Assepoester

Er was eens een heer die, voor zijn tweede vrouw, de trotste en meest hoogmoedige vrouw trouwde die ooit gezien was. Zij had, van een vorige echtgenoot, twee dochters van haar eigen aard, en die waren in alles precies zoals zij. Hij had ook, van een andere vrouw, een jonge dochter, maar van weergaloze goedheid en zachtaardigheid van karakter, die zij van haar moeder had, die het beste schepsel ter wereld was.

Nauwelijks waren de huwelijksceremonies voorbij of de stiefmoeder begon haar ware aard te tonen. Zij kon de goede eigenschappen van dit mooie meisje niet verdragen, vooral omdat die haar eigen dochters er nog slechter deden uitzien.

Zij gaf haar het minste werk in huis: zij schrobde de borden, tafels, enz., en maakte mevrouws kamer en die van de juffrouwen, haar dochters, schoon. Zij sliep in een ellendige zolderkamer op een armzalig strobed, terwijl haar zusters in mooie kamers lagen met ingelegde vloeren, op bedden van de nieuwste mode, en met spiegels zo groot dat zij zich van top tot teen konden zien.

Het arme meisje verdroeg alles geduldig en durfde haar vader niets te vertellen, die haar zou uitgefoeterd hebben, want zijn vrouw regeerde hem volledig. Wanneer zij haar werk af had, ging zij in de schoorsteenhoek zitten tussen sintels en as, waardoor de mensen haar Assepoester noemden. Maar de jongste zuster, die niet zo onbeleefd en onbeschoft was als de oudste, noemde haar Assepoester. Toch was Assepoester, ondanks haar eenvoudige kleren, honderd keer mooier dan haar zusters, ook al waren die altijd rijk gekleed.

Het gebeurde dat de zoon van de koning een bal gaf en alle modieuze mensen uitnodigde. Onze jonge juffrouwen werden ook uitgenodigd, want zij waren zeer voornaam onder de adel. Zij waren verheugd over de uitnodiging en zeer druk bezig met het kiezen van japonnen, onderrokken en hoofdtooien die hen het beste zouden staan.

Dat was een nieuwe zorg voor Assepoester, want zij was het die haar zusters' linnen streek en hun ruches plooide. Zij praatten de hele dag over niets anders dan hoe zij gekleed zouden zijn. "Wat mij betreft," zei de oudste, "ik zal mijn rode fluwelen pak dragen met Franse versiering." "En ik," zei de jongste, "zal alleen mijn gewone onderrok hebben, maar dan, om dat goed te maken, zal ik mijn met goud gebloemde mantel en mijn diamanten borststuk aandoen, dat verre van gewoon is."

Zij stuurden om de beste kapper die zij konden vinden om hun hoofdtooien te maken en hun dubbele pinners te schikken, en zij kochten hun rode borstels en schoonheidspleisters bij de modieuze maker.

Assepoester werd geroepen om in al deze zaken geraadpleegd te worden, want zij had een uitstekende smaak en gaf hen altijd het beste advies. Zij bood zelfs aan om hun haar te doen, wat zij haar gewillig lieten doen. Terwijl zij dit deed, zeiden zij tegen haar: "Assepoester, zou je niet graag naar het bal gaan?" "O!" zei zij, "jullie maken gewoon grappen over mij; het is niet voor iemand zoals ik om daarheen te gaan." "Je hebt gelijk," antwoordden zij, "het zou de mensen doen lachen om een Assepoester op een bal te zien."

Iemand anders zou hun haar in de war gemaakt hebben, maar zij was zeer goed en kleedde hen perfect. Zij aten bijna twee dagen niet, zo blij waren zij. Zij braken meer dan een dozijn rijgsnoeren terwijl zij probeerden zich strak te rijgen om een fijne slanke vorm te hebben, en zij stonden voortdurend voor hun spiegel. Eindelijk kwam de gelukkige dag. Zij gingen naar het paleis, en Assepoester volgde hen met haar ogen zolang zij kon. Toen zij hen uit het zicht verloor, begon zij te huilen.

Haar meter, die haar in tranen zag, vroeg wat er aan de hand was. "Ik wou dat ik kon... Ik wou dat ik kon..." Zij kon de rest niet uitspreken omdat zij zo snikte. Deze meter was een fee en zei tegen haar: "Je wenst dat je naar het bal kon gaan, nietwaar?" "Ja," riep Assepoester met een diepe zucht.

"Wel," zei haar meter, "wees een brave meid, en ik zal regelen dat je gaat." Toen nam zij haar mee naar haar kamer en zei: "Loop naar de tuin en breng me een pompoen."

Assepoester ging onmiddellijk om de mooiste te plukken die zij kon vinden en bracht die aan haar meter, zonder te begrijpen hoe een pompoen haar naar het bal kon helpen.

Haar meter holde de binnenkant uit, alleen de schil overlatend. Toen sloeg zij er met haar toverstok op, en de pompoen werd onmiddellijk veranderd in een prachtig rijtuig, helemaal verguld met goud.

Toen ging zij in de muizenval kijken, waar zij zes levende muizen vond, en zei tegen Assepoester om de valdeur een beetje op te tillen. Zij gaf elke muis een tik met haar toverstok toen die eruit kwam, en de muis werd onmiddellijk veranderd in een prachtig paard. Samen vormden zij een mooi span van zes paarden van een prachtige muiskleurige appelschimmel.

Zonder koetsier zei Assepoester: "Ik zal gaan kijken of er een rat in de rattenval zit, zodat we er een koetsier van kunnen maken." "Je hebt gelijk," antwoordde haar meter, "ga kijken." Assepoester bracht de val, en daarin zaten drie enorme ratten. De fee koos er een met de grootste baard, raakte hem met haar toverstok aan, en hij veranderde in een dikke, vrolijke koetsier met de knapste knevels die ooit gezien waren.

Daarna zei zij: "Ga nog eens naar de tuin, en je zult zes hagedissen achter de gieter vinden; breng ze bij mij." Zij deed dat, en haar meter veranderde hen in zes lakeien, die onmiddellijk achter het rijtuig opsprongen met hun livrei helemaal bedekt met goud en zilver, en zich dicht achteraan vastklampten alsof zij hun hele leven niets anders gedaan hadden.

Toen zei de fee: "Wel, je ziet een rijtuig dat geschikt is om naar het bal te gaan. Ben je niet blij?" "O, ja!" riep zij, "maar moet ik in deze verschrikkelijke, vuile vodden gaan?" Haar meter raakte haar gewoon met de toverstok aan, en onmiddellijk veranderden haar kleren in goud- en zilverlaken, bedekt met juwelen.

Toen gaf zij haar een paar glazen muiltjes, de mooiste van de hele wereld.

Zo gekleed stapte zij in haar rijtuig. Maar haar meter beval haar niet na middernacht te blijven, want als zij nog één moment langer bleef, zou haar rijtuig weer een pompoen worden, haar paarden muizen, haar koetsier een rat, haar lakeien hagedissen, en haar kleren zouden als tevoren zijn. Zij beloofde vóór middernacht te vertrekken, en weg reed zij, bijna te opgewonden om zich te kunnen bedwingen.

De zoon van de koning, die verteld was dat een grote prinses die niemand kende was aangekomen, liep uit om haar te ontvangen. Hij gaf haar zijn hand toen zij uit het rijtuig stapte en leidde haar de zaal binnen te midden van het hele gezelschap.

Er was onmiddellijk stilte; het dansen stopte, de violen hielden op met spelen, zo aandachtig was iedereen voor de vreemde schoonheid van de onbekende nieuwkomer. Er werd niets gehoord dan een verward gemurmel: "Ha! Wat is zij mooi! Ha!

Wat is zij mooi!" De koning zelf, hoe oud hij ook was, kon het niet laten haar aan te staren en zei zachtjes tegen de koningin dat het lang geleden was dat hij zo'n mooi en lieflijk schepsel had gezien.

Al de dames waren druk bezig haar kleren en hoofdtooi te bestuderen, in de hoop de volgende dag iets te laten maken naar hetzelfde patroon, op voorwaarde dat zij zulke fijne materialen konden krijgen en zulke bekwame handen vinden.

De zoon van de koning leidde haar naar de meest eervolle plaats en nam haar toen mee om te dansen. Zij danste zo gracieus dat iedereen haar meer en meer bewonderde. Er werd een fijn souper geserveerd, maar de jonge prins at geen hap, zo verdiept was hij in het aanstaren van haar. Zij ging bij haar zusters zitten, toonde hen veel hoffelijkheden en gaf hen wat van de sinaasappels en citroenen die de prins haar gegeven had. Dat verbaasde hen zeer, want zij herkenden haar niet.

Terwijl Assepoester haar zusters vermaakte, hoorde zij de klok kwart voor twaalf slaan. Zij maakte onmiddellijk een reverence naar het gezelschap en haastte zich weg zo snel zij kon. Toen zij thuis kwam, rende zij om haar meter te vinden en, na haar bedankt te hebben, zei zij dat zij wenste dat zij de volgende dag naar het bal kon gaan omdat de zoon van de koning haar gevraagd had.

Zij was haar meter gretig alles te vertellen wat er gebeurd was toen haar twee zusters aan de deur klopten. Assepoester rende en opende die. "Wat zijn jullie lang gebleven!" riep zij, gapend, over haar ogen wrijvend, en zich uitrekkend alsof zij net wakker was geworden, hoewel zij sinds hun vertrek geen slaapgevoel had gehad.

"Als je op het bal was geweest," zei een van haar zusters, "zou je niet moe zijn. De mooiste prinses die je ooit gezien hebt kwam; zij toonde ons veel hoffelijkheden en gaf ons sinaasappels en citroenen." Assepoester was overgelukkig en vroeg naar de naam van die prinses, maar zij zeiden dat zij die niet kenden, en dat de zoon van de koning zeer verlangde het te weten.

Assepoester, glimlachend, antwoordde: "Zij moet inderdaad zeer mooi zijn. Wat hebben jullie een geluk! Kan ik haar niet zien? O, lieve juffrouw Charlotte, leen mij je gele japon die je elke dag draagt!" "O, zeker!" riep juffrouw Charlotte, "mijn kleren lenen aan een vuile Assepoester zoals jij?

Wie zou zo'n dwaas zijn?" Assepoester had zo'n antwoord verwacht en was blij met de weigering, want zij zou werkelijk in verlegenheid gebracht zijn als haar zuster haar de japon geleend had waar zij als grap om gevraagd had.

De volgende dag gingen de twee zusters naar het bal, en Assepoester ook, maar nog prachtiger gekleed. De zoon van de koning bleef de hele tijd bij haar, haar overladend met complimenten en liefdeswoorden.

Dit verveelde haar helemaal niet, zodat zij de waarschuwing van haar meter volledig vergat, en ten slotte hoorde zij de klok twaalf slaan terwijl zij dacht dat het pas elf was. Zij sprong op en vluchtte zo snel als een hert. De prins volgde, maar kon haar niet inhalen.

Zij liet een van haar glazen muiltjes achter, dat de prins zeer zorgvuldig opraapte. Zij kwam buiten adem thuis, zonder haar rijtuig of lakeien, in haar oude kleren, met niets van haar pracht over behalve het kleine muiltje dat bij het muiltje paste dat zij had laten vallen.

De bewakers bij de paleispoort zeiden dat zij geen prinses hadden zien uitgaan, alleen een jong meisje heel eenvoudig gekleed, meer als een arm boerenmeisje dan als een voorname dame.

Toen de twee zusters van het bal terugkwamen, vroeg Assepoester of zij een goede tijd hadden gehad en of de mooie dame er geweest was. Zij vertelden haar ja, maar dat zij rond middernacht gehaast was weggegaan, een van haar kleine glazen muiltjes verliezend, het mooiste van de wereld, dat de zoon van de koning had opgeraapt. Hij had de rest van het bal niets anders gedaan dan ernaar kijken, en hij was zeker verliefd op de mooie eigenares van het kleine muiltje.

Zij spraken de waarheid, want een paar dagen later liet de zoon van de koning met trompetgeschal bekendmaken dat hij zou trouwen met het meisje wiens voet dit muiltje zou passen. Degenen die hij in dienst had, probeerden het eerst op de prinsessen, toen op de hertoginnen, en op het hele hof, maar tevergeefs. Het werd naar de twee zusters gebracht, die er alles aan deden om hun voeten in het muiltje te persen, maar het lukte niet.

Assepoester, die toekeek en haar muiltje herkende, zei lachend: "Laat mij eens kijken of het mij past." Haar zusters barstten in lachen uit en maakten haar belachelijk. De heer die gestuurd was om het muiltje te passen, bekeek Assepoester aandachtig, vond haar zeer mooi, en zei dat het alleen maar eerlijk was dat zij het probeerde, want hij had bevel om het door iedereen te laten proberen.

Hij nodigde Assepoester uit om te gaan zitten en zette het muiltje aan haar voet. Het ging er gemakkelijk aan en paste haar alsof het van was gemaakt. De verbazing van haar twee zusters was enorm, maar nog groter toen Assepoester het andere muiltje uit haar zak haalde en het aantrok.

Toen verscheen de feemeter, raakte Assepoesters kleren met haar toverstok aan, en maakte die rijker en prachtiger dan alles wat zij tevoren gedragen had.

Toen beseften haar twee zusters dat zij de mooie dame van het bal was. Zij wierpen zich aan haar voeten om vergeving te smeken voor al het slechte dat zij haar hadden laten verduren. Assepoester hielp hen overeind, omhelsde hen, en riep dat zij hen met haar hele hart vergaf en dat zij wilden dat zij haar altijd liefhadden.

Zij werd naar de jonge prins geleid zoals zij gekleed was. Hij vond haar mooier dan ooit, en een paar dagen later trouwde hij met haar. Assepoester, die even goed als mooi was, gaf haar zusters appartementen in het paleis en verbond hen diezelfde dag nog met twee grote heren van het hof.

De Moraal Schoonheid is een schat voor vrouwen, altijd bewonderd bovenmate, en men wordt nooit moe haar te bewonderen. Maar die zeldzame kwaliteit die gratie heet, overtreft verre een mooi gezicht. Haar blijvende charmes overglanzen alle andere, en dit rijke geschenk schonk haar goedhartige meter aan de schone Assepoester, die zij zo zorgvuldig onderwees.

Zij gaf haar zo'n gracieuze houding dat zij daardoor een koningin werd. Want zo moge de waarheid altijd zegevieren, wij trekken onze les uit dit verhaal. Deze kwaliteit, schone dames, weet dat zij veel meer vermag, zult u vinden, om een hart te winnen en te veroveren dan een fijne hoofdtooi met kunst gemaakt.

De feeën' grootste geschenk is gratie van houding, niet hoge geboorte. Zonder dit geschenk missen wij de prijs; bezit geeft ons vleugels om te rijzen.

Een Andere Moraal Het is een groot voordeel, ongetwijfeld, om verstand, moed, geboorte, gezond verstand, en andere zulke kwaliteiten te hebben ontvangen van de hemel's milde hand en het lot. Maar geen van deze rijke genaden van boven zullen u helpen vooruit te komen in de wereld als u meters en ouders niet gehoorzaamt of te lang blijft tegen hun strikte advies in.