BokRobot leeseditie
Boeken
GratisDe watervallen waar sake vandaan kwam
Mary F. Nixon-Roulet
Versie kiezen
Er was eens een arme houthakker die van zonsopgang tot zonsondergang werkte om de kost te verdienen. Hij werkte harder dan wie ook, want hij hield veel van zijn oude vader en moeder en wilde hen alle goede dingen van het leven geven. Maar hoewel hij harder werkte dan alle andere houthakkers in het dorp, leek het alsof hij nooit genoeg geld verdiende om saké of thee te kopen; alleen maar genoeg voor rijst en brood.
Op een dag klom hij hoog de berg op om het beste hout te vinden. Het was een zeer steile berg, en niemand anders zou zo hoog proberen te klimmen. Dus werkte hij alleen.
Chop, chop, zijn bijl doorbrak de stilte, en al gauw had hij een flinke stapel boomstammen.
Toen hij even stopte om uit te rusten, zag hij een das die onder een boom lag te slapen, en hij dacht bij zichzelf: “Aha, mijn lieve beestje! Je zal een heerlijke maaltijd zijn voor het avondeten van mijn vader. Hij en mijn moeder hebben al heel lang geen vlees meer gegeten.”
Hoe langer hij naar de das keek, des te minder zin had hij om hem te doden. Het was zo’n klein diertje, en het leek gemeen om een slapend wezen te doden, en bovendien was het veel kleiner dan hijzelf!
“Nee,” zei hij uiteindelijk tegen zichzelf. “Ik kan hem niet doden! Ik zal alleen maar harder werken, zodat ik geld kan verdienen om mijn ouders wat vlees te kopen!”
Nu leek de das deze vastbeslotenheid van de jonge houthakker te begrijpen en goed te keuren. Hij opende één oog en vervolgens het andere. Daarna knipperde hij brutaal naar de houthakker.
“Dank je,” zei hij. “Dat was een wijze beslissing.”
De jongeman liet zijn bijl vallen en sprong hoog de lucht in, zo groot was zijn verbazing toen hij een das hoorde praten.
“Je zou me niet kunnen doden, zelfs als je het probeerde,” zei de das. “Bovendien ben ik levend veel nuttiger voor je dan dood. En nu, omdat je hebt bewezen dat je een goed hart hebt, zal ik je vriendelijkheid bewijzen. Breng me de platte, witte steen die onder die denboom ligt.”
# book_id: global-gutenberg-translation-f185d2b6376a4801bc4b60363c119f5e
# book_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# chapter_id: 1-de-watervallen-waar-sake-vandaan-kwam
# chapter_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# book_page: 1 / 3
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er was eens een arme houthakker die van zonsopgang tot zonsondergang werkte om de kost te verdienen. Hij werkte harder dan wie ook, want hij hield veel van zijn oude vader en moeder en wilde hen alle goede dingen van het leven geven. Maar hoewel hij harder werkte dan alle andere houthakkers in het dorp, leek het alsof hij nooit genoeg geld verdiende om saké of thee te kopen; alleen maar genoeg voor rijst en brood.
Op een dag klom hij hoog de berg op om het beste hout te vinden. Het was een zeer steile berg, en niemand anders zou zo hoog proberen te klimmen. Dus werkte hij alleen.
Chop, chop, zijn bijl doorbrak de stilte, en al gauw had hij een flinke stapel boomstammen.
Toen hij even stopte om uit te rusten, zag hij een das die onder een boom lag te slapen, en hij dacht bij zichzelf: “Aha, mijn lieve beestje! Je zal een heerlijke maaltijd zijn voor het avondeten van mijn vader. Hij en mijn moeder hebben al heel lang geen vlees meer gegeten.”
Hoe langer hij naar de das keek, des te minder zin had hij om hem te doden. Het was zo’n klein diertje, en het leek gemeen om een slapend wezen te doden, en bovendien was het veel kleiner dan hijzelf!
“Nee,” zei hij uiteindelijk tegen zichzelf. “Ik kan hem niet doden! Ik zal alleen maar harder werken, zodat ik geld kan verdienen om mijn ouders wat vlees te kopen!”
Nu leek de das deze vastbeslotenheid van de jonge houthakker te begrijpen en goed te keuren. Hij opende één oog en vervolgens het andere. Daarna knipperde hij brutaal naar de houthakker.
“Dank je,” zei hij. “Dat was een wijze beslissing.”
De jongeman liet zijn bijl vallen en sprong hoog de lucht in, zo groot was zijn verbazing toen hij een das hoorde praten.
“Je zou me niet kunnen doden, zelfs als je het probeerde,” zei de das. “Bovendien ben ik levend veel nuttiger voor je dan dood. En nu, omdat je hebt bewezen dat je een goed hart hebt, zal ik je vriendelijkheid bewijzen. Breng me de platte, witte steen die onder die denboom ligt.”De houthakker draaide zich om om te gehoorzamen, en stopte plots vol verbazing. Op de steen lag het mooiste feestmaal dat hij ooit had gezien. Er waren rijst en saké, vis en dango, en andere lekkernijen. Hij zuchtte terwijl hij toekeek, want hij wenste dat hij het eten naar huis kon brengen voor zijn ouders.
“Ga zitten en eet,” zei de das, die zijn gedachten beantwoordde alsof ze hardop waren uitgesproken. “Jouw vader en moeder zullen hetzelfde eten.”
De houthakker gehoorzaamde, maar toen hij zijn kleine vriend wilde bedanken, zag hij dat de das weg was en dat er precies op de plek waar hij had gezeten, een sprankelende, kabbelende waterval was.
Die golvde over stenen en rotsen en zong een lief, klein liedje. En toen de houthakker zich bukte om ervan te drinken, zie! de waterval stroomde vol met saké! Het was de beste saké die hij ooit had geproefd, en hij vulde zijn waterfles ermee en haastte zich naar huis om het met zijn ouders te delen.
Toen hij daar aankwam en zijn verhaal had verteld, glimlachte zijn moeder en zei: “Je bent een goede zoon.”
“Wij hebben het ook goed gehad,” zei zijn vader, “want voor ons lag precies zo’n feestmaal klaar, hoewel we helemaal niet wisten waar het vandaan kwam.”
De volgende dag ging de jongeman vroeg naar zijn werk. Terwijl hij de berg opklom, zag hij tot zijn verrassing een groep houthakkers die hem volgden, en ieder droeg een waterfles. Iemand had hem horen vertellen aan zijn vader over de waterval waar saké uit stroomde, en alle houthakkers van het dorp wilden van die wonderlijke drank proeven.
Toen ze echter dronken, werden ze vervuld van woede, want voor hen stroomde er alleen maar water uit de waterval. Toen beschimpten ze de jongeman en schreeuwden: “Bedrieger, je hebt ons hier onder valse voorwendselen naartoe gelokt! Je hebt gelogen! We hebben hier voor niets gezwoegd! Je bent een slecht mens!”
Maar hij antwoordde kalm: “Ik heb jullie niet gevraagd om te komen. Voor mij stroomt de waterval nog steeds vol met saké, net zo zoet als gisteravond.”
# book_id: global-gutenberg-translation-f185d2b6376a4801bc4b60363c119f5e
# book_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# chapter_id: 1-de-watervallen-waar-sake-vandaan-kwam
# chapter_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# book_page: 2 / 3
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De houthakker draaide zich om om te gehoorzamen, en stopte plots vol verbazing. Op de steen lag het mooiste feestmaal dat hij ooit had gezien. Er waren rijst en saké, vis en dango, en andere lekkernijen. Hij zuchtte terwijl hij toekeek, want hij wenste dat hij het eten naar huis kon brengen voor zijn ouders.
“Ga zitten en eet,” zei de das, die zijn gedachten beantwoordde alsof ze hardop waren uitgesproken. “Jouw vader en moeder zullen hetzelfde eten.”
De houthakker gehoorzaamde, maar toen hij zijn kleine vriend wilde bedanken, zag hij dat de das weg was en dat er precies op de plek waar hij had gezeten, een sprankelende, kabbelende waterval was.
Die golvde over stenen en rotsen en zong een lief, klein liedje. En toen de houthakker zich bukte om ervan te drinken, zie! de waterval stroomde vol met saké! Het was de beste saké die hij ooit had geproefd, en hij vulde zijn waterfles ermee en haastte zich naar huis om het met zijn ouders te delen.
Toen hij daar aankwam en zijn verhaal had verteld, glimlachte zijn moeder en zei: “Je bent een goede zoon.”
“Wij hebben het ook goed gehad,” zei zijn vader, “want voor ons lag precies zo’n feestmaal klaar, hoewel we helemaal niet wisten waar het vandaan kwam.”
De volgende dag ging de jongeman vroeg naar zijn werk. Terwijl hij de berg opklom, zag hij tot zijn verrassing een groep houthakkers die hem volgden, en ieder droeg een waterfles. Iemand had hem horen vertellen aan zijn vader over de waterval waar saké uit stroomde, en alle houthakkers van het dorp wilden van die wonderlijke drank proeven.
Toen ze echter dronken, werden ze vervuld van woede, want voor hen stroomde er alleen maar water uit de waterval. Toen beschimpten ze de jongeman en schreeuwden: “Bedrieger, je hebt ons hier onder valse voorwendselen naartoe gelokt! Je hebt gelogen! We hebben hier voor niets gezwoegd! Je bent een slecht mens!”
Maar hij antwoordde kalm: “Ik heb jullie niet gevraagd om te komen. Voor mij stroomt de waterval nog steeds vol met saké, net zo zoet als gisteravond.”Ze gingen woedend weg, en terwijl ze weggingen leek het bijna alsof de waterval lachte, zo vrolijk klonk het gekabbel over de stenen. Toen de houthakker echter dronk, veranderde het gelach in muziek, en een zachte stem zong een lief liedje:
“Saké voor hem die vriendelijk is, Water voor degenen die zichzelf zoeken, Saké voor hem die vriendelijk is!”
Vervolgens bleef het hetzelfde.
Telkens wanneer de houthakker, uitgeput van het zware werk, zich neerbuigde om te drinken uit de sprankelende watervallen, of ’s nachts wanneer hij zijn kalebas vulde om die naar zijn vader thuis te brengen, stroomde de saké vrij, helder en heerlijk. En steeds herhaalde de tinkelende stem, telkens weer op het ritme van het vallende water:
“Saké voor hem die vriendelijk is.”
# book_id: global-gutenberg-translation-f185d2b6376a4801bc4b60363c119f5e
# book_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# chapter_id: 1-de-watervallen-waar-sake-vandaan-kwam
# chapter_title: De watervallen waar sake vandaan kwam
# book_page: 3 / 3
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze gingen woedend weg, en terwijl ze weggingen leek het bijna alsof de waterval lachte, zo vrolijk klonk het gekabbel over de stenen. Toen de houthakker echter dronk, veranderde het gelach in muziek, en een zachte stem zong een lief liedje:
“Saké voor hem die vriendelijk is, Water voor degenen die zichzelf zoeken, Saké voor hem die vriendelijk is!”
Vervolgens bleef het hetzelfde.
Telkens wanneer de houthakker, uitgeput van het zware werk, zich neerbuigde om te drinken uit de sprankelende watervallen, of ’s nachts wanneer hij zijn kalebas vulde om die naar zijn vader thuis te brengen, stroomde de saké vrij, helder en heerlijk. En steeds herhaalde de tinkelende stem, telkens weer op het ritme van het vallende water:
“Saké voor hem die vriendelijk is.”
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.