Bąk i Dudek

Pewien mężczyzna zapytał starego pasterza krów: „Gdzie najchętniej pasiesz swoje krowy?” „Właśnie tutaj, panie, gdzie trawa nie jest ani zbyt bujna, ani zbyt uboga. Inaczej nie ma to sensu.” „Dlaczego nie?” – zapytał mężczyzna. „Czy słyszysz ten smutny krzyk z łąki?” – powiedział pasterz. „To bąk. Kiedyś był pasterzem, podobnie jak dudek. Opowiem ci tę historię.

Bąk pasł swoje krowy na bujnych, zielonych łąkach pełnych kwiatów. Krowy stały się dzikie i trudne do opanowania. Dudek prowadził swoje bydło na wysokie, jałowe wzgórza, gdzie wiatr rozwiewał piasek. Jego krowy stały się chude i słabe.

Wieczorem, gdy pasterze chcieli zapędzić krowy do domu, bąk nie mógł zebrać swojego stada. Były zbyt żywe i uciekały. Wołał: „Chodźcie, krowy, chodźcie!”, ale one nie słuchały. Dudek nie mógł nawet podnieść swoich krów, były tak słabe i zmęczone. Krzyczał: „W górę, w górę, w górę!”, ale one leżały dalej na piasku.

Tak to bywa, gdy nie ma się umiaru. Nawet dziś, choć już nie pasą stad, bąk woła: „Chodźcie, krowy, chodźcie!”, a dudek woła: „W górę, w górę, w górę!”