Trzej bracia

# book_id: global-age-version-755da1a55d304b4d867566ff0ef626ec
# book_title: Trzej bracia
# chapter_id: 1-strona-1
# chapter_title: Strona 1
# book_page: 1 / 3
# chapter_page: 1
# language: pl
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Był sobie pewnego razu człowiek, który miał trzech synów i nic więcej na świecie oprócz domu, w którym mieszkał. Każdy z synów chciał mieć ten dom po śmierci ojca. Ojciec kochał ich wszystkich jednakowo i nie wiedział, co zrobić. Nie chciał sprzedać domu, ponieważ należał on do jego przodków, inaczej mógłby podzielić pieniądze między nich. W końcu wpadł na pomysł. Rzekł do swoich synów: „Idźcie w świat i każdy niech się nauczy jakiegoś rzemiosła. Gdy wrócicie, ten, kto wykona najlepsze arcydzieło, dostanie dom.”

Synowie byli zadowoleni z tego planu. Najstarszy postanowił zostać kowalem, drugi – golibrodą, a trzeci – mistrzem fechtunku. Ustalili czas powrotu do domu, a potem każdy poszedł swoją drogą.

# book_id: global-age-version-755da1a55d304b4d867566ff0ef626ec
# book_title: Trzej bracia
# chapter_id: 2-strona-2
# chapter_title: Strona 2
# book_page: 2 / 3
# chapter_page: 1
# language: pl
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Stało się tak, że wszyscy trafili na znakomitych nauczycieli, którzy dobrze wyuczyli ich swoich zawodów. Kowal podkuwał konie króla i myślał: „Dom jest z pewnością mój.” Golibroda golił tylko ważne osoby i już uważał dom za swój. Mistrz fechtunku otrzymał wiele ciosów, ale tylko zagryzał wargę i nie pozwalał, by cokolwiek go zaniepokoiło. Mówił sobie: „Jeśli boisz się ciosu, nigdy nie zdobędziesz domu.”

Gdy umówiony czas minął, trzej bracia wrócili do domu, do ojca. Nie wiedzieli, jak najlepiej pokazać swoje umiejętności, więc usiedli i naradzili się. Gdy tak siedzieli, nagle przez pole przebiegł zając. „Aha, w samą porę!” – rzekł golibroda. Wziął swoją miednicę i mydło, namydlił zająca w biegu i ogolił mu wąsy, gdy ten pędził z największą szybkością, nie przecinając mu skóry ani nie raniąc ani jednego włoska. „Dobrze zrobione!” – rzekł starzec. „Twoi bracia będą musieli dokonać czegoś niezwykłego, albo dom jest twój.”

# book_id: global-age-version-755da1a55d304b4d867566ff0ef626ec
# book_title: Trzej bracia
# chapter_id: 3-strona-3
# chapter_title: Strona 3
# book_page: 3 / 3
# chapter_page: 1
# language: pl
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Wkrótce potem szlachcic w swojej karecie przejeżdżał pędem z pełną szybkością. „Teraz zobaczysz, co potrafię, ojcze” – rzekł kowal. Pobiegł za karetą, zdjął wszystkie cztery podkowy z jednego z koni, który galopował, i założył cztery nowe, nie zatrzymując go. „Jesteś dzielnym człowiekiem, równie sprytnym jak twój brat” – rzekł ojciec. „Nie wiem, który z was powinien dostać dom.”

Wtedy trzeci syn rzekł: „Ojcze, pozwól mi spróbować, proszę.” Zaczęło padać. Dobyl miecza i machał nim w przód i w tył nad głową tak szybko, że ani jedna kropla na niego nie spadła. Deszcz padał coraz mocniej, aż lunął strumieniami, ale on machał mieczem coraz szybciej i pozostał suchy, jakby siedział w domu. Gdy ojciec to zobaczył, zdumiał się i rzekł: „To jest arcydzieło. Dom jest twój!”

Bracia byli zadowoleni z tego, ponieważ tak się umówili. Bardzo się nawzajem kochali, więc wszyscy trzej zostali razem w domu, trudnili się swoimi zawodami, a ponieważ byli tak sprytni i tak dobrze się wyuczyli, zarabiali dużo pieniędzy. Żyli razem szczęśliwie, aż się zestarzeli. W końcu, gdy jeden z nich zachorował i umarł, pozostali dwaj tak bardzo się smucili, że również zachorowali i wkrótce umarli. A ponieważ byli tak sprytni i tak bardzo się kochali, wszyscy zostali pochowani w jednym grobie.