BokRobot leeseditie
Boeken
GratisDe sluwe Herredsfoged
Richard Marsh
Versie kiezen
Hoofdstuk I
De ontsnapte gevangene
"Een van de gevangenen uit de gevangenis is vannacht ontsnapt. Ik wilde jullie dat alleen maar vertellen!"
De waard van het kleine dorpje keek ernstig naar de twee jonge schilders, die van plan waren de zomer daar door te brengen. Zelf was hij oud en makkelijk bang te maken, maar hoewel hij kroegbaas was, had hij altijd de gewoonte mensen te waarschuwen wanneer er redenen waren om te waarschuwen.
De jonge mensen lieten zich echter niet intimideren, maar hielden vast aan hun wens om daar de zomer door te brengen. En zo geschiedde.
Aan tafel spraken ze verder over de zaak.
"Zijn ze de man op het spoor?" vroeg de jonge landschapsschilder Gray.
"Nee, nog niet in de verste verte... "
"Is het verhaal verteld aan graaf Campnell?" vroeg de vriend verder, terwijl hij geïnteresseerd naar de kroegbaas keek.
"Graaf Campnell – wie is dat?"
"De detective! Kent u hem niet?"
De oude man glimlachte goedgunstig.
"Ach, die privédetective die de deftige heren en dames in de hoofdstad inschakelen... " De oude man schudde zijn hoofd. "Hij is niets vergeleken met de sheriff hier. Dat is een kerel die er verstand van heeft en die met gemak iedereen – graven! – voor de gek houdt."
"Zo–dus?" Beide jonge kunstenaars legden hun vorken neer en luisterden aandachtig, want nu begon de oude man verhalen te vertellen over het ontdekkingsvermogen van de herenrechter. Was het echt zoals hij vertelde, dan moesten ze toegeven dat deze herenrechter niet van het gewone soort was.
Het besef daarvan voelde in de huidige omstandigheden als iets meer geruststellends. Rustig gingen ze de toekomst tegemoet, en in de daaropvolgende dagen hoorde men niets meer over de zaak.
Hoofdstuk II
Ongerustmakend
Gray en Lane, de twee jonge kunstenaars, zouden studiereizen maken en stonden vroeg op.
Het weer was voortreffelijk, en hun humeur was eveneens uitstekend.
Nog nauwelijks waren de twee jongemannen de deur uit, of ze waren al volledig verdiept in discussies over kunst. Alleen uit pure afleiding had meneer Gray tijd om halt te houden en zijn pijp aan te steken, die uitgedoofd was, wanhopig over al dat geleerde gepraat.
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 1 / 6
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hoofdstuk I
De ontsnapte gevangene
"Een van de gevangenen uit de gevangenis is vannacht ontsnapt. Ik wilde jullie dat alleen maar vertellen!"
De waard van het kleine dorpje keek ernstig naar de twee jonge schilders, die van plan waren de zomer daar door te brengen. Zelf was hij oud en makkelijk bang te maken, maar hoewel hij kroegbaas was, had hij altijd de gewoonte mensen te waarschuwen wanneer er redenen waren om te waarschuwen.
De jonge mensen lieten zich echter niet intimideren, maar hielden vast aan hun wens om daar de zomer door te brengen. En zo geschiedde.
Aan tafel spraken ze verder over de zaak.
"Zijn ze de man op het spoor?" vroeg de jonge landschapsschilder Gray.
"Nee, nog niet in de verste verte... "
"Is het verhaal verteld aan graaf Campnell?" vroeg de vriend verder, terwijl hij geïnteresseerd naar de kroegbaas keek.
"Graaf Campnell – wie is dat?"
"De detective! Kent u hem niet?"
De oude man glimlachte goedgunstig.
"Ach, die privédetective die de deftige heren en dames in de hoofdstad inschakelen... " De oude man schudde zijn hoofd. "Hij is niets vergeleken met de sheriff hier. Dat is een kerel die er verstand van heeft en die met gemak iedereen – graven! – voor de gek houdt."
"Zo–dus?" Beide jonge kunstenaars legden hun vorken neer en luisterden aandachtig, want nu begon de oude man verhalen te vertellen over het ontdekkingsvermogen van de herenrechter. Was het echt zoals hij vertelde, dan moesten ze toegeven dat deze herenrechter niet van het gewone soort was.
Het besef daarvan voelde in de huidige omstandigheden als iets meer geruststellends. Rustig gingen ze de toekomst tegemoet, en in de daaropvolgende dagen hoorde men niets meer over de zaak.
Hoofdstuk II
Ongerustmakend
Gray en Lane, de twee jonge kunstenaars, zouden studiereizen maken en stonden vroeg op.
Het weer was voortreffelijk, en hun humeur was eveneens uitstekend.
Nog nauwelijks waren de twee jongemannen de deur uit, of ze waren al volledig verdiept in discussies over kunst. Alleen uit pure afleiding had meneer Gray tijd om halt te houden en zijn pijp aan te steken, die uitgedoofd was, wanhopig over al dat geleerde gepraat.Hij keek toevallig om zich heen in het prachtige landschap... en plotseling leek het hem alsof er iets naar beneden gleed aan een hoge rots, een paar honderd ellen verderop. Maar de zon scheen hem recht in de ogen; in het volgende ogenblik besefte hij de illusie en ging verder met de discussie.
Even later draaide hij zich echter instinctief weer om, en nu gaf hij een schreeuw van angst.
Lane draaide zich om.
"Wat in hemelsnaam is er toch aan de hand, mens?" klonk het verbijsterd. Er was namelijk niets te zien.
"Ja, ik weet het niet... " Gray glimlachte een beetje verlegen. "Maar ik denk... ik denk toch zeker dat er weer een afschuwelijk gezicht over die heuvel daarheen keek."
Ze stonden een tijdje te wachten...
"Praat eens! Je droomt toch, schat. Je bent bang voor de gevangene. Kom, we gaan verder."
Lane was weer helemaal in zijn kunsthistorische ontwikkeling verzonken. Gray luisterde een tijdje aandachtig – toen moest hij zich weer omdraaien.
"Ja, jij!" Hij greep zijn vriend bij de mouw. "Daar kun je het zien! Daar kruipt een kerel op zijn knieën achter ons aan!"
"Zwijg! Wees maar gerust! " fluisterde zijn vriend. "Laat hem in hemelsnaam niets merken."
Ze gingen weer verder, elk moment voorbereid op het ergste.
Maar er gebeurde niets.
"Wie is die kerel? Heb je hem goed gezien?"
"Nee – maar –" hij draaide zich weer om... en stootte een schreeuw van afschuw uit.
Vlak achter hen liep een duister figuur, minstens zes voet lang, vond hij, en gekleed in het meest afschuwelijke gevangenenpak.
Het gezicht was voldoende. De vrienden renden weg, zo hard als ze konden. De gevangene achter hen aan.
Ze gooiden hun spullen weg. Het was zaak zo snel mogelijk te rennen.
Maar de gevangene liet de spullen liggen en rende weg zoals de anderen.
Plotseling struikelde Gray en trok zijn vriend met zich mee. Daar lagen ze allebei.
Een schreeuw van vreugde. "Nå, eindelijk heb ik jullie!" lachte de gevangene en stopte, buiten adem.
Gray stond op, maar dwong zichzelf met moeite te doen alsof er niets aan de hand was.
"Goede dag! Puh, het is verschrikkelijk warm –"
"Oh, het wordt zeker nog warmer –" klonk het verbitterd.
Gray ging verder en stond op:
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 2 / 6
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij keek toevallig om zich heen in het prachtige landschap... en plotseling leek het hem alsof er iets naar beneden gleed aan een hoge rots, een paar honderd ellen verderop. Maar de zon scheen hem recht in de ogen; in het volgende ogenblik besefte hij de illusie en ging verder met de discussie.
Even later draaide hij zich echter instinctief weer om, en nu gaf hij een schreeuw van angst.
Lane draaide zich om.
"Wat in hemelsnaam is er toch aan de hand, mens?" klonk het verbijsterd. Er was namelijk niets te zien.
"Ja, ik weet het niet... " Gray glimlachte een beetje verlegen. "Maar ik denk... ik denk toch zeker dat er weer een afschuwelijk gezicht over die heuvel daarheen keek."
Ze stonden een tijdje te wachten...
"Praat eens! Je droomt toch, schat. Je bent bang voor de gevangene. Kom, we gaan verder."
Lane was weer helemaal in zijn kunsthistorische ontwikkeling verzonken. Gray luisterde een tijdje aandachtig – toen moest hij zich weer omdraaien.
"Ja, jij!" Hij greep zijn vriend bij de mouw. "Daar kun je het zien! Daar kruipt een kerel op zijn knieën achter ons aan!"
"Zwijg! Wees maar gerust! " fluisterde zijn vriend. "Laat hem in hemelsnaam niets merken."
Ze gingen weer verder, elk moment voorbereid op het ergste.
Maar er gebeurde niets.
"Wie is die kerel? Heb je hem goed gezien?"
"Nee – maar –" hij draaide zich weer om... en stootte een schreeuw van afschuw uit.
Vlak achter hen liep een duister figuur, minstens zes voet lang, vond hij, en gekleed in het meest afschuwelijke gevangenenpak.
Het gezicht was voldoende. De vrienden renden weg, zo hard als ze konden. De gevangene achter hen aan.
Ze gooiden hun spullen weg. Het was zaak zo snel mogelijk te rennen.
Maar de gevangene liet de spullen liggen en rende weg zoals de anderen.
Plotseling struikelde Gray en trok zijn vriend met zich mee. Daar lagen ze allebei.
Een schreeuw van vreugde. "Nå, eindelijk heb ik jullie!" lachte de gevangene en stopte, buiten adem.
Gray stond op, maar dwong zichzelf met moeite te doen alsof er niets aan de hand was.
"Goede dag! Puh, het is verschrikkelijk warm –"
"Oh, het wordt zeker nog warmer –" klonk het verbitterd.
Gray ging verder en stond op:"Nou, nou, je hoeft zeker niet bang voor ons te zijn. We gaan je niets aandoen. Integendeel, we hebben het grootste medeleven –"
De gevangene lachte en sprong twee voet de lucht in.
"Ha–a–a–a! Ik ben Jim-Slim, de Dunde-moordenaar! Ik heb negen mensen vermoord met deze mijn rechterhand, en jij moet mij die plezier doen!"
Een nog duivelser lach dan die welke volgde, zul je lang moeten zoeken. En hoe zag hij eruit! De twee jonge mensen waren dwergen vergeleken met hem. Zonder overdrijving was hij zes voet lang en gekleed in een gevangenisuniform... een vuilgrauwe overall, veel te kort aan alle uiteinden en randen. De broekspijpen reikten slechts tot de knieën, daar kwamen de blote benen tevoorschijn. Halverwege de arm hielden de mouwen op, en een bontgekleurd hemd deed de rest. Verschrikkelijk angstaanjagend!
In een flits trok de man een revolver tevoorschijn en sprong op hen af.
"Wat moet ik nu met jullie doen –?"
"Wat moet u doen?" Gray behield met veel moeite zijn kalmte, maar zijn stem trilde. "We hebben toch wat geld bij ons... U kunt alles krijgen wat we hebben."
"Geld – bah!" Hij spuwde spottend. Nogmaals dreigde hij met de revolver en glimlachte kwaadaardig. "Trek jullie jassen uit! Nou! Een – twee –"
De kunstenaars gehoorzaamden mechanisch en trokken hun jassen uit.
De man bekeek hen, voelde aan hun kleding, maar leek niet tevreden.
"Ook de vesten!" brulde hij.
"Maar, beste meneer –" Lane stopte midden in zijn zin. Het had geen zin om zich te verzetten; het vest ging uit. "Nu dan, mogen we vrij zijn?"
De man bromde. "Kom met de broekspijpen en jullie sokken! Laarzen en shirt mogen jullie houden, de hoed ook. De rest wil ik hebben! Laten we niet ruziën, dat helpt helemaal niet."
Er was geen uitweg.
Ze moesten hem zowel sokken als broekspijpen geven en stonden daar nu in een bloot shirt en met een hoed op hun hoofd.
"Hm – m –" Voor het eerst verscheen er een soort welwillende glimlach op dat afschuwelijke gezicht. "Loop nu twaalf stappen, ik zal ze tellen."
Ze gehoorzaamden instinctief.
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 3 / 6
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Nou, nou, je hoeft zeker niet bang voor ons te zijn. We gaan je niets aandoen. Integendeel, we hebben het grootste medeleven –"
De gevangene lachte en sprong twee voet de lucht in.
"Ha–a–a–a! Ik ben Jim-Slim, de Dunde-moordenaar! Ik heb negen mensen vermoord met deze mijn rechterhand, en jij moet mij die plezier doen!"
Een nog duivelser lach dan die welke volgde, zul je lang moeten zoeken. En hoe zag hij eruit! De twee jonge mensen waren dwergen vergeleken met hem. Zonder overdrijving was hij zes voet lang en gekleed in een gevangenisuniform... een vuilgrauwe overall, veel te kort aan alle uiteinden en randen. De broekspijpen reikten slechts tot de knieën, daar kwamen de blote benen tevoorschijn. Halverwege de arm hielden de mouwen op, en een bontgekleurd hemd deed de rest. Verschrikkelijk angstaanjagend!
In een flits trok de man een revolver tevoorschijn en sprong op hen af.
"Wat moet ik nu met jullie doen –?"
"Wat moet u doen?" Gray behield met veel moeite zijn kalmte, maar zijn stem trilde. "We hebben toch wat geld bij ons... U kunt alles krijgen wat we hebben."
"Geld – bah!" Hij spuwde spottend. Nogmaals dreigde hij met de revolver en glimlachte kwaadaardig. "Trek jullie jassen uit! Nou! Een – twee –"
De kunstenaars gehoorzaamden mechanisch en trokken hun jassen uit.
De man bekeek hen, voelde aan hun kleding, maar leek niet tevreden.
"Ook de vesten!" brulde hij.
"Maar, beste meneer –" Lane stopte midden in zijn zin. Het had geen zin om zich te verzetten; het vest ging uit. "Nu dan, mogen we vrij zijn?"
De man bromde. "Kom met de broekspijpen en jullie sokken! Laarzen en shirt mogen jullie houden, de hoed ook. De rest wil ik hebben! Laten we niet ruziën, dat helpt helemaal niet."
Er was geen uitweg.
Ze moesten hem zowel sokken als broekspijpen geven en stonden daar nu in een bloot shirt en met een hoed op hun hoofd.
"Hm – m –" Voor het eerst verscheen er een soort welwillende glimlach op dat afschuwelijke gezicht. "Loop nu twaalf stappen, ik zal ze tellen."
Ze gehoorzaamden instinctief.De man dacht even na. Toen pakte hij met een glimlach Grays kleding in een bundel onder zijn ene arm en Lanes onder de andere, en zo wandelde hij rustig terug de weg terug die hij gekomen was, zonder een woord te zeggen.
De twee in hun shirt geklede mannen staarden hem na en verwachtten nog een verrassing.
Maar die kwam er niet. De mysterieuze man verdween, en hoezeer ze het ook niet wilden, moesten de twee vrienden dus in hun blote shirt naar huis haasten...
Op een helling achter hen stonden een paar mannen. Zij bevalen in naam van de koning en de wet te stoppen, als de in hemd geklede mannen niet onmiddellijk zouden worden neergeschoten.
Zij stopten dus.
De politie kwam aanrennen.
"Grijp hen!" beval de herenrechter en zwaaide met zijn stok. De agenten gehoorzaamden bereidwillig.
"Eindelijk!" triomfeerde de herenrechter. "Stil, geen woord, wil ik horen! Jullie zijn medeplichtig! Jullie hebben die kerel jullie kleren geleend om hem onherkenbaarder te maken en moeten zelf in een bloot hemd verderlopen, totdat jullie thuis zijn. Jullie wonen hier in de buurt! Jullie hebben meer op je geweten! Ik kan het aan jullie zien, niemand houdt mij voor de gek."
"Lieve heer herenrechter... we verzekeren u dat we zijn overvallen... U kunt die kerel nog bereiken... Hij heeft onze kleren aangenomen... Hij heeft ons met geweld gedwongen."
"Met geweld?" De herenrechter lachte spottend. "Ja, daar zie ik weer dat jullie liegen. Jullie weten net zo goed als ik dat die kerel een kleine rotzak is die niets met geweld bereikt, maar altijd zijn afschuwelijke list gebruikt."
"Hij heeft ons met geweld gedwong!" Dat is waar! Hij heeft de kracht van een beer, die reus is hij –"
"Reus? Zei je reus?"
"Ja, zeker! Minstens zes voet! Zijn gevangenisuniform was immers veel te klein, daarom moesten we –"
"Herrenrechter, kijk daar!" onderbrak Lane en wees naar het genoemde veld. "Ziet u, heer herenrechter, daar is hij weer! We kunnen hem nog bereiken... Hij loopt nog steeds met onze kleren onder zijn arm."
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 4 / 6
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De man dacht even na. Toen pakte hij met een glimlach Grays kleding in een bundel onder zijn ene arm en Lanes onder de andere, en zo wandelde hij rustig terug de weg terug die hij gekomen was, zonder een woord te zeggen.
De twee in hun shirt geklede mannen staarden hem na en verwachtten nog een verrassing.
Maar die kwam er niet. De mysterieuze man verdween, en hoezeer ze het ook niet wilden, moesten de twee vrienden dus in hun blote shirt naar huis haasten...
Op een helling achter hen stonden een paar mannen. Zij bevalen in naam van de koning en de wet te stoppen, als de in hemd geklede mannen niet onmiddellijk zouden worden neergeschoten.
Zij stopten dus.
De politie kwam aanrennen.
"Grijp hen!" beval de herenrechter en zwaaide met zijn stok. De agenten gehoorzaamden bereidwillig.
"Eindelijk!" triomfeerde de herenrechter. "Stil, geen woord, wil ik horen! Jullie zijn medeplichtig! Jullie hebben die kerel jullie kleren geleend om hem onherkenbaarder te maken en moeten zelf in een bloot hemd verderlopen, totdat jullie thuis zijn. Jullie wonen hier in de buurt! Jullie hebben meer op je geweten! Ik kan het aan jullie zien, niemand houdt mij voor de gek."
"Lieve heer herenrechter... we verzekeren u dat we zijn overvallen... U kunt die kerel nog bereiken... Hij heeft onze kleren aangenomen... Hij heeft ons met geweld gedwongen."
"Met geweld?" De herenrechter lachte spottend. "Ja, daar zie ik weer dat jullie liegen. Jullie weten net zo goed als ik dat die kerel een kleine rotzak is die niets met geweld bereikt, maar altijd zijn afschuwelijke list gebruikt."
"Hij heeft ons met geweld gedwong!" Dat is waar! Hij heeft de kracht van een beer, die reus is hij –"
"Reus? Zei je reus?"
"Ja, zeker! Minstens zes voet! Zijn gevangenisuniform was immers veel te klein, daarom moesten we –"
"Herrenrechter, kijk daar!" onderbrak Lane en wees naar het genoemde veld. "Ziet u, heer herenrechter, daar is hij weer! We kunnen hem nog bereiken... Hij loopt nog steeds met onze kleren onder zijn arm.""Ja, dat is hem zeker!" fluisterde de herenrechter overweldigd. "Daar is hij, ja, dat is zeker hem. Ja, ga dan maar, heren! Dank voor de hulp, nu zal ik de rest zelf wel regelen. Jullie kunnen jullie kleren bij de inspecteur ophalen, of bij mij... we zeggen bij mij –"
De herenrechter gaf zijn helpers een vlug teken, en iedereen stormde naar de man toe onder wilde kreten om zich in naam van de koning over te geven.
Pas bij het geschreeuw leek hij het gevaar te beseffen, want pas nu gooide hij zijn kleren weg en rende zo hard hij kon.
De agenten achter hem aan! Op en neer over het veld, totdat de man struikelde en de agenten hem omsingelden.
"Ja, dat is hem! Dat is hem! Gebruik gewoon de handboeien!" schreeuwde de herenrechter ademloos van ver weg en stortte zich op de rand van de sloot om zijn warme voorhoofd af te vegen en daar de gevangene op te pakken.
"In de gevangenisuniformen! Kunnen jullie ze zien? Kunnen jullie zien dat ik gelijk had!" triomfeerde de herenrechter, toen ze de schuldige brachten. "Ja, dan snel weg!" En terug ging het naar de gevangenis met de waardevolle buit. De herenrechter fluitte dansemelodieën uit zelfbewondering.
"Doe open! Het is de herenrechter!"
De gevangenispoort werd onmiddellijk geopend.
"Roep de inspecteur!"
De inspecteur kwam in het volgende ogenblik aanrennen.
"Hier, inspecteur! Daar heeft u de crimineel. Zoals altijd heeft de politie haar plicht gedaan."
"Nee, is dat mogelijk –?" De inspecteur keek naar de gevangene en vandaar naar de herenrechter.
"Maar –? Ik vind, hm... Deze kerel is toch twee keer zo groot –!"
"Ja, inderdaad!" klonk de stem van de herenrechter spottend. "Maar in een gevangenisuniform, en dus ook ontsnapt! – Hij is een beetje gegroeid, ja, dat is gewoon de verandering! De frisse lucht heeft altijd een machtige invloed op gevangenen, dat hebben we toch al zo vaak gelezen!"
De toon was zeker en liet geen tegenstand toe – en toch aarzelde de inspecteur, in tegenstelling tot zijn gewoonte.
"Hm, ja – maar ik denk toch... ja, excuseer, als... maar ik denk dat de heer de herenrechter toch deze ene keer..."
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 5 / 6
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ja, dat is hem zeker!" fluisterde de herenrechter overweldigd. "Daar is hij, ja, dat is zeker hem. Ja, ga dan maar, heren! Dank voor de hulp, nu zal ik de rest zelf wel regelen. Jullie kunnen jullie kleren bij de inspecteur ophalen, of bij mij... we zeggen bij mij –"
De herenrechter gaf zijn helpers een vlug teken, en iedereen stormde naar de man toe onder wilde kreten om zich in naam van de koning over te geven.
Pas bij het geschreeuw leek hij het gevaar te beseffen, want pas nu gooide hij zijn kleren weg en rende zo hard hij kon.
De agenten achter hem aan! Op en neer over het veld, totdat de man struikelde en de agenten hem omsingelden.
"Ja, dat is hem! Dat is hem! Gebruik gewoon de handboeien!" schreeuwde de herenrechter ademloos van ver weg en stortte zich op de rand van de sloot om zijn warme voorhoofd af te vegen en daar de gevangene op te pakken.
"In de gevangenisuniformen! Kunnen jullie ze zien? Kunnen jullie zien dat ik gelijk had!" triomfeerde de herenrechter, toen ze de schuldige brachten. "Ja, dan snel weg!" En terug ging het naar de gevangenis met de waardevolle buit. De herenrechter fluitte dansemelodieën uit zelfbewondering.
"Doe open! Het is de herenrechter!"
De gevangenispoort werd onmiddellijk geopend.
"Roep de inspecteur!"
De inspecteur kwam in het volgende ogenblik aanrennen.
"Hier, inspecteur! Daar heeft u de crimineel. Zoals altijd heeft de politie haar plicht gedaan."
"Nee, is dat mogelijk –?" De inspecteur keek naar de gevangene en vandaar naar de herenrechter.
"Maar –? Ik vind, hm... Deze kerel is toch twee keer zo groot –!"
"Ja, inderdaad!" klonk de stem van de herenrechter spottend. "Maar in een gevangenisuniform, en dus ook ontsnapt! – Hij is een beetje gegroeid, ja, dat is gewoon de verandering! De frisse lucht heeft altijd een machtige invloed op gevangenen, dat hebben we toch al zo vaak gelezen!"
De toon was zeker en liet geen tegenstand toe – en toch aarzelde de inspecteur, in tegenstelling tot zijn gewoonte.
"Hm, ja – maar ik denk toch... ja, excuseer, als... maar ik denk dat de heer de herenrechter toch deze ene keer...""Zeg het maar, inspecteur!" klonk het plotseling van de gevangene, die tot nu toe geen woord had gezegd. "De arrestatie was immers volledig willekeurig, zonder enig rekening te houden met het opgegeven signalement."
Beide heren keerden zich vraagend naar hem. De baard was weg, de man was totaal veranderd.
Graaf Campnell stond voor hen.
De detective had hiermee zijn zaak bij de minister gewonnen.
Deze vond de verhoor- en onderzoeksmethode van de herenrechter al lange tijd volstrekt onaanvaardbaar (hoezeer sommige mensen in de regio hem ook prezen, op grond van zijn eigen verhalen over zijn talent), maar had zich niettemin, als zijn collega en oude vriend, sterk ingezet voor een aanbeveling tot "genade en pensioen".
Nu, in deze zaak, waarbij het ging om de spoedigste arrestatie van een gevaarlijke crimineel, voelde de minister zich dubbelzins bezwaard om alles in handen van de herenrechter te leggen, en had zich dan onmiddellijk tot graaf Campnell gewend voor discreet advies en hulp.
Het resultaat was, zoals door de detective voorspeld:
"De arrestatie" had zo'n sterke invloed op de zenuwen van de herenrechter dat hij onmiddellijk daarna zijn aanvraag "wegens leeftijd" indiende, en nu was er niets aanstootgevends aan het feit dat de detective het onderzoek overnam.
Natuurlijk zorgde dit ervoor dat de ontsnapte gevangene na enkele dagen weer veilig achter de muren van de gevangenis zat.
Later legde de graaf zijn vreemde gedrag uit aan de twee jonge kunstenaars en kreeg natuurlijk volledige vergeving, toen zij hoorden dat het slechts ging om het vaststellen van de volledige onbekwaamheid van de sheriff.
Maar in de omgeving raakte het verhaal al snel bekend. Het zorgde voor enorme opschudding dat de graaf ervan verdacht werd de ontsnapte gevangene te zijn, die – tijdens zijn twee dagen in de open lucht – een halve el was gegroeid!
Maar natuurlijk – nu begreep men de reden achter het plotselinge verzoek om ontslag "wegens ouderdom".
# book_id: global-gutenberg-translation-815a67701d6a4c36acb7914a76e75f08
# book_title: De sluwe Herredsfoged
# chapter_id: 1-de-sluwe-herredsfoged
# chapter_title: De sluwe Herredsfoged
# book_page: 6 / 6
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Zeg het maar, inspecteur!" klonk het plotseling van de gevangene, die tot nu toe geen woord had gezegd. "De arrestatie was immers volledig willekeurig, zonder enig rekening te houden met het opgegeven signalement."
Beide heren keerden zich vraagend naar hem. De baard was weg, de man was totaal veranderd.
Graaf Campnell stond voor hen.
* * * * *
De detective had hiermee zijn zaak bij de minister gewonnen.
Deze vond de verhoor- en onderzoeksmethode van de herenrechter al lange tijd volstrekt onaanvaardbaar (hoezeer sommige mensen in de regio hem ook prezen, op grond van zijn eigen verhalen over zijn talent), maar had zich niettemin, als zijn collega en oude vriend, sterk ingezet voor een aanbeveling tot "genade en pensioen".
Nu, in deze zaak, waarbij het ging om de spoedigste arrestatie van een gevaarlijke crimineel, voelde de minister zich dubbelzins bezwaard om alles in handen van de herenrechter te leggen, en had zich dan onmiddellijk tot graaf Campnell gewend voor discreet advies en hulp.
Het resultaat was, zoals door de detective voorspeld:
"De arrestatie" had zo'n sterke invloed op de zenuwen van de herenrechter dat hij onmiddellijk daarna zijn aanvraag "wegens leeftijd" indiende, en nu was er niets aanstootgevends aan het feit dat de detective het onderzoek overnam.
Natuurlijk zorgde dit ervoor dat de ontsnapte gevangene na enkele dagen weer veilig achter de muren van de gevangenis zat.
Later legde de graaf zijn vreemde gedrag uit aan de twee jonge kunstenaars en kreeg natuurlijk volledige vergeving, toen zij hoorden dat het slechts ging om het vaststellen van de volledige onbekwaamheid van de sheriff.
Maar in de omgeving raakte het verhaal al snel bekend. Het zorgde voor enorme opschudding dat de graaf ervan verdacht werd de ontsnapte gevangene te zijn, die – tijdens zijn twee dagen in de open lucht – een halve el was gegroeid!
Maar natuurlijk – nu begreep men de reden achter het plotselinge verzoek om ontslag "wegens ouderdom".
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.