrapten en zijn vee meenamen. 'Ik wil naar daar gaan om tegen deze rovers te vechten,' zei hij. En koning Arthur gaf hem toestemming om te gaan.

En Enid verliet met plezier de koningin en de heren en dames om met Geraint mee te gaan.

Maar de hele tijd kon Geraint niet anders dan denken: 'Enid verlangt naar de ridders en dames die ze op het hof kende.'

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 9 / 14
# chapter_page: 9
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen Geraint zijn eigen land bereikte, vergat hij alles over de rovers die zijn land verwoestten. Hij vergat om mee te gaan op de jacht, of naar het toernooi, of om voor de arme mensen te zorgen. En dit alles kwam doordat hij zoveel van Enid hield. Hij dacht: 'Ik zal de hele dag bij haar blijven. Ik zal zo vriendelijk tegen haar zijn dat ze de vrolijke heren en dames zal vergeten en hier gelukkig zal zijn, alleen met mij.'

Maar Enid werd elke dag somberder en bleker. Ze wilde niet dat Geraint alleen maar voor haar zorgde en iedereen anders vergat. Ze wilde dat hij een echte ridder zou zijn.

En de mensen begonnen te spotten en te schreeuwen wanneer Geraints naam werd genoemd. 'De prins is geen ridder,' zeiden ze. 'De rovers verwoesten zijn land en stelen zijn vee, maar hij geeft er niets om en vecht er ook niet tegen. Hij doet niets anders dan voor de mooie Lady Enid zorgen.'

Enid wist wat de mensen zeiden en ze dacht: 'Ik moet het Geraint vertellen, en dan zal hij zich zeker schamen en weer een dappere ridder worden.' Maar steeds verloor ze haar moed.

'Ik denk dat ik zijn wapenrusting kan aantrekken en met hem naar de slag kan gaan,' dacht Enid, 'maar hoe kan ik hem vertellen dat hij geen waardige ridder is?'

En haar tranen vallen snel, en Geraint komt binnen, ziet haar huilen en denkt: 'Ze huilt om de vrolijke heren en dames van Arthurs hof.'

Plotseling haatte hij zijn luie leven. 'Het heeft Enid alleen maar veroorzaakt dat ze me veracht,' dacht hij. 'We zullen samen de wildernis in gaan, en ik zal haar laten zien dat ik nog steeds kan vechten.' En half uit woede en half uit verdriet riep hij zijn oorlogs-paard.

Toen zei Geraint tegen Enid dat ze haar oudste jurk aan moest trekken en met hem de wildernis in moest rijden. En omdat hij boos op zichzelf was omdat hij dacht dat Enid huilde om de vrolijke ridders en dames aan Arthurs hof, wilde hij niet met haar rijden, maar zei hij haar streng: 'Ga maar voorop, en wat je ook ziet of hoort, praat niet met mij.'

Toen herinnerde Enid zich de oude, vervaagde zijden jurk. 'Die zal ik aandoen, want daarin hield hij van me,' dacht ze.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 10 / 14
# chapter_page: 10
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Door bossen en moerassen reden Enid en Geraint in stilte. En terwijl Enids hart riep: 'Waarom is Geraint boos op mij?', waren haar ogen bezig met het bekijken van elke struik en elke hoek, voor het geval rovers haar heer zouden aanvallen.

Uiteindelijk, in de schaduw van enkele bomen, zag Enid drie lange ridders. Ze waren gewapend, en ze hoorde hen fluisteren toen ze Geraint zagen: 'Dit is een laf uitziende ridder. We zullen hem doden en zijn wapenrusting en zijn jonkvrouw afnemen.'

En Enid dacht: 'Ook al maakt het Geraint boos, ik moet hem vertellen wat de ridders zeggen, want anders zullen ze hem aanvallen voordat hij weet dat ze daar zijn.' En Enid draaide zich om. Geraint fronste toen hij zag dat ze naar hem toe kwam om met hem te praten, maar Enid zei moedig: 'Er zijn drie ridders voor ons. Ze zeggen dat ze met je willen vechten.'

'Ik wil je waarschuwing niet,' zei Geraint grof, 'maar je zult zien dat ik kan vechten.'

Bedroefd en bleek zag Enid hoe de drie ridders plotseling uit hun hinderlaag sprongen en haar heer aanvielen.

Maar Geraint gooide zijn speer naar de langste ridder, en die doorboorde diens borst. Daarna verlamde hij met twee zwaardstoten de andere twee.

Geraint stapte van zijn paard, nam de wapenrusting van de drie gevallen ridders en bond die om hun paarden. De drie teugels van de paarden draaide hij tot één geheel en gaf dat aan Enid.

'Drijf deze paarden voorop, en wat je ook ziet of hoort, spreek niet tegen mij,' zei Geraint. Maar hij reed iets dichter bij Enid dan voorheen, en dat maakte haar blij.

Al gauw kwamen ze bij een bos, en in het bos zag Enid opnieuw drie ridders. De een was langer en zag er sterker uit dan Geraint, en Enid beefde toen ze naar hem keek.

'De ridder laat zijn hoofd hangen, en de paarden worden door een meisje gedreven,' hoorde ze hen mompelen. 'We zullen de ridder doden en zijn jonkvrouw en zijn paarden voor onszelf nemen.'

[Illustratie: DOOR BOSSEN EN MOERASSEN REDEN ENID EN GERAINT IN STILTE

Pagina 19]

'Zeker,' dacht Enid, 'ik mag Geraint deze keer waarschuwen, want hij is zwak en moe na de vorige strijd.'

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 11 / 14
# chapter_page: 11
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

En Enid wachtte tot Geraint bij haar kwam, en vertelde hem dat er drie kwade mannen voor hen stonden. 'De een is sterker dan jij,' zei ze, 'en hij is van plan je te doden.'

Geraint fronste, maar zei: 'Ik zal je niet doden, Enid. Je bent een goede vrouw, en ik heb je lief.'

En Geraint antwoordde kwaad: 'Als je me maar zou gehoorzamen, zou ik met plezier honderd ridders bevechten.' Toch hield Geraint de hele tijd van Enid, hoewel hij zo ruw sprak.

Toen ging Enid uit de weg, en ze durfde nauwelijks toe te kijken toen de sterkste ridder Geraint aanviel. Maar Geraint stuurde zijn speer door de wapenrusting van de sterke ridder, en die viel om en stierf.

De andere twee ridders kwamen langzaam op Geraint af, maar hij schreeuwde zijn strijdkreet, en ze keerden zich om en vluchtten. Maar Geraint achtervolgde hen en doodde hen.

Nogmaals bond Geraint de wapenrusting van de drie gesneuvelde ridders rond hun paarden. Daarna draaide hij de drie teugels samen en gaf ze aan Enid.

'Drijf deze voorop,' zei Geraint. En nu moest Enid zes paarden drijven, en Geraint zag dat ze moeilijk te besturen waren. Toen reed hij dichter bij Enid.

Ze hadden het bos nu achter zich gelaten en reden door korenvelden, waar maaiers bezig waren het wuivende koren te oogsten.

Toen ze het pad op hun richting zagen komen, zagen ze een blond jongetje. Hij droeg eten naar de maaiers. Geraint vond Enid er bleek uitzien, en hij had zelf veel honger, dus hij stopte het jongetje en vroeg om eten.

'Ik kan je wat hiervan geven; het is het eten van de maaiers,' zei het jongetje. 'Maar het is grof en eenvoudig eten,' en hij keek twijfelend naar de vrouw met de droevige ogen en haar streng uitziende ridder.

Maar Geraint bedankte hem en gaf het eten aan Enid. Om hem te plezieren, at ze een beetje, maar Geraint had zoveel honger dat hij het hele eten van de maaiers op at.

'Ik zal je belonen,' zei Geraint, want het jongetje was ontzet toen hij zag dat er niets meer over was voor de maaiers om te eten. En hij zei tegen hem dat hij een van de paarden moest nemen, met de wapenrusting eromheen gebonden.

Toen was het jongetje dolblij en hij voelde zich een ridder, terwijl hij het paard weg leidde.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 12 / 14
# chapter_page: 12
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Geraint en Enid gingen vervolgens naar het kleine dorpje vlak bij de korenvelden en logeerden daar voor één nacht.

Het land waar ze zich bevonden, behoorde toe aan een wrede graaf. Hij had ooit met Enid willen trouwen. Toen hij hoorde dat ze zich in zijn land bevond, besloot hij Geraint te doden en Enid vervolgens toch met hem te laten trouwen.

'Ik zal naar de herberg gaan terwijl ze nog slapen,' dacht de graaf, 'en de ridder doden en Enid meenemen.'

Maar Geraint en Enid waren die ochtend heel vroeg opgestaan en hadden de vijf paarden en de vijf harnassen bij de herbergier achtergelaten, om hem te betalen voor hun eten en onderdak.

Toen de graaf de herberg bereikte, waren Geraint en Enid al ver weggereden, diep het wilde land in.

Toen galoppeerde de kwade graaf achter hen aan, en Enid hoorde het geluid van de hoeven van het paard dichter en dichterbij komen. Toen de ruiter op Geraint afstormde, verborg Enid haar gezicht en bad God het leven van haar geliefde heer nogmaals te sparen.

Het gevecht was lang en hevig, maar uiteindelijk overwon Geraint de graaf en liet hem halfdood in het stof achter.

Enigszins voorop reed Enid zwijgend verder, en Geraint volgde haar, maar hij was gewond geraakt tijdens het gevecht met de graaf, hoewel hij het Enid niet vertelde. En de wond bleef bloeden onder zijn harnas, totdat Geraint het heel benauwd kreeg en plotseling alles zwart voor zijn ogen werd. Hij wankelde en viel van zijn paard op een grasbank.

Enid hoorde het geluid van zijn harnas toen hij viel, en in een oogwenk was ze bij hem. Ze maakte zijn harnas los en nam zijn helm af. Vervolgens pakte ze haar sluier van verbleekte zijde en verbond zijn wond. Maar Geraint lag heel stil.

Enids paard liep het bos in en raakte verloren, maar Geraints nobele oorlogsros bleef bij Enid waken, alsof hij het begreep.

Rond het middaguur reed de graaf, in wiens land ze zich nu bevonden, met zijn gevolg voorbij. Hij zag de twee aan de kant van de weg staan en schreeuwde naar Enid: 'Is hij dood?'

'Nee, nee, niet dood; hij kan niet dood zijn. Laat hem uit de zon gedragen worden,' smeekte ze.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 13 / 14
# chapter_page: 13
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Enids grote verdriet en haar grote schoonheid maakten de graaf iets minder hard, en hij gaf zijn mannen opdracht Geraint naar de zaal te dragen. 'Zijn paard is een edel dier; breng dat ook mee,' schreeuwde de graaf.

Zijns onwilgens droegen zijn mannen Geraint naar de zaal, legden hem daar op een brancard en lieten hem achter.

Enid bukte zich over hem, wreef over zijn koude handen en riep hem toe naar haar terug te komen.

Na een lange tijd opende Geraint zijn ogen. Hij zag Enid die hem teder aankeek, en hij voelde hoe haar tranen op zijn gezicht vielen. 'Ze huilt om mij,' dacht hij; maar hij bewoog zich niet, maar bleef liggen alsof hij dood was.

's Avonds kwam de graaf de grote zaal binnen en riep om eten. Veel ridders en edelvrouwen gingen met hem aan tafel zitten, maar niemand herinnerde zich Enid. Maar toen de graaf klaar was met eten en drinken, viel zijn oog op haar. Hij herinnerde zich hoe ze die ochtend om haar gewonde heer had gehuild.

'Huil niet meer, maar eet en wees vrolijk. Dan zal ik met je trouwen, en je zult mijn graafschap met mij delen, en ik zal voor je jagen,' zei de wilde graaf.

Enids hoofd zakte nog dieper, en ze mompelde: 'Laat me met rust, ik smeek je, want mijn heer is zeker dood.'

De graaf hoorde nauwelijks wat ze zei, maar dacht dat Enid hem bedankte. 'Ja, eet en wees blij,' herhaalde hij, 'want je bent van mij.'

'Hoe kan ik ooit weer blij zijn?' zei Enid, denkend: 'Geraint is zeker dood.'

Maar de graaf werd ongeduldig. Hij greep haar ruw vast, liet haar aan tafel zitten en zette eten voor haar neer, schreeuwend: 'Eet.'

'Nee,' zei Enid, 'ik zal niet eten, totdat mijn heer opstaat en met mij eet.'

'Drink dan,' zei de graaf, en hij duwde een beker op haar lippen.

'Nee,' zei Enid, 'ik zal niet drinken, totdat mijn heer opstaat en met mij drinkt; en als hij niet opstaat, zal ik geen wijn drinken totdat ik sterf.'

De graaf liep woedend op en neer door de zaal. 'Als je noch wilt eten noch drinken, wil je dan deze oude, verbleekte jurk uittrekken?' zei de graaf. En hij gaf een van zijn vrouwen opdracht om Enid een mantel te brengen, die aan de andere kant van de zee was geweven en die bedekt was met veel edelstenen.

# book_id: global-gutenberg-translation-ff9112a763164579aa14d6f715f659e4
# book_title: Geraint en Enid
# chapter_id: 1-geraint-en-enid
# chapter_title: Geraint en Enid
# book_page: 14 / 14
# chapter_page: 14
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar Enid vertelde de graaf hoe Geraint haar voor het eerst had gezien en verliefd op haar was geworden in de jurk die ze droeg, en hoe hij haar had gevraagd die te dragen toen hij haar naar de koningin bracht. 'En toen we aan deze trieste reis begonnen, droeg ik hem weer, om zijn liefde terug te winnen,' zei ze, 'en ik zal hem nooit uittrekken totdat hij opstaat en het mij beveelt.'

Toen werd de graaf kwaad. Hij kwam dicht bij Enid en sloeg haar met zijn hand op de wang.

En Enid dacht: 'Hij zou niet durven mij te slaan, als hij niet had geweten dat mijn heer werkelijk dood was,' en ze gaf een bitter schreeuw.

Toen Geraint Enids schreeuw hoorde, sprong hij in één keer naar de plek waar de enorme graaf stond, en met één zwaai van zijn zwaard hakte hij de kop van de graaf af, en die viel naar beneden en rolde over de vloer.

Toen waren alle heren en dames bang, want ze hadden gedacht dat Geraint dood was, en ze vluchtten weg, en Geraint en Enid bleven alleen achter.

En Geraint dacht nooit meer dat Enid de vrolijke heren en dames aan het hof van Koning Arthur beter liefhad dan hem.

Toen keerden ze terug naar hun eigen land. En al gauw wist het volk dat Prins Geraint als een ware ridder was teruggekeerd, en de oude geruchten dat hij een lafaard was, verdwenen, en het volk noemde hem 'Geraint de Dappere'.

En haar dames noemden Enid 'Enid de Schone', maar het volk in het land noemde haar 'Enid de Goede'.