De Babe

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 1 / 12
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Een van de Britten die naar Paradise kwam, was een Ier, de zoon van een aartsdiaken met een groot gezin en een klein inkomen. Hij was een stevige kerel, sterk en robuust als een kameel – en even koppig. Hij sprak altijd met liefde over zijn volk, maar ik vermoed dat ze niet al te diep bedroefd waren toen hij Engeland verliet. Ik durf wel te zeggen dat hij thuis een lastpak was; je weet wat dat betekent. Toch werd hij hartelijk verwelkomd in Paradise, want hij bracht tweehonderd pond contant geld mee, en een neiging om dat zo snel mogelijk uit te geven.

Ajax noemde hem The Babe, omdat hij een huid had die zo wit was als melk en rozen, en een capaciteit voor en liefde voor vloeibare versnaperingen die die van een baby evenaarde. Misschien dacht de aartsdiaken wel dat het Westen een soort kleuterschool was, waar kinderen als The Babe, tegen geringe kosten, objectlessen en oefeningen kregen die speciaal waren afgestemd op jonge en plastische geesten. In Centraal-Amerika gooien bepaalde stammen die aan de kust wonen hun kinderen in de branding, waar ze ofwel verdrinken ofwel leren zwemmen, zoals het lot bepaalt. Sommigen verdrinken.

Toen de tweehonderd pond van The Babe op waren, kwam hij naar ons toe en vroeg om een baan. Hij zei, zo herinner ik me, dat hij de zoon van een aartsdiaken was, en dat hij erop kon vertrouwen dat wij dat in gedachten zouden houden. We waren zo onder de indruk van zijn onschuldige gezicht en zijn uitgelaten zelfvertrouwen, dat we het niet over ons hart kregen om hem weg te sturen.

Na twee weken pakte Ajax pen en papier en berekende wat The Babe ons had gekost. Hij had een waardevol paard ingezet; hij had een patentmaaier vernield; hij had de ranch in brand gestoken en vijfhonderd hectare grasland verbrand; en hij had enkele van onze rustige huiskoeien veranderd in wilde beesten, omdat – zoals hij het uitdrukte – hij vaquero wilde worden. Hij zei dat de functie van voorman precies geschikt was voor de zoon van een aartsdiaken.

"De waarde van wat The Babe heeft vernietigd," zei mijn broer Ajax, "als die op compound interest werd gezet tegen vijf procent, zou die in honderd jaar oplopen tot meer dan vijftigduizend pond."

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 2 / 12
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Het spijt me verschrikkelijk," mompelde The Babe.

"Ik vrees," merkte Ajax later tegen mij op, "dat we het ons niet kunnen veroorloven om deze baby te blijven verzorgen."

Ik was het met hem eens; dus vertrok The Babe, en we zagen zijn mollige gezicht een tijdje niet meer. Toen kwam er op een dag, als een donderslag bij heldere hemel, een ongefrankeerde brief uit San Francisco. The Babe schreef om geld te vragen. Zulke brieven kunnen in de regel onbeantwoord blijven, maar niet altijd. Ajax en ik lazen The Babe's slecht geschreven regels, en vulden de lacunes in de tekst aan. Na verwerking en ordening werd het een manuscript van buitengewone interesse en betekenis. We concludeerden dat als het gevraagde bedrag niet werd overgemaakt, de schrijver misschien gedwongen zou zijn zichzelf in de afgrond te storten. Nu had The Babe zo zijn tekortkomingen, maar lafheid was er zeker niet een van. Integendeel, zijn fysieke moed compenseerde in zekere zin zijn morele en intellectuele zwakheid.

"Er is maar één ding te doen," zei Ajax; "we moeten The Babe redden. We zullen een muntje opgooien om te bepalen wie morgenochtend naar de stad gaat."

Ik knikte, want ik rook de brief; er hing een opiumgeur van af.

"Verschrikkelijk—nietwaar?" mompelde Ajax. "Weet je die afschuwelijke holen in Chinatown nog? En die wezens op de matten en in de bedden! En die missionaris die zei hoe moeilijk het was om hen weer op het goede pad te brengen. Arme Babe!"

Toen vulden we onze pijpen en rookten ze langzaam leeg. We hadden genoeg om over na te denken, want het is geen gemakkelijke taak om een opiumverslaafde te redden, en hem daarna weer op het goede pad te brengen is al even moeilijk. Maar The Babe's blauwe ogen en zijn roze huid—hoe zagen ze er nu uit? —pleitten voor hem, en we herinnerden ons dat hij in het schoolteam had gespeeld, een kwart mijl in 58 seconden kon rennen, en altijd vrolijk en goedgemutst was. De bossen van de koloniën en het Westen zitten vol met zulke Babes; en ze spelen allemaal graag met scherpe gereedschappen.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 3 / 12
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De volgende dag gingen we allebei naar het noorden. Ajax zei dat twee hoofden beter waren dan één, en dat het niet verstandig was om jezelf alleen te vertrouwen in de achterbuurten van San Francisco. De politie zal je niet vertellen hoeveel witte mannen jaarlijks verdwijnen in die verwaarloosde steegjes ten noorden van Kearney Street, maar als je geïnteresseerd bent in dergelijke zaken, kan ik je doorverwijzen naar een zekere somber gezichtige gids, die bijna twintig jaar in Chinatown heeft gewerkt. Je kunt impliciet een kwart van wat hij zegt geloven: dat kwart zal je ongeloof niet weinig op de proef stellen.

We liepen naar het adres dat in de brief stond vermeld—een louche kroeg—niet eens een steenworp afstand van een van de grootste hotels ten westen van de Rocky Mountains. De man achter de bar zei dat hij The Babe goed kende, dat hij een perfecte gentleman was en een persoonlijke vriend van hem. De glazige ogen en de grijsgroene huid van de man vertelden hun eigen verhaal. Het was mijn geluk dat ik nog nooit zo'n schurk had gezien die er zo schurkachtig of sluw uitzag.

"Waar is je vriend?" zei Ajax.

De man achter de bar beweerde dat hij niets wist. Toen legde mijn broer een gouden munt van vijf dollar op de toonbank en herhaalde de vraag. De gele vingers van de man begonnen te trillen. Goud was voor hem opium, en opium omvatte zijn hele wereld en al haar glorie.

"Ik kan je niet naar hem brengen—nu," mompelde hij sullen.

"Dat kun je wel," antwoordde Ajax, "en dat moet je ook."

De man staarde ons aan. Ongetwijfeld had hij door wat onze bedoeling was en wilde hij zijn vriend beschermen tegen de inmenging van Filistijnen. Toen glimlachte hij kwaadaardig en lachte.

"Goed dan; kom mee. Ik ga je niet naar het Palace Hotel brengen."

Hij opende de kassa en stopte wat geld in zijn zak. Daarna trok hij een sjofele overjas aan en een hoed, die hij met een snelle beweging van zijn gele vingers over zijn ogen trok. Daarna ging hij achter de bar staan en slikte iets door; het was geen whisky, maar het bracht een lichte tinteling in zijn wangen en leek zijn knieën te verstijven.

"Zullen we lopen, jongens, of zal ik mijn koets laten halen?"

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 4 / 12
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Jouw koets," herhaalde Ajax. "Heb je het over de politiepatrouillewagen? Die staat net om de hoek."

Deze toespeling op de politie ontging The Babe's vriend niet, die fronste en glibberig antwoordde:

"Er zijn betere mannen dan jij, meneer, die daarin rijden."

Na deze beleefdheidsuitwisseling gingen we op weg en volgden onze gids over een grote verkeersader naar Kearney Street. Vandaar het labyrint van Chinatown in.

"Denk je dat je hier de weg uit kunt vinden?" vroeg onze gids even later.

We waren door een afschuwelijk sloppenwijkje gekomen en liepen nu een smal steegje in, dat schijnbaar verlaten was. Toch had ik het gevoel dat ogen ons stiekem vanuit ramen achter tralies gadesloegen, en ik meende zelfs gefluister te horen—gewoon wat keelgeluiden, die niets aan het oor overbrachten, behalve misschien een waarschuwing dat we ons op onheilige grond bevonden. Het pad dat we bewandelden was vuil van het afval; de stank was misselijkmakend; zelfs de meest ellendige zwerfhond zou zeker uit zo'n kennel zijn weggekropen; en hier, _hier_, naar dit lazaret van alles wat onrein en berucht was, kwam hij uit eigen vrije wil—Het Kind!

"Mijn God!" riep Ajax als antwoord. "Hoe kan iemand hier überhaupt de weg _naar binnen_ vinden? En luister, vriend, om redenen die we je niet willen uitleggen, hebben we de politie niet gevraagd ons te vergezellen, maar als we over twee uur niet terug zijn in ons hotel, heeft de receptionist de opdracht om een agent naar je saloon te sturen."

"Hier zijn we," zei onze gijd. "Buig je hoofd."

We bogen ons onder een lage boog en betraden een donkere gang. Aan het einde bevond zich een wankele trap; en we konden de scherpe dampen van de opium al ruiken en de bitterheid ervan proeven.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 5 / 12
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Terwijl ik tastend de trap afliep, was ik me bewust van een onheilspellende stilte, een stilte die veelzeggend was van een slaap die even dodelijk is als de dood zelf, een slaap die altijd in de dood eindigt. Het was makkelijk zich de dood voor te stellen als een afschuwelijke persoonlijkheid die zich op de bodem van die rotte trap schuilhield, geduldig wachtend op zijn slachtoffers; niet gedwongen om erheen te gaan, wetende dat zij naar hem toe kropen, kropen en kruipen, niet gezegend door een priester, niet gehinderd door een arts, niet verlost door liefde, doof, blind en stom!

* * * * *

Aan de voet van de trap bevond zich een andere gang, donkerder en smeriger dan die boven; de muren waren nat van vocht, en de atmosfeer was bijna ondraaglijk. In die tijd kreeg de opiumhandel de ernstige aandacht van de autoriteiten. Bepaalde schandalige gevallen van omkoping bij de douane hadden de publieke opinie opgeschrikt, en de politie kreeg de opdracht om alle opiumholen te doorzoeken en iedereen die erin aangetroffen werd, te arresteren. De liefhebbers van de "pijp" werden derhalve gedwongen zich schuil te houden op plaatsen die buiten het bereik van politiecontrole lagen: en dit vreselijke hol was er een van.

Het was nu zo donker dat ik nauwelijks de contouren van onze gids kon onderscheiden, die voor me uit liep. Plotseling stopte hij en vroeg me of ik lucifers bij me had. Ik gaf hem mijn doosje, dat hij liet vallen, en de lucifers werden overal rondom ons in de modder verspreid. Hij gaf me mijn doosje terug en vroeg aan Ajax om zijn lucifers. Ik durf wel te zeggen dat oudere en wijzere mannen daarachter kwaad opzet zouden hebben vermoed, maar wij waren nog maar net begonnen met ons avontuur. Ajax gaf zijn doosje zonder protest af; de man stak een lucifer aan, stak na wat geknoei een kaarsje aan en gaf mijn broer zijn doosje terug. Het was leeg – want hij had op een slimme manier de lucifers in zijn eigen zak gestoken – maar dat wisten we toen nog niet. Bij het licht van de kaars kon ik mijn omgeving beter overzien.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 6 / 12
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

We stonden voor een stevige deur: een deur die ongetwijfeld was gebouwd voor verdedigingsdoeleinden, en op het midden daarvan tikte onze gids zachtjes – drie keer. De deur ging meteen open, waardoor het grote lichaam van een Celestial zichtbaar werd, klaarblijkelijk de Cerberus van deze plek. Op zijn vette, onbewogen gezicht lag het stempel van een glibberige geheimhouding, niets meer. Uit zijn schuin geplaatste ogen keek hij ons onverschillig aan, maar hij knikte naar onze gids, die de groet met een sluwe lach beantwoordde. Om een of andere onverklaarbare reden wekte die lach mijn argwaan. Het was – om zo te zeggen – een open sesam naar een kamer der verschrikkingen, des te angstaanjagender omdat ze ongrijpbaar en onbeschrijflijk was. Ajax zei later dat hij hetzelfde had gevoeld. De besmetting door angst is iets heel merkwaardigs, en iets dat door fysiologen maar weinig wordt begrepen.

Ik herinner me dat ik mijn hand in mijn zak stak, want die begon te trillen, en ik schaamde me ervoor. En toen, terwijl ik nog steeds naar die dikke Chinees staarde, leek zijn gladde masker van zijn gezicht te vallen, en verraad, sluwheid, hebzucht en haat tegen de 'witte duivel' werden mij duidelijk.

Ik was nu ervan overtuigd dat we op een dwaas avontuur waren uitgegaan dat waarschijnlijk slecht voor ons zou aflopen, maar omdat ik zelf een dwaas was, hield ik mijn mond en zei niets tegen Ajax, die later bekende dat als ik had gepraat, hij een voorstel tot terugkeer zou hebben gesteund. We gingen verder, met het besef dat we in een val liepen: een psychologisch gegeven dat niet zonder belang is.

Tegenover de deur waar we zojuist doorheen waren gegaan, bevond zich een andere deur, even stevig als de eerste. De Chinees ontgrendelde deze met een kleine sleutel en liet ons binnen, terwijl de gids met de kaars de weg wees. En toen, in een oogwenk, voordat we de kans hadden om om ons heen te kijken, werd de kaars gedoofd; de deur werd gesloten; we hoorden het klikken van een patent slot; en we wisten dat we alleen waren en in het donker.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 7 / 12
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Het eerste wat Ajax zei, en zijn stem klonk niet aangenaam in de oren, was: "Dit hebben we zelf aan ons hoofd gehaald. Van alle verdomde dwazen die zich met zaken bemoeien die hen niets aangaan, zijn wij de grootste."

Toen hoorde ik hem zoeken naar zijn luciferdoosje, en toen hij ontdekte dat die leeg was, maakte hij nog enkele opmerkingen die niet flatterend waren voor hemzelf of voor mij. Ik was meer bang dan kwaad; bij hem waren woede en afschuw het belangrijkst.

We stonden daar in die miserabele duisternis ongeveer honderd jaar lang (in werkelijkheid waren het tien minuten), en toen leek het alsof de stem van onze gids naar ons toe zweefde, alsof ze uit een onmetelijke afstand kwam.

"Jongens," zei hij. "Hoe gaat het met jullie?"

Ajax antwoordde hem heel koel:

"Wat willen jullie? Ons geld natuurlijk. Wat anders?"

De man antwoordde niet meteen. Deze opiumverslaafden kennen geen mededogen. Hij lachte ongetwijfeld bij zichzelf om zijn eigen listigheid. Toen hij eindelijk sprak, gaf de kwaadaardigheid achter zijn woorden de woorden kracht.

"Jullie geld? De vijf die jullie me gaven, zijn genoeg voor een week, en daarna kom ik voor meer."

Daarmee verstomde de stem, en Ajax mompelde: "Het lijkt me alsof dit een geval is van 'de luiken dichtdoen'."

We waren The Babe helemaal vergeten, wat onder deze omstandigheden niet verrassend is.

"De luiken dichtdoen? Je bedoelt ze omlaag halen! Er moet toch een soort raam in deze kamer zitten."

Maar na zorgvuldig onderzoek kwamen we tot de conclusie dat we recht onder het wegdek zaten, en dat de enige opening van welke aard dan ook de deur was waardoor we waren binnengekomen. Ik dacht aan die deur en aan het gezicht van de man erachter. Voor welk ander doel dan diefstal en moord was zo'n kamer bedoeld? Ik kon de zekerheid van geweld niet met een grap afweren, zoals Ajax deed, maar ik was het met hem eens, hoewel hij het anders uitdrukte: we waren als ratten in een blinde rioolbuis gevangen, en we zouden zo gauw mogelijk op het hoofd worden geslagen.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 8 / 12
# chapter_page: 8
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De onzekerheid begon onze zenuwen te ondermijnen. We spraken niet, want duisternis is de tweelingzus van stilte, maar onze gedachten raasden rond. Ik herinner me dat ik bijna schreeuwde toen Ajax zijn hand op mijn schouder legde, en toch wist ik dat hij naast me stond.

"Ik zal het bij die heidense Chinees proberen," fluisterde hij. Dus tastten we naar de deur en tikten drie keer, heel zacht, op het middelste paneel. Voor de oosterse geest betekenen die tikken omkoping, maar de deur bleef gesloten.

"Waar heb je over nagedacht?" vroeg Ajax na een nieuwe stilte.

"Mijn God—vraag het me niet."

"Houd je sterk!" zei mijn broer. Ik geef toe dat hij steviger zenuwen heeft dan ik, maar dan weer: hij heeft niet mijn verbeeldingskracht. Ik legde mijn hand in de zijne, en de greep die hij me gaf was geruststellend. Ik bedacht me dat mensen die naar het voorbeeld van Ajax zijn gebouwd, niet zo makkelijk op het hoofd worden geslagen.

"Het is een benauwde plek," vervolgde hij. "Maar we zijn al eerder in benauwde situaties terechtgekomen, hoewel geen enkele zo naar opium rook als dit verdomde hol. Luister nu: ik durf erom te wedden dat The Babe helemaal geen opiumverslaafde is en dat hij deze schuilplaats nooit heeft bezocht. Hij heeft die brief in de saloon geschreven, nietwaar? En ik geef tien tegen één dat hij het papier van de barman heeft geleend. Daarom rook het naar opium. Het handschrift was heel wankel. Waarom? Omdat The Babe maar half bij zinnen was na een lange bui. Dat verklaart de toon van de brief. The Babe dacht aan het pastoorshuis, aan de knie van zijn moeder, en aan al dat soort dingen. Volgt u me? Nu, ik denk dat het net mogelijk is dat in plaats van dat wij The Babe redden, hij ons zal redden. We zijn gisteravond laat aangekomen, maar onze namen stonden in de ochtendkranten, want ik heb ze daar gezien.

Als The Babe een krant ziet, zal hij naar ons hotel gaan, en—"

"Als we aan die draad aan de eeuwigheid hangen, God helpe ons," antwoordde ik bitter, want de grimmige humor van mijn broers woorden deed mijn ruggengraat rillen.

"Het is inderdaad een kleine kans, maar—verdomme—een kleine kans is beter dan niets."

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 9 / 12
# chapter_page: 9
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dus koesterden we die magere troost in ons hart en vielen we weer in stilte.

* * * * *

Ik herinner me dat de dwaasheid, de onzinnigheid van wat we hadden gedaan, me drukte als een ijzeren band om mijn hoofd. Het gezonde verstand zei me dat de man die ons naar Chinatown had gelokt, niet tevreden zou zijn met alleen maar diefstal. En wat waren de levens van twee "witte duivels" voor de eigenaar van deze schuilplaats? Als ze zouden ontsnappen, zouden ze de politie kunnen waarschuwen. De logische conclusie van mijn overwegingen is het niet waard om op te schrijven.

"Toen die schurk de kassa in zijn zak leegde, besloot hij ter plaatse en terstond nooit meer terug te komen," zei Ajax in mijn oor. Zijn gedachten waren dezelfde als die van mij, en liepen ongeveer in hetzelfde tempo. Daar was ik van overtuigd toen hij langzaam toevoegde: "Honger lijden is misschien hun plan. Dat zou het veiligste zijn om te doen."

Toen greep de waanzinnige, woeste drang om te vechten ons beiden aan. We begonnen te zoeken naar een wapen: wat dan ook—een stok, een steen, een stuk ijzer. Maar we vonden niets.

We hadden nooit pistolen bij ons, en onze zakmessen waren nauwelijks scherp of sterk genoeg om een potlood te slijpen.

De wanhoop greep me opnieuw aan toen Ajax mijn arm aanraakte. We hadden de vuile vloer van de kamer zeer grondig onderzocht, knielend naast elkaar in het donker en met gretige vingers tastend in het vuile zand, want er was geen vloer.

"Ik heb iets," mompelde hij. Toen greep hij mijn rechterhand met zijn linker en leidde die naar een stevig voorwerp dat diep in het zand lag.

Het bleek een log te zijn. San Francisco is gebouwd op zandduinen, en in die tijd waren de huizen meestal loghutten, gemaakt van loggen die twee sterke mannen konden hanteren.

Na vele minuten van stil maar zeer krachtig graven besloten we vol vreugde dat een van die loggen in ons bezit was gekomen.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 10 / 12
# chapter_page: 10
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

We werkten ongeveer een half uur lang gestaag door, nu en dan even pauzerend om te luisteren. We waren er praktisch zeker van dat de opiumverslaafde naar zijn pijp was gegaan, en het was meer dan waarschijnlijk dat de dikke Mongool niet langer op wacht stond, wetende dat we veilig waren in een kluisje waarvan hij als enige de sleutel had. De gebeurtenissen bewezen dat we het in beide opzichten mis hadden.

Toen de log klaar was om als stormram te worden gebruikt, hielden we een oorlogsraad, die ongeveer een halve minuut duurde. Als er duidelijk maar één ding moet gebeuren, is het beter om dat zo snel mogelijk te doen.

Ik greep het voorste uiteinde van ons wapen vast; Ajax, die het zwaarste deel droeg, pakte het andere uiteinde, en we stormden met zoveel enthousiasme op die deur af dat ze bij de eerste aanval bezweek, waarbij het slot en de scharnieren uit het houtwerk werden gescheurd en de deur zelf met een knal neerplofte die klonk als het oordeel zelf.

Ajax, de log en ik rolden de volgende kamer binnen, en terwijl we op de grond lagen te smeken, zag ik dat de kamer vol zat met Chinezen, en dat onze overleden gids midden tussen hen stond. Het licht was zo slecht dat ik niets meer kon zien dan dit. Het was duidelijk dat we te maken hadden met een georganiseerde bende criminelen. Bandieten die hun vak beoefenden als een ware kunst. Ondanks alle spreekwoorden gebeurt wat men voorzegt doorgaans ook echt; en onze verrassende verschijning midden onder hen zorgde voor een soort paniek, waarvan we gebruik maakten. De Celestials droegen messen bij zich, maar durfden ze niet te gebruiken, omdat het licht zo zwak was en de kamer zo vol zat. Het eerste wat ik zag toen ik op mijn voeten kwam, was het dikke, saaie gezicht van de bewaker, dat schitterde als een oogstmaan en een doel voor mijn vuist vormde, rond en groot als een bokszak.

Ik sloeg hem één keer—en dat was genoeg. Toen begon ik het ritmische geluid van de slagen van mijn broer te horen, de slagen van een vakman die weet hoe en waar te slaan.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 11 / 12
# chapter_page: 11
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Eerst namen ze het zonder een kikje voor lief. Daarna begonnen ze te schreeuwen en te kletsen, toen de angst voor de "witte duivels" hen overmandde. Al gauw zag ik "rood", zoals onze Tommies zeggen, en herinnerde me niets meer tot ik bij bewustzijn kwam in de gang aan de voet van de rotte trap. We renden deze op en door het doolhof daarboven, als konijnen die door een stinkdier worden achtervolgd, en belandden uiteindelijk in de steeg, waar we halt hielden.

"Bij Jove!", zei Ajax, "dat was een heuse rel."

Ik keek hem aan en barstte in lachen uit; toen keek hij naar mij en lachte nog harder dan ik. Onze kleren waren in rags; onze gezichten waren rood en zwart van bloed en vuil; elk bot, elke pees en elke spier in ons lichaam deed pijn, zo uitgeput waren we door de strijd.

"Het is nog geen tijd om te lachen," zei mijn broer; en we renden de steeg uit, een kleine zijstraat in, en recht in de armen van een politieagent, die ons prompt arresteerde.

* * * * *

De rest van het verhaal verscheen de volgende dag in de kranten, hoewel er geen melding werd gemaakt van onze namen. Toen de politie het slagveld bereikte, vonden ze één dode man: de barman die opium at en rookte. Hij was gestorven, zo zei de dokter, aan een hartstilstand. Weinig blanken kunnen ongestraft uit die "pijp" roken, en hij behoorde niet tot die groep. De gewonden waren weggebracht, en ondanks de intense inspanningen van de politie werd er niemand gearresteerd, wat bewijst dat er eer is onder deze dieven met hun gele gezichten, want een handvol gouden munten en "geen vragen stellen" was in Chinatown algemeen bekend als de prijs die werd geboden voor informatie die zou leiden tot de arrestatie van één of meer leden van de bende.

# book_id: global-gutenberg-translation-25f28d3bea0d48b4a3859f21ed34e654
# book_title: De Babe
# chapter_id: 1-de-babe
# chapter_title: De Babe
# book_page: 12 / 12
# chapter_page: 12
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen we ons hotel bereikten, vonden we The Babe geduldig op ons wachten. Zijn gezicht zag er iets slechter uit dan voorheen, maar zijn ogen waren nog steeds even blauw en bijna even onschuldig. Hoe wijd gingen ze ook open toen hij naar ons verhaal luisterde! Hoe verontwaardigd raakte hij toen hij hoorde dat we hem, de zoon van een aartsdiaken, hadden veroordeeld als opiumverslaafde. Toch toonde hij veel berouw en keerde met ons terug naar de ranch, waar hij een paar maanden lang paalputten groef en zich als een voorbeeldige jongen gedroeg. Ajax schreef naar de aartsdiaken, en op het gepaste moment keerde The Babe terug naar Engeland, waar hij verstandig genoeg dienst nam als trooper bij een chic cavalerieregiment, een korps dat zijn grootvader had geleid. Het uniform was hem diep in het bloed gezeten, en mettertijd werd hij sergeant van het regiment. Men vertelt me dat hem binnenkort een officiersaanstelling zal worden aangeboden.

Dit verhaal bevat twee moraalteksten: beide zo voor de hand liggend dat ze niet hoeven te worden opgetekend.