BokRobot leeseditie
Boeken
GratisEen dienst van liefde
O. Henry
Versie kiezen
Wanneer men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele opoffering te zwaar. Dat is onze stelling. Dit verhaal zal daaruit een conclusie trekken en tegelijkertijd aantonen dat die stelling onjuist is. Dat zal iets nieuws zijn in de logica, en een staaltje van verhalenvertellen dat iets ouder is dan de Chinese Muur.
Joe Larrabee kwam uit de vlakke post-oak-streek van het Midden-Westen, bezield door een geniaal talent voor de picturale kunst. Op zesjarige leeftijd tekende hij een afbeelding van de dorpspomp, met een prominente inwoner die die haastig voorbijliep. Deze tekening werd ingelijst en in het etalagevenster van de drogisterij opgehangen, naast een maïskolf met een oneven aantal rijen. Op twintigjarige leeftijd vertrok hij naar New York, met een loszittende das en een kapitaal dat iets beter vastzat.
Delia Caruthers deed dingen in zes octaven, zo veelbelovend, in een dorpje in de dennenbossen in het Zuiden, dat haar familieleden genoeg geld bijdroegen om haar chiphoed te vullen, zodat ze naar het Noorden kon gaan en haar studie kon afronden. Ze konden haar gezicht niet zien, maar dat is ons verhaal.
Joe en Delia ontmoetten elkaar in een atelier waar een aantal kunst- en muziekstudenten bijeen was om te praten over chiaroscuro, Wagner, muziek, Rembrandts werken, schilderijen, Waldteufel, behangpapier, Chopin en Oolong.
Joe en Delia werden verliefd op elkaar, of ieder op de ander, zoals u wilt, en binnen korte tijd waren ze getrouwd — want (zie hierboven): wanneer men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele opoffering te zwaar.
De heer en mevrouw Larrabee begonnen een huishouden in een flat. Het was een eenzame flat — iets als de A-scherpe toon helemaal aan het linkereinde van het toetsenbord. En ze waren gelukkig, want ze hadden hun kunst en ze hadden elkaar. En mijn advies aan de rijke jongeman zou zijn: Verkoop alles wat je hebt en geef het aan de armen — de conciërge — voor het voorrecht om in een flat te wonen met je kunst en je Delia.
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 1 / 7
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Wanneer men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele opoffering te zwaar. Dat is onze stelling. Dit verhaal zal daaruit een conclusie trekken en tegelijkertijd aantonen dat die stelling onjuist is. Dat zal iets nieuws zijn in de logica, en een staaltje van verhalenvertellen dat iets ouder is dan de Chinese Muur.
Joe Larrabee kwam uit de vlakke post-oak-streek van het Midden-Westen, bezield door een geniaal talent voor de picturale kunst. Op zesjarige leeftijd tekende hij een afbeelding van de dorpspomp, met een prominente inwoner die die haastig voorbijliep. Deze tekening werd ingelijst en in het etalagevenster van de drogisterij opgehangen, naast een maïskolf met een oneven aantal rijen. Op twintigjarige leeftijd vertrok hij naar New York, met een loszittende das en een kapitaal dat iets beter vastzat.
Delia Caruthers deed dingen in zes octaven, zo veelbelovend, in een dorpje in de dennenbossen in het Zuiden, dat haar familieleden genoeg geld bijdroegen om haar chiphoed te vullen, zodat ze naar het Noorden kon gaan en haar studie kon afronden. Ze konden haar gezicht niet zien, maar dat is ons verhaal.
Joe en Delia ontmoetten elkaar in een atelier waar een aantal kunst- en muziekstudenten bijeen was om te praten over chiaroscuro, Wagner, muziek, Rembrandts werken, schilderijen, Waldteufel, behangpapier, Chopin en Oolong.
Joe en Delia werden verliefd op elkaar, of ieder op de ander, zoals u wilt, en binnen korte tijd waren ze getrouwd — want (zie hierboven): wanneer men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele opoffering te zwaar.
De heer en mevrouw Larrabee begonnen een huishouden in een flat. Het was een eenzame flat — iets als de A-scherpe toon helemaal aan het linkereinde van het toetsenbord. En ze waren gelukkig, want ze hadden hun kunst en ze hadden elkaar. En mijn advies aan de rijke jongeman zou zijn: Verkoop alles wat je hebt en geef het aan de armen — de conciërge — voor het voorrecht om in een flat te wonen met je kunst en je Delia.Flatbewoners zullen mijn stelling onderschrijven dat het hunne het enige ware geluk is. Als een thuis gelukkig is, kan het niet te krap zijn—laat de kast instorten en veranderen in een biljarttafel; laat de schoorsteenmantel veranderen in een roeimachine, de schrijftafel in een extra slaapkamer, het wastafelmeubel in een staande piano; laat de vier muren samenkomen, als ze willen, zodat jij en je Delia ertussen zitten. Maar als het thuis een ander soort plek is, laat het dan ruim en lang zijn—kom binnen bij de Golden Gate, hang je hoed op aan Hatteras, je cape aan Kaap Hoorn, en ga weg via Labrador.
Joe schilderde in de klas van de grote Magister—je kent zijn faam. Zijn honoraria zijn hoog; zijn lessen zijn licht—zijn hoogtepunten hebben hem bekendheid bezorgd. Delia studeerde bij Rosenstock—je kent zijn reputatie als verstoorster van de pianotoetsen.
Ze waren enorm gelukkig zolang hun geld maar volhield. Dat is iedereen—maar ik wil niet cynisch zijn. Hun doelen waren heel duidelijk en vastomlijnd. Joe moest binnenkort in staat zijn om schilderijen te maken waarvoor oudere heren met dunne bakkebaarden en dikke portefeuilles elkaar in zijn atelier zouden bestoken om het voorrecht te krijgen ze te kopen. Delia moest vertrouwd raken met Muziek en die vervolgens minachten, zodat ze, als ze de onverkochte orkestplaatsen en loges zag, een zere keel kon hebben, kreeft kon eten in een privédinerzaal en weigerde het podium te betreden.
Maar het beste, naar mijn mening, was het leven thuis in het kleine flatje—de hartstochtelijke, welsprekende gesprekken na een dag studeren; de gezellige diners en de verse, lichte ontbijten; de uitwisseling van ambities—ambities die ofwel met die van de ander verweven waren, ofwel onbeduidend waren—de wederzijdse hulp en inspiratie; en—overzie mijn onhandigheid—gevulde olijven en kaassandwiches om 23.00 uur.
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 2 / 7
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Flatbewoners zullen mijn stelling onderschrijven dat het hunne het enige ware geluk is. Als een thuis gelukkig is, kan het niet te krap zijn—laat de kast instorten en veranderen in een biljarttafel; laat de schoorsteenmantel veranderen in een roeimachine, de schrijftafel in een extra slaapkamer, het wastafelmeubel in een staande piano; laat de vier muren samenkomen, als ze willen, zodat jij en je Delia ertussen zitten. Maar als het thuis een ander soort plek is, laat het dan ruim en lang zijn—kom binnen bij de Golden Gate, hang je hoed op aan Hatteras, je cape aan Kaap Hoorn, en ga weg via Labrador.
Joe schilderde in de klas van de grote Magister—je kent zijn faam. Zijn honoraria zijn hoog; zijn lessen zijn licht—zijn hoogtepunten hebben hem bekendheid bezorgd. Delia studeerde bij Rosenstock—je kent zijn reputatie als verstoorster van de pianotoetsen.
Ze waren enorm gelukkig zolang hun geld maar volhield. Dat is iedereen—maar ik wil niet cynisch zijn. Hun doelen waren heel duidelijk en vastomlijnd. Joe moest binnenkort in staat zijn om schilderijen te maken waarvoor oudere heren met dunne bakkebaarden en dikke portefeuilles elkaar in zijn atelier zouden bestoken om het voorrecht te krijgen ze te kopen. Delia moest vertrouwd raken met Muziek en die vervolgens minachten, zodat ze, als ze de onverkochte orkestplaatsen en loges zag, een zere keel kon hebben, kreeft kon eten in een privédinerzaal en weigerde het podium te betreden.
Maar het beste, naar mijn mening, was het leven thuis in het kleine flatje—de hartstochtelijke, welsprekende gesprekken na een dag studeren; de gezellige diners en de verse, lichte ontbijten; de uitwisseling van ambities—ambities die ofwel met die van de ander verweven waren, ofwel onbeduidend waren—de wederzijdse hulp en inspiratie; en—overzie mijn onhandigheid—gevulde olijven en kaassandwiches om 23.00 uur.Maar na een tijdje liep het met de kunst niet meer zo goed. Dat gebeurt soms, zelfs als er geen spoorwegwachter is die het tegenhoudt. Alles gaat weg en niets komt binnen, zoals de gewone man zegt. Er was geen geld om de heer Magister en Herr Rosenstock hun honoraria te betalen. Als je van je kunst houdt, lijkt geen enkele inspanning te zwaar. Dus zei Delia dat ze muzieklessen moest geven om de kas te spekken.
Twee of drie dagen lang ging ze op pad om leerlingen te werven. Op een avond kwam ze opgetogen thuis.
"Joe, schat," zei ze vrolijk, "ik heb een leerling. En, oh, wat een lieve mensen! De dochter van generaal—generaal A. B. Pinkney—in de Zeventiende straat."
Wat een prachtig huis, Joe—je moet de voordeur eens zien! Byzantijns, zou je het noemen, denk ik. En het interieur! Oh, Joe, ik heb nog nooit zoiets gezien.
"Mijn leerlinge is zijn dochter Clementina. Ik houd al heel veel van haar. Ze is een heel fragiel meisje—kleedt zich altijd in het wit; en ze heeft de liefste, eenvoudigste manieren! Nog maar achttien jaar oud. Ik moet drie lessen per week geven; en denk eens, Joe! $5 per les. Dat vind ik helemaal niet erg, want als ik nog twee of drie leerlingen krijg, kan ik mijn lessen bij Herr Rosenstock weer hervatten. Nu, glad die rimpel tussen je wenkbrauwen, schat, en laten we een lekker diner nuttigen."
"Dat is prima voor jou, Dele," zei Joe, terwijl hij met een snijmes en een bijl een blikje erwten begon te openen, "maar hoe zit het met mij? Denk je dat ik je zal laten rondlopen voor loon, terwijl ik mij bezighoud met hoogstaande kunst? Niet bij de graven van Benvenuto Cellini! Ik denk dat ik kranten kan verkopen of klinkers kan leggen, en zo een dollar of twee kan bijverdienen."
Delia kwam naar hem toe en hing zich om zijn nek.
"Joe, schat, je bent gek. Je moet doorgaan met je studies. Het is niet alsof ik met muziek ben gestopt en met iets anders ben gaan werken. Terwijl ik lesgeef, leer ik ook. Ik heb altijd mijn muziek bij me. En we kunnen net zo gelukkig leven als miljonairs, met $15 per week. Je moet niet denken aan het verlaten van Mr. Magister."
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 3 / 7
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Maar na een tijdje liep het met de kunst niet meer zo goed. Dat gebeurt soms, zelfs als er geen spoorwegwachter is die het tegenhoudt. Alles gaat weg en niets komt binnen, zoals de gewone man zegt. Er was geen geld om de heer Magister en Herr Rosenstock hun honoraria te betalen. Als je van je kunst houdt, lijkt geen enkele inspanning te zwaar. Dus zei Delia dat ze muzieklessen moest geven om de kas te spekken.
Twee of drie dagen lang ging ze op pad om leerlingen te werven. Op een avond kwam ze opgetogen thuis.
"Joe, schat," zei ze vrolijk, "ik heb een leerling. En, oh, wat een lieve mensen! De dochter van generaal—generaal A. B. Pinkney—in de Zeventiende straat."
Wat een prachtig huis, Joe—je moet de voordeur eens zien! Byzantijns, zou je het noemen, denk ik. En het interieur! Oh, Joe, ik heb nog nooit zoiets gezien.
"Mijn leerlinge is zijn dochter Clementina. Ik houd al heel veel van haar. Ze is een heel fragiel meisje—kleedt zich altijd in het wit; en ze heeft de liefste, eenvoudigste manieren! Nog maar achttien jaar oud. Ik moet drie lessen per week geven; en denk eens, Joe! $5 per les. Dat vind ik helemaal niet erg, want als ik nog twee of drie leerlingen krijg, kan ik mijn lessen bij Herr Rosenstock weer hervatten. Nu, glad die rimpel tussen je wenkbrauwen, schat, en laten we een lekker diner nuttigen."
"Dat is prima voor jou, Dele," zei Joe, terwijl hij met een snijmes en een bijl een blikje erwten begon te openen, "maar hoe zit het met mij? Denk je dat ik je zal laten rondlopen voor loon, terwijl ik mij bezighoud met hoogstaande kunst? Niet bij de graven van Benvenuto Cellini! Ik denk dat ik kranten kan verkopen of klinkers kan leggen, en zo een dollar of twee kan bijverdienen."
Delia kwam naar hem toe en hing zich om zijn nek.
"Joe, schat, je bent gek. Je moet doorgaan met je studies. Het is niet alsof ik met muziek ben gestopt en met iets anders ben gaan werken. Terwijl ik lesgeef, leer ik ook. Ik heb altijd mijn muziek bij me. En we kunnen net zo gelukkig leven als miljonairs, met $15 per week. Je moet niet denken aan het verlaten van Mr. Magister.""Goed," zei Joe, terwijl hij naar het blauwe schaaltje met groenten reikte. "Maar ik vind het vreselijk dat je lessen geeft. Het is geen kunst. Maar je bent een schat en een lieverd om het te doen."
"Als je van je kunst houdt, lijkt geen enkele dienst te zwaar," zei Delia.
"Magister was dol op de lucht in die schets die ik in het park heb gemaakt," zei Joe. "En Tinkle gaf me toestemming om er twee in zijn etalage op te hangen. Misschien kan ik er eentje wel verkopen als de juiste soort geldzuchtige idioot ze ziet."
"Ik weet zeker dat je dat zult doen," zei Delia liefdevol. "En nu zijn we dankbaar voor generaal Pinkney en dit kalfsrollade."
De hele volgende week aten de Larrabees een vroeg ontbijt. Joe was enthousiast over de schetsen met ochtendeffecten die hij in Central Park maakte, en om 7 uur ontbijtte, werd gekoesterd, geprezen en gekust door Delia voordat ze hem wegzond. Kunst is een boeiende muze. Het was meestal 7 uur als hij 's avonds terugkwam.
Aan het einde van de week gooide Delia, liefdevol trots maar lusteloos, triomfantelijk drie biljetten van vijf dollar op de tafel in het midden van de 8x10 (inch) grote, platte salon van 8x10 (feet).
"Soms," zei ze, een beetje vermoeid, "zet Clementina me op de proef. Ik vrees dat ze niet genoeg oefent, en ik moet haar steeds dezelfde dingen uitleggen. En bovendien kleedt ze zich altijd helemaal in het wit, en dat wordt wel monotoon. Maar generaal Pinkney is een heel lieve oude man! Ik wou dat je hem eens kon kennen, Joe. Hij komt soms binnen als ik bij Clementina aan de piano zit—hij is weduwnaar, weet je—en staat daar met zijn witte baardje. 'En hoe gaat het met de semiquavers en de demisemiquavers?' vraagt hij altijd.
"Ik wou dat je de lambrisering in die salon kon zien, Joe! En die portières van Astrakhan-vacht. En Clementina heeft zo'n grappig hoestje. Ik hoop dat ze sterker is dan ze eruitziet. Oh, ik begin me echt aan haar te hechten; ze is zo zachtaardig en hooggeplaatst. De broer van generaal Pinkney was ooit minister in Bolivia."
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 4 / 7
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Goed," zei Joe, terwijl hij naar het blauwe schaaltje met groenten reikte. "Maar ik vind het vreselijk dat je lessen geeft. Het is geen kunst. Maar je bent een schat en een lieverd om het te doen."
"Als je van je kunst houdt, lijkt geen enkele dienst te zwaar," zei Delia.
"Magister was dol op de lucht in die schets die ik in het park heb gemaakt," zei Joe. "En Tinkle gaf me toestemming om er twee in zijn etalage op te hangen. Misschien kan ik er eentje wel verkopen als de juiste soort geldzuchtige idioot ze ziet."
"Ik weet zeker dat je dat zult doen," zei Delia liefdevol. "En nu zijn we dankbaar voor generaal Pinkney en dit kalfsrollade."
De hele volgende week aten de Larrabees een vroeg ontbijt. Joe was enthousiast over de schetsen met ochtendeffecten die hij in Central Park maakte, en om 7 uur ontbijtte, werd gekoesterd, geprezen en gekust door Delia voordat ze hem wegzond. Kunst is een boeiende muze. Het was meestal 7 uur als hij 's avonds terugkwam.
Aan het einde van de week gooide Delia, liefdevol trots maar lusteloos, triomfantelijk drie biljetten van vijf dollar op de tafel in het midden van de 8x10 (inch) grote, platte salon van 8x10 (feet).
"Soms," zei ze, een beetje vermoeid, "zet Clementina me op de proef. Ik vrees dat ze niet genoeg oefent, en ik moet haar steeds dezelfde dingen uitleggen. En bovendien kleedt ze zich altijd helemaal in het wit, en dat wordt wel monotoon. Maar generaal Pinkney is een heel lieve oude man! Ik wou dat je hem eens kon kennen, Joe. Hij komt soms binnen als ik bij Clementina aan de piano zit—hij is weduwnaar, weet je—en staat daar met zijn witte baardje. 'En hoe gaat het met de semiquavers en de demisemiquavers?' vraagt hij altijd.
"Ik wou dat je de lambrisering in die salon kon zien, Joe! En die portières van Astrakhan-vacht. En Clementina heeft zo'n grappig hoestje. Ik hoop dat ze sterker is dan ze eruitziet. Oh, ik begin me echt aan haar te hechten; ze is zo zachtaardig en hooggeplaatst. De broer van generaal Pinkney was ooit minister in Bolivia."En toen haalde Joe, met de houding van een Monte Cristo, een tien-, een vijf-, een twee- en een eendaalder uit zijn zak—allemaal wettige betaalmiddelen—en legde ze naast Delia's verdiensten.
"Die aquarel van de obelisk heb ik verkocht aan een man uit Peoria," kondigde hij overweldigend aan.
"Maak geen grapjes met me," zei Delia. "Niet uit Peoria!"
"Helemaal. Ik wou dat je hem eens kon zien, Dele. Een dikke man met een wollen sjaal en een tandenstoker van ganzenveer. Hij zag de schets in het etalage van Tinkle en dacht eerst dat het een windmolen was. Maar hij was wel geïnteresseerd en kocht het toch. Hij bestelde er nog een—een olieschets van het vrachtdepot van Lackawanna—om mee terug te nemen. Muzieklessen! Oh, ik denk dat Art er nog steeds voor gaat."
"Ik ben zo blij dat je doorgegaan bent," zei Delia hartelijk. "Je gaat zeker winnen, schat. Drieëndertig dollar! Nog nooit hadden we zoveel te besteden. Vanavond eten we oesters."
"En filet mignon met champignons," zei Joe. "Waar is de olijfgaffel?"
Op de volgende zaterdagavond kwam Joe als eerste thuis. Hij spreidde zijn $18 uit op de salontafel en waste wat leek op een grote hoeveelheid donkere verf van zijn handen.
Een half uur later arriveerde Delia, met haar rechterhand ingebonden in een vormeloze prop verbanden en pleisters.
"Hoe is het?" vroeg Joe na de gebruikelijke begroetingen. Delia lachte, maar niet erg vrolijk.
"Clementina," legde ze uit, "hield na haar lesje vol op een Welsh rabbit. Ze is zo'n vreemd meisje. Een Welsh rabbit om vijf uur 's middags. De Generaal was erbij. Je had hem moeten zien rennen naar de chafing dish, Joe, alsof er geen dienaar in het huis was. Ik weet dat Clementina niet in goede gezondheid is; ze is zo nerveus. Bij het opdienen van het konijn morste ze een grote hoeveelheid ervan, gloeiend heet, over mijn hand en pols. Het deed verschrikkelijk pijn, Joe. En het lieve meisje vond het zo erg! Maar Generaal Pinkney! —Joe, die oude man werd bijna gek. Hij rende naar beneden en stuurde iemand — ze zeiden de stookmeester of iemand in de kelder — naar een drogisterij voor wat olie en dingen om het te verbinden. Het doet nu niet meer zo veel pijn."
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 5 / 7
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
En toen haalde Joe, met de houding van een Monte Cristo, een tien-, een vijf-, een twee- en een eendaalder uit zijn zak—allemaal wettige betaalmiddelen—en legde ze naast Delia's verdiensten.
"Die aquarel van de obelisk heb ik verkocht aan een man uit Peoria," kondigde hij overweldigend aan.
"Maak geen grapjes met me," zei Delia. "Niet uit Peoria!"
"Helemaal. Ik wou dat je hem eens kon zien, Dele. Een dikke man met een wollen sjaal en een tandenstoker van ganzenveer. Hij zag de schets in het etalage van Tinkle en dacht eerst dat het een windmolen was. Maar hij was wel geïnteresseerd en kocht het toch. Hij bestelde er nog een—een olieschets van het vrachtdepot van Lackawanna—om mee terug te nemen. Muzieklessen! Oh, ik denk dat Art er nog steeds voor gaat."
"Ik ben zo blij dat je doorgegaan bent," zei Delia hartelijk. "Je gaat zeker winnen, schat. Drieëndertig dollar! Nog nooit hadden we zoveel te besteden. Vanavond eten we oesters."
"En filet mignon met champignons," zei Joe. "Waar is de olijfgaffel?"
Op de volgende zaterdagavond kwam Joe als eerste thuis. Hij spreidde zijn $18 uit op de salontafel en waste wat leek op een grote hoeveelheid donkere verf van zijn handen.
Een half uur later arriveerde Delia, met haar rechterhand ingebonden in een vormeloze prop verbanden en pleisters.
"Hoe is het?" vroeg Joe na de gebruikelijke begroetingen. Delia lachte, maar niet erg vrolijk.
"Clementina," legde ze uit, "hield na haar lesje vol op een Welsh rabbit. Ze is zo'n vreemd meisje. Een Welsh rabbit om vijf uur 's middags. De Generaal was erbij. Je had hem moeten zien rennen naar de chafing dish, Joe, alsof er geen dienaar in het huis was. Ik weet dat Clementina niet in goede gezondheid is; ze is zo nerveus. Bij het opdienen van het konijn morste ze een grote hoeveelheid ervan, gloeiend heet, over mijn hand en pols. Het deed verschrikkelijk pijn, Joe. En het lieve meisje vond het zo erg! Maar Generaal Pinkney! —Joe, die oude man werd bijna gek. Hij rende naar beneden en stuurde iemand — ze zeiden de stookmeester of iemand in de kelder — naar een drogisterij voor wat olie en dingen om het te verbinden. Het doet nu niet meer zo veel pijn.""Wat is dit?" vroeg Joe, terwijl hij haar hand zachtjes pakte en aan enkele witte draadjes onder de verbanden trok.
"Het is iets zachts," zei Delia, "waar olie op zat. Oh, Joe, heb je weer een schets verkocht?" Ze had het geld op de tafel gezien.
"Heb ik?" zei Joe. "Vraag het maar aan die man uit Peoria. Hij kreeg vandaag zijn depot, en hij is er niet zeker van, maar denkt dat hij nog een parklandschap en een uitzicht op de Hudson wil. Hoe laat vanmiddag heb je je hand verbrand, Dele?"
"Om vijf uur, denk ik," zei Dele, klaaglijk. "Het ijzer — ik bedoel, het konijn kwam ongeveer op dat tijdstip van het vuur. Je had Generaal Pinkney moeten zien, Joe, toen —"
"Ga hier even zitten, Dele," zei Joe. Hij trok haar naar de bank, ging naast haar zitten en legde zijn arm over haar schouders.
"Wat heb je de afgelopen twee weken gedaan, Dele?" vroeg hij.
Ze hield het een ogenblik of twee vol, met een blik vol liefde en koppigheid, en mompelde wat vaag over Generaal Pinkney; maar uiteindelijk zakte haar hoofd en kwamen de waarheid en de tranen naar buiten.
"Ik kon geen leerlingen vinden," bekende ze. "En ik kon het niet verdragen dat je je lessen zou opgeven; en ik heb een baan gekregen als strijkster in die grote wasserij in de Twenty-fourth Street. En ik denk dat ik het heel goed heb gedaan door zowel General Pinkney als Clementina te bedenken, vind je niet, Joe? En toen een meisje in de wasserij vanmiddag een hete strijkijzer op mijn hand legde, heb ik de hele weg naar huis die verhaaltje over het Welshe konijn verzonnen. Ben je niet boos, Joe?"
"En als ik die baan niet had gekregen, had je je schetsen misschien niet aan die man uit Peoria verkocht."
"Hij kwam niet uit Peoria," zei Joe langzaam.
"Nou, het maakt niet uit waar hij vandaan kwam. Hoe slim je bent, Joe—en—kus me, Joe—en wat heeft je ooit doen vermoeden dat ik Clementina geen muzieklessen gaf?"
"Dat heb ik niet gedaan," zei Joe, "tot vanavond. En ik zou het ook niet hebben gedaan, alleen stuurde ik vanmiddag wat katoenafval en olie uit de machinekamer naar boven voor een meisje dat haar hand had verbrand met een strijkijzer.
Ik heb de afgelopen twee weken de machine in die wasserij aangestoken."
"En toen heb je niet—"
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 6 / 7
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Wat is dit?" vroeg Joe, terwijl hij haar hand zachtjes pakte en aan enkele witte draadjes onder de verbanden trok.
"Het is iets zachts," zei Delia, "waar olie op zat. Oh, Joe, heb je weer een schets verkocht?" Ze had het geld op de tafel gezien.
"Heb ik?" zei Joe. "Vraag het maar aan die man uit Peoria. Hij kreeg vandaag zijn depot, en hij is er niet zeker van, maar denkt dat hij nog een parklandschap en een uitzicht op de Hudson wil. Hoe laat vanmiddag heb je je hand verbrand, Dele?"
"Om vijf uur, denk ik," zei Dele, klaaglijk. "Het ijzer — ik bedoel, het konijn kwam ongeveer op dat tijdstip van het vuur. Je had Generaal Pinkney moeten zien, Joe, toen —"
"Ga hier even zitten, Dele," zei Joe. Hij trok haar naar de bank, ging naast haar zitten en legde zijn arm over haar schouders.
"Wat heb je de afgelopen twee weken gedaan, Dele?" vroeg hij.
Ze hield het een ogenblik of twee vol, met een blik vol liefde en koppigheid, en mompelde wat vaag over Generaal Pinkney; maar uiteindelijk zakte haar hoofd en kwamen de waarheid en de tranen naar buiten.
"Ik kon geen leerlingen vinden," bekende ze. "En ik kon het niet verdragen dat je je lessen zou opgeven; en ik heb een baan gekregen als strijkster in die grote wasserij in de Twenty-fourth Street. En ik denk dat ik het heel goed heb gedaan door zowel General Pinkney als Clementina te bedenken, vind je niet, Joe? En toen een meisje in de wasserij vanmiddag een hete strijkijzer op mijn hand legde, heb ik de hele weg naar huis die verhaaltje over het Welshe konijn verzonnen. Ben je niet boos, Joe?"
"En als ik die baan niet had gekregen, had je je schetsen misschien niet aan die man uit Peoria verkocht."
"Hij kwam niet uit Peoria," zei Joe langzaam.
"Nou, het maakt niet uit waar hij vandaan kwam. Hoe slim je bent, Joe—en—kus me, Joe—en wat heeft je ooit doen vermoeden dat ik Clementina geen muzieklessen gaf?"
"Dat heb ik niet gedaan," zei Joe, "tot vanavond. En ik zou het ook niet hebben gedaan, alleen stuurde ik vanmiddag wat katoenafval en olie uit de machinekamer naar boven voor een meisje dat haar hand had verbrand met een strijkijzer.
Ik heb de afgelopen twee weken de machine in die wasserij aangestoken."
"En toen heb je niet—""Mijn koper uit Peoria," zei Joe, "en General Pinkney zijn beide creaties van dezelfde kunst—maar je zou het geen schilderkunst of muziek noemen."
En toen lachten ze allebei, en Joe begon:
"Als men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele dienst—"
Maar Delia hield hem tegen met haar hand op zijn lippen. "Nee," zei ze—"gewoon 'Als men houdt van'."
# book_id: global-gutenberg-translation-a55a3c813dd849a9819e5bc6d0ec0f5d
# book_title: Een dienst van liefde
# chapter_id: 1-een-dienst-van-liefde
# chapter_title: Een dienst van liefde
# book_page: 7 / 7
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Mijn koper uit Peoria," zei Joe, "en General Pinkney zijn beide creaties van dezelfde kunst—maar je zou het geen schilderkunst of muziek noemen."
En toen lachten ze allebei, en Joe begon:
"Als men van zijn kunst houdt, lijkt geen enkele dienst—"
Maar Delia hield hem tegen met haar hand op zijn lippen. "Nee," zei ze—"gewoon 'Als men houdt van'."
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.