Kłos zboża

Dawno, dawno temu, kiedy Bóg jeszcze chodził po ziemi, pola były o wiele bardziej urodzajne niż dzisiaj. Kłosy zboża nie miały pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu ziaren, ale czterysta do pięciuset.

Kukurydza rosła od dołu aż do samego wierzchołka łodygi, a kłos był tak długi jak łodyga.

Ale ludzie tacy są: gdy mają za dużo, przestają doceniać dary Boże. Stają się niedbali.

Pewnego dnia kobieta szła z małym dzieckiem obok pola kukurydzy. Dziecko biegło obok niej, wpadło do kałuży i ubrudziło sobie sukienkę. Matka chwyciła garść pięknych kłosów i wytarła nimi sukienkę.

Wtedy właśnie przechodził Pan i zobaczył, co zrobiła. Rozgniewał się i powiedział: „Odtąd źdźbła nie będą już rodzić kłosów. Ludzie nie są już godni niebiańskich darów”. Ludzie, którzy to usłyszeli, przerazili się. Upadli na kolana i błagali Go, aby zostawił chociaż coś na źdźbłach, nawet jeśli ludzie na to nie zasługują, ze względu na niewinne ptaki, które inaczej umarłyby z głodu. Pan przewidział cierpienie ptaków i zlitował się nad nimi. Spełnił prośbę. I tak kłosy pozostały takie, jakie rosną dzisiaj.