Andrew LangHet verhaal van een heel slecht jongetje

BokRobot-Leseausgabe

Bücher

Kostenlos

Het verhaal van een heel slecht jongetje

The Story of a Very Bad Boy

Andrew Lang

Märchen · 18 Seiten
Gedraaid: 2026-09-12 05:45BokRobot · Seite 1 / 18

Er was eens een weduwe die met haar enige zoon in een klein dorpje in het midden van Frankrijk woonde. De jongen heette Antoine, maar iedereen noemde hem Toueno-Boueno. Ze waren heel arm en hun kleine hutje schudde zo hard in de wind dat ze bang waren dat de muren zouden instorten en hen zouden verpletteren. In plaats van te werken zoals andere jongens van zijn leeftijd, liep Toueno-Boueno de hele dag door de straten, staarde naar de grond en merkte niets om zich heen.

"Je bent heel, heel dom, mijn lieve kind," zei zijn moeder soms, en daarna voegde ze lachend toe: "Je zult zeker nooit een wolf bij de staart kunnen vangen."

BokRobot · Seite 2 / 18

Op een dag zei de oude vrouw tegen Antoine dat hij het bos in moest om genoeg droge bladeren te verzamelen om bedden voor haar en zichzelf te maken. Nog voordat hij klaar was, begon het hard te regenen, dus verborg hij zich in de holle stam van een boom. Daar was het droog en comfortabel, en al gauw viel hij in een diepe slaap.

Na een tijdje werd hij wakker door een geluid dat klonk alsof een hond tegen de deur krabde, en plotseling werd hij bang, hoewel hij niet wist waarom. Heel voorzichtig hief hij zijn hoofd op en zag recht boven zich een groot, harig dier naar beneden komen, met de staart voorop.

BokRobot · Seite 3 / 18
Illustration zu Side 3

"Dat is de wolf waar ze het zoveel over hebben," zei hij tegen zichzelf, en hij maakte zichzelf zo klein mogelijk en kroop in een hoekje.

De wolf klom langzaam, heel langzaam, naar beneden aan de binnenkant van de boom. Antoine voelde zich als van steen, zo doodsbang was hij, en hij durfde nauwelijks te ademen. Plotseling kreeg hij een idee. Hij herinnerde zich dat zijn moeder had gezegd dat een wolf zijn rug niet kon buigen en zijn hoofd niet kon draaien om achter zich te kijken. Zo snel als een bliksem stak hij zijn hand uit, greep de staart van de wolf en trok hem naar zich toe.

BokRobot · Seite 4 / 18

Vervolgens verliet hij de boom en sleepte het dier naar het huis van zijn moeder.

"Moeder, je zei altijd dat ik te dom was om een wolf bij de staart te vangen. Kijk nu eens!" riep hij triomfantelijk.

"Nou, wonderen gebeuren," antwoordde de goede vrouw, terwijl ze een flinke afstand hield. "Maar nu je hem toch hebt, laten we eens kijken of we hem kunnen gebruiken. Haal de huid van het rammetje dat vorige week is gestorven uit de kist, en we zullen de wolf erin naaien. Hij zal een schitterend rammetje worden, en morgen zullen we hem naar de markt brengen en verkopen."

BokRobot · Seite 5 / 18

De sluwe wolf begreep waarschijnlijk heel goed wat ze zei, maar hij vond het beter om dat niet te laten merken en liet hen de huid over hem heen naaien. "Ik kan altijd wegkomen als ik wil," dacht hij. "Beter niet te haasten." Dus bleef hij stil zitten terwijl de huid over zijn hoofd werd getrokken, waardoor hij het heel heet en oncomfortabel kreeg.

De volgende dag was de markt op zijn hoogtepunt toen Toueno-Boueno aankwam met zijn wolf verkleed als ram. Alle boeren stroomden toe, en ieder bood een hogere prijs dan de vorige. Nog nooit hadden ze zo'n mooi dier gezien, zeiden ze. Uiteindelijk, na veel onderhandelen, werd de ram verkocht aan drie broers voor een flinke som geld.

BokRobot · Seite 6 / 18
Illustration zu Side 6

Deze drie broers bezaten grote schaapskuddes, maar geen enkele was zo groot en fijn als die die ze net hadden gekocht.

"Mijn kudde is het dichtstbij," zei de oudste broer. "We laten hem vannacht in de schaapskooi, en morgen beslissen we welk weiland het beste voor hem is." De wolf grijnsde terwijl hij luisterde en hield zijn hoofd een beetje hoger.

Vroeg de volgende ochtend ging de jonge boer als eerste naar zijn schaapskooi. Tot zijn grote schrik lagen alle schapen dood voor zich, behalve er één die de wolf had opgegeten, bot en al. De waarheid daagde hem meteen.

BokRobot · Seite 7 / 18

Het was geen ram die in een hoekje gekruld lag alsof hij sliep (want in werkelijkheid kon hij zijn hoofd zo ver terugbuigen en draaien als hij wilde), maar een wolf die hem vanuit een ooghoek in de gaten hield, klaar om elk moment toe te slaan.

De boer zei dus niets, en bedacht dat hij dit kon gebruiken om zijn broer terug te pakken voor een grap die die had uitgehaald. Hij zei alleen maar dat de ram het gras op dat veld niet wilde eten en stelde voor om hem naar de wei bij de rivier te drijven, waar zijn eigen kudde graasde.

BokRobot · Seite 8 / 18

De tweede broer trapte er gretig in, en die avond werd de wolf naar het veld gedreven waar de jongeman de schapen hield die hij van zijn vader had geërfd. De volgende ochtend waren ze allemaal dood, maar ook de tweede broer hield zijn mond en liet de schapen van de jongste broer hetzelfde lot ondergaan.

Toen kwamen ze bij elkaar en bekenden elkaar hun rampen, en besloten ze het dier terug te brengen naar Toueno-Boueno en hem een flinke pak slaag te geven.

BokRobot · Seite 9 / 18

Antoine zat in de pruimenboom van een buurman en at rijpe vruchten, toen hij de drie jonge boeren op hem af zag komen. Hij klom naar beneden en rende naar huis, naar de hut, terwijl hij ademloos schreeuwde: "Moeder, moeder! De boeren zijn bijna hier met de wolf. Ze hebben alles ontdekt en zullen ons zeker doden. Maar als je doet wat ik zeg, kan ik ons beiden redden. Ga op de grond liggen en doe alsof je dood bent, en praat niet, wat er ook gebeurt."

Toen de drie broers, elk met een zweep, enkele seconden later de hut binnenkwamen, zagen ze een vrouw op de grond liggen en Toueno naast haar knielen, terwijl hij luid in haar oren floot.

BokRobot · Seite 10 / 18

"Wat ben je nu aan het doen, jij schurk?" vroeg de oudste.

"Wat ik aan het doen ben? Oh, mijn arme vrienden, ik ben het meest ellendige wezen ter wereld! Ik heb de beste moeder verloren, en ik weet niet wat er met mij zal gebeuren," en hij verborg zijn gezicht in zijn handen en snikte.

"Maar waarom fluit je zo?"

"Het is mijn enige hoop. Deze fluit kan de doden weer tot leven wekken, en ik dacht... " Hier begroef hij zijn gezicht weer, maar terwijl hij tussen zijn vingers door keek, zag hij dat de ogen van de broers zo groot waren als schotels.

BokRobot · Seite 11 / 18

"Kijk!" riep hij plotseling. "Kijk! Ik weet zeker dat ik haar lichaam heb bewegen voelen! En nu bewegen haar neusgaten. De fluit werkt nog steeds!" Hij bukte zich en floot nog harder, zodat de voeten en handen van de oude vrouw begonnen te bewegen, en al snel hief ze haar hoofd op.

De boeren waren verbaasd. Uiteindelijk zei de oudste: "Luister, jongen. Je bent een kleine schurk. Je hebt ons een ram verkocht, wetende dat het een wolf was, en we zijn gekomen om je terug te betalen. Maar als je ons die fluit geeft, vergeven we alles en laten we je met rust. "

BokRobot · Seite 12 / 18
Illustration zu Side 12

"Het is mijn enige schat," zei Antoine, alsof hij aarzelde. "Maar aangezien jullie hem zo graag willen hebben, denk ik dat ik niet kan weigeren," en hij overhandigde de fluit, die de oudste broer in zijn zak stopte.

Gewapend met het kostbare fluitje gingen de drie broers vol vreugde naar huis. Onderweg zei de jongste: "Ik heb een geweldig idee! Onze vrouwen zijn lui en zeuren maar, waardoor ons leven ellendig wordt. Laten we ze een lesje leren. Als we thuis aankomen, zullen we ze doden. Daarna kunnen we ze weer tot leven wekken met het fluitje, maar dan zullen ze heel bang zijn."

BokRobot · Seite 13 / 18

"Wat ben je toch slim!" zeiden de andere twee. "Niemand anders zou daarop gekomen zijn."

Dus sloegen de drie mannen vrolijk hun drie vrouwen neer, en die vielen dood op de grond. Daarna probeerden ze één voor één het fluitje, en bliezen zo hard ze konden. Maar de vrouwen bleven liggen en bewoogden geen ooglid. De mannen werden bleek en koud, want ze hadden nooit echt kwaad willen doen. Ze beseften dat de jongen hen weer had misleid. Met ernstige gezichten stonden ze op, pakten een grote zak en gingen terug naar de hut.

BokRobot · Seite 14 / 18

Deze keer was er geen ontkomen aan. Toueno sliep en werd pas wakker toen ze binnenkwamen. Zonder een woord stopten ze hem in de zak, bonden de opening dicht en de oudste gooide de zak over zijn schouder. Daarna gingen ze naar de rivier om de jongen te verdrinken.

Maar de rivier was ver weg en het was een erg hete dag. Antoine was zwaar, zwaarder dan een hele schaar maïs. Ze droegen hem om beurten, maar toch werden ze moe en dorstig. Toen ze een kleine taverne aan de weg zagen, zetten ze de zak dankbaar op een bank en gingen naar binnen om zich te verfrissen. Ze merkten niet op dat er een bedelaar in de schaduw aan het einde van de bank zat, maar Toueno's scherpe oren hoorden het geluid van iemand die at. Zodra de boeren binnen waren, begon hij zacht te kreunen.

BokRobot · Seite 15 / 18

"Wat is er aan de hand?" vroeg de bedelaar, die dichterbij kwam. "Waarom zit je daar opgesloten, arme jongen?"

"Omdat ze van me wilden dat ik bisschop werd, en ik heb geweigerd," antwoordde Toueno.

"Ach," zei de bedelaar, "bisschop zijn is toch niet zo slecht."

"Dat zeg ik niet," antwoordde de jonge schurk, "maar ik zou het niet leuk vinden. Als je echter graag een mijter wilt dragen, maak de zak dan los en neem mijn plaats in."

"Daar zou ik niets liever willen," zei de man, terwijl hij zich bukte om de grote knoop los te maken.

BokRobot · Seite 16 / 18

Het was dus de bedelaar, en niet Toueno-Boueno, die in het water werd gegooid.

De volgende ochtend werden de drie vrouwen begraven. Op hun terugweg van het kerkhof ontmoetten de drie mannen Toueno-Boueno, die een prachtige kudde schapen hoedde. Ze stonden verbaasd stil.

"Wat! Jij schurk!" riepen ze. "Wij hebben je gisteren verdronken, en nu ben je hier, veilig en wel!"

"Het lijkt inderdaad vreemd, nietwaar?" antwoordde hij. "Maar misschien weet je niet dat er onder deze wereld een andere ligt, nog mooier en rijker. Nou, daar heb je me naartoe gestuurd toen je me in de rivier gooide.

BokRobot · Seite 17 / 18
Illustration zu Side 17

Eerst voelde ik me een beetje vreemd, maar al snel keek ik om me heen en zag wat er gebeurde. Ik merkte dat vlak bij de plek waar ik was geland, een schapenmarkt bezig was. Iemand vertelde me dat er elke dag ergens een paardenmarkt of veemarkt plaatsvond.

Als ik het geluk had gehad om tijdens de paardenmarkt in het water te belanden, had ik mijn fortuin kunnen maken! Zoals het was, heb ik gewoon deze schapen gekocht, die je voor niets kunt krijgen."

"En weet je precies de plek in de rivier die boven de paardenmarkt ligt?"

BokRobot · Seite 18 / 18

"Natuurlijk weet ik dat; ik heb het met eigen ogen gezien."

"Dan moet je ons, als je niet wilt dat we onze dode schapen en vermoorde vrouwen wreken, midden boven de paardenmarkt in de rivier gooien."

"Goed dan. Maar jullie moeten elk een zak pakken en met me mee naar die rots gaan die in de rivier uitsteekt. Vandaar zal ik jullie in het water gooien, en jullie zullen bijna op de ruggen van de paarden landen."

Zo gooide hij hen het water in, en ze werden nooit meer gezien, dus niemand wist ooit in welke markt ze waren beland.

BokRobot

BokRobot

BokRobot vereint Bücher und Märchen zum Lesen und Entdecken. Hier findest du eine wachsende Auswahl und kannst auch eigene Bücher und Märchen gestalten.