De Stilte

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 1 / 6
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ik heb Latimer Springfield gevraagd om zondag bij ons te komen en de nacht bij ons door te brengen,” kondigde mevrouw Durmot aan aan de ontbijttafel.

“Ik dacht dat hij midden in een verkiezingscampagne zat,” merkte haar echtgenoot op.

“Precies; de verkiezingen zijn op woensdag, en die arme man zal zich tegen die tijd tot een schim hebben gewerkt. Stel je voor hoe het moet zijn om campagne te voeren in deze vreselijke, natte regen, over modderige landwegen te rijden en vochtige toehoorders toe te spreken in tochtige schoolzalen, dag na dag gedurende twee weken. Hij zal zondagochtend toch wel ergens een kerkdienst moeten bijwonen, en daarna kan hij meteen naar ons komen en een volledige rustpauze nemen van alles wat met politiek te maken heeft. Ik zal hem er zelfs niet aan laten denken. Ik heb het schilderij van Cromwell die het Long Parliament ontbindt van de trap gehaald, en zelfs het portret van Lord Rosebery’s ‘Ladas’ uit de rookkamer verwijderd.

En Vera,” voegde mevrouw Durmot toe, zich tot haar zestienjarige nichtje wendend, “pas op welke kleur lintje je in je haar draagt; in geen geval blauw of geel; dat zijn de kleuren van de rivaliserende partijen, en smaragdgroen of oranje zou bijna net zo slecht zijn, nu deze Home Rule-kwestie zo belangrijk is.”

“Bij officiële gelegenheden draag ik altijd een zwart lintje in mijn haar,” zei Vera met indrukwekkende waardigheid.

Latimer Springfield was een nogal sombere, wat oudere jongeman, die zich in de politiek had begeven min of meer in dezelfde geest als waarin andere mensen half-rouw zouden dragen. Zonder echter een enthousiasteling te zijn, was hij een vrij harde werker, en mevrouw Durmot had het bij het juiste eind gehad toen ze beweerde dat hij zich voor deze verkiezingen tot het uiterste inspande. De rustpauze die zijn gastvrouw hem oplegde was dan ook zeer welkom, en toch had de nerveuze spanning van de strijd te veel vat op hem om die volledig te kunnen verdrijven.

“Ik weet zeker dat hij de halve nacht wakker zal blijven om punten voor zijn slottoespraken uit te werken,” zei mevrouw Durmot berustend; “maar we hebben ons de hele middag en avond verre van politiek gehouden. Meer kunnen we niet doen.”

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 2 / 6
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Dat valt nog te bezien,” zei Vera, maar ze zei het tegen zichzelf.

Latimer had zijn slaapkamerdeur nauwelijks gesloten of hij was al verdiept in een stapel aantekeningen en pamfletten, terwijl een vulpen en een notitieboekje werden ingezet om nuttige feiten en discrete ficties op de juiste manier te ordenen. Hij was al ongeveer vijfendertig minuten bezig, en het huis leek gewijd aan de gezonde slaap die het plattelandsleven met zich meebrengt, toen een gedempt gekrijs en gescharrel in de gang werd gevolgd door een luide klop op zijn deur.

Voordat hij tijd had om te antwoorden, stormde een zwaar belaste Vera de kamer binnen met de vraag: “Zeg, mag ik deze hier laten?”

“Deze” waren een klein zwart varken en een krachtig exemplaar van een zwart-rode hanengevechtshaas.

Latimer was matig dol op dieren en had vooral vanuit economisch oogpunt interesse in de fok van kleine veesoorten; in feite pleitte een van de pamfletten waarmee hij op dat moment bezig was, met klem voor de verdere ontwikkeling van de varkens- en pluimveehouderij in onze landelijke streken. Maar hij was begrijpelijkerwijs niet geneigd om zelfs maar een ruime slaapkamer te delen met exemplaren van producten uit de kippenstal en de varkensstal.

“Zouden ze niet gelukkiger zijn ergens buiten?” vroeg hij, tactvol zijn eigen voorkeur in deze zaak uitdrukkend in een schijnbaar bezorgdheid om hun welzijn.

“Er is geen buiten,” zei Vera indrukwekkend, “niets dan een woestenij van donker, wervelend water. Het reservoir bij Brinkley is doorgebroken.”

“Ik wist niet dat er een reservoir bij Brinkley was,” zei Latimer.

“Nou, dat is er nu niet meer; het is gewoon overal, en aangezien we bijzonder laag gelegen zijn, vormen we op dit moment het centrum van een binnenzee. Je ziet: ook de rivier is buiten haar oevers getreden.”

“Heerlijke hemel! Zijn er levens verloren gegaan?”

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 3 / 6
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Heel wat, zou ik zeggen. De tweede huishoudster heeft al drie lichamen die langs het raam van de biljartkamer drijven geïdentificeerd als die van de jongeman met wie ze verloofd is. Ofwel is ze verloofd met een groot deel van de bevolking hier in de buurt, ofwel is ze erg onzorgvuldig in het herkennen van mensen. Natuurlijk kan het ook zijn dat hetzelfde lijk steeds weer voorbij komt drijven in een draaikolk; daar had ik niet aan gedacht.”

“Maar we moeten toch naar buiten gaan en reddingswerk verrichten, nietwaar?” zei Latimer, met het instinct van een parlementskandidaat om in de plaatselijke schijnwerpers te komen.

“Dat kunnen we niet,” zei Vera beslist. “We hebben geen boten en we zijn door een woeste stroom afgesloten van elke bewoonde plek. Mijn tante hoopte vooral dat je op je kamer zou blijven en niet nog meer voor verwarring zou zorgen, maar ze vond het heel vriendelijk van je als je Hartlepool’s Wonder, de hanenvechter, voor de nacht zou opnemen. Er zijn namelijk nog acht andere hanenvechters, en die vechten als gekken als ze bij elkaar komen, dus we plaatsen er één in elke slaapkamer. De kippenstallen staan allemaal onder water, weet je. En toen dacht ik dat je het misschien niet erg zou vinden om dit kleine varkentje op te nemen; het is een heel lief beestje, maar het heeft een vreselijk humeur. Dat heeft het van zijn moeder—niet dat ik graag iets kwaads over haar wil zeggen nu ze dood en verdronken in haar stal ligt, arme schat. Wat het echt nodig heeft, is een stevige hand van een man om het onder controle te houden.

Ik zou het zelf wel willen proberen, maar ik heb mijn chow in mijn kamer, weet je, en die valt varkens aan waar hij ze ook maar vindt.”

“Kan het varken niet in de badkamer?” vroeg Latimer zwak, terwijl hij wenste dat hij net zo vastberaden stand had kunnen houden over het onderwerp varkens op de slaapkamer als de chow.

“De badkamer?” Vera lachte schril. “Die zal tot morgenvroeg vol Boy Scouts zitten als het warme water maar blijft stromen.”

“Boy Scouts?”

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 4 / 6
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ja, dertig van hen kwamen ons redden toen het water nog maar tot de heupen reikte; toen steeg het niveau met nog eens drie voet of zo en moesten wij hen redden. We geven ze in groepjes een warm bad en drogen hun kleren in de heteluchtoven, maar natuurlijk drogen doorweekte kleren niet in een minuut, en de gang en de trap beginnen eruit te zien als een stukje kustlandschap van Tuke. Twee van de jongens dragen je Melton-overjas; ik hoop dat je het niet erg vindt.”

“Het is een nieuwe overjas,” zei Latimer, waarbij hij duidelijk liet merken dat hij het vreselijk erg vond.

“Je zult toch goed voor Hartlepool’s Wonder zorgen, hè?” zei Vera. “Zijn moeder behaalde drie eerste prijzen in Birmingham, en hij werd vorig jaar in Gloucester tweede in de haan-klasse. Hij zal waarschijnlijk op de spijlen aan het voeteneind van je bed gaan zitten. Ik vraag me af of hij zich meer thuis zou voelen als een paar van zijn vrouwtjes hier bij hem waren. De kippen zitten allemaal in de bijkeuken, en ik denk dat ik Hartlepool Helen wel zou kunnen herkennen; zij is zijn favoriet.”

Latimer toonde een late vastberadenheid wat Hartlepool Helen betreft, en Vera trok zich terug zonder het punt verder te benadrukken, nadat ze de haan eerst op zijn geïmproviseerde zitstok had gezet en een liefdevolle afscheidsgroet had gegeven aan het biggetje. Latimer kleedde zich uit en ging met alle snelheid naar bed, in de overtuiging dat het varkentje zijn nieuwsgierige rusteloosheid zou laten varen zodra het licht uitging. Als vervanging voor een gezellige, met stro bedekte varkensstal bood de kamer bij eerste inspectie weinig aantrekkelijks, maar het troosteloze dier ontdekte plotseling een voorwerp waar de meest luxueus ingerichte varkensstalletjes opvallend tekort aan hadden.

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 5 / 6
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De scherpe rand van het ondergedeelte van het bed bevond zich op precies de juiste hoogte om het biggetje in staat te stellen zich extatisch heen en weer te schrapen, met een artistiek opbollen van de rug op het cruciale moment en een daarbijhorend gegorgel van langdurig genot. De haan, die wellicht dacht dat hij in de takken van een dennenboom werd wiegemaakt, droeg de beweging met meer standvastigheid dan Latimer op kon brengen. Een reeks klappen op het lichaam van het varkentje werden meer als een extra en aangename irritatie opgevat dan als een kritiek op zijn gedrag of een hint om te stoppen; kennelijk was er meer nodig dan de ferme hand van een man om het probleem op te lossen.

Latimer sliep uit en zocht naar een wapen om zich te verdedigen. Er was voldoende licht in de kamer zodat het varken deze beweging kon opmerken, en het kwade temperament, geërfd van de verdronken moeder, kwam volledig tot uiting. Latimer sprong terug het bed in, en zijn overwinnaar, na enkele dreigende snuifpartijen en geknars van zijn kaken, hervatte zijn massagebehandeling met hernieuwde ijver. Latimer kroop terug in bed en zijn veroveraar hervatte zijn massagebehandeling met hernieuwde ijver. Tijdens de lange uren van wakker zijn die volgden, probeerde Latimer zijn gedachten af te leiden van zijn eigen directe zorgen door met sympathie te denken aan het verlies van het tweede dienstmeisje, maar hij merkte dat hij vaker zich afvroeg hoeveel Boy Scouts zijn Melton-overjas deelden. De rol van Sint-Martinus malgré lui sprak hem niet aan.

Rond zonsopgang viel het biggetje in een gelukkige slaap, en Latimer had dit voorbeeld kunnen volgen, maar ongeveer op hetzelfde moment gaf Stupor Hartlepooli een luid kraaiend geluid, klapperde naar de grond en begon onmiddellijk een felle strijd met zijn weerspiegeling in de garderobespiegel. Herinnerend dat de vogel min of meer onder zijn hoede viel, voerde Latimer een Haagse Tribunal-handeling uit door een badhanddoek over de provocerende spiegel te draperen, maar de daaropvolgende rust was lokaal en van korte duur.

# book_id: global-gutenberg-translation-2028b93c546748089b6c512ba75b0093
# book_title: De Stilte
# chapter_id: 1-de-stilte
# chapter_title: De Stilte
# book_page: 6 / 6
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De afgeleide energie van de hanenvechter vond een nieuwe uitlaatklep in een plotselinge en aanhoudende aanval op het slapende en tijdelijk onschadelijke biggetje, en het duel dat volgde was wanhopig en bitter, waardoor elke mogelijkheid tot effectieve tussenkomst werd uitgesloten. De gevederde tegenstander had het voordeel dat hij, onder druk, zijn toevlucht kon zoeken op het bed, en maakte vrijelijk gebruik van deze omstandigheid; het biggetje slaagde er nooit helemaal in om zich op dezelfde hoogte te begeven, maar dat kwam niet door gebrek aan pogingen.

Geen van beide partijen kon een beslissende overwinning claimen, en de strijd was praktisch tot stilstand gekomen tegen de tijd dat het dienstmeisje verscheen met de vroege ochtendthee.

“Lor, meneer,” riep ze uit in openlijke verbazing, “wil je die dieren in je kamer hebben?”

_Willen_!

Het biggetje schoot, alsof het zich bewust was dat het zijn welkom had overschreden, naar de deur, en de hanenvechter volgde het in een waardiger tempo.

“Als de hond van Miss Vera dat varken ziet—!” riep het dienstmeisje uit, en haastte zich weg om een dergelijke catastrofe te voorkomen.

Een koud vermoeden drong zich op aan Latimer; hij ging naar het raam en trok de gordijnen dicht. Er viel een lichte, druppelende regen, maar er was geen enkel spoor van een overstroming.

Een half uur later ontmoette hij Vera op weg naar de ontbijtzaal.

“Ik zou niet graag willen denken dat je een opzettelijke leugenaar bent,” merkte hij koel op, “maar soms moet men dingen doen die men niet graag doet.”

“In elk geval heb ik ervoor gezorgd dat je de hele nacht niet over politiek hoefde na te denken,” zei Vera.

Wat natuurlijk volkomen waar was.