Wat is er van de reuzen geworden?

# book_id: global-gutenberg-translation-780b8509350e473dbda792f0d8f80606
# book_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# chapter_id: 1-wat-is-er-van-de-reuzen-geworden
# chapter_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De reuzen hadden besloten om de berg Olympus te veroveren. Ze dachten dat ze dit gemakkelijk konden doen, want geen enkele god kon hen pijn doen; de reuzen waren immuun voor al hun wapens. Ze geloofden dat deze prachtige plek in de wolken rechtmatig van hen was, simpelweg omdat ze groter en sterker waren dan de helden. Als de goden hun thuis met de paleizen, de gouden strijdwagen van de dag, de voorraden voedsel waarvan stervelingen nog nooit hadden geproefd, en de wapens van donder en bliksem niet wilden opgeven, zouden de reuzen de berg vernietigen. Dat zou jammer zijn geweest, want met de berg Olympus zouden ook enkele van de mooiste fundamenten die de wereld ooit gekend heeft, verdwijnen.

Er was een god, Apollo, die het licht van het hele universum in zijn rechterhand hield. Het was niet alleen het licht van de zon, maar ook het licht dat in de harten van de Grieken schijnde en het leven verhelderde wanneer ze wijsheid bezaten, de waarheid kenden en schoonheid konden waarderen. Er was geen twijfel mogelijk dat dit licht aan Apollo toebehoorde en als een geschenk aan de mensen van de berg Olympus kwam, vanwege zijn grote daden.

Op de groene heuvel van Parnassus in Griekenland bevond zich een diepe grot. Een oude geitenherder die langs de ingang ervan liep, had een vreemde geur opgevangen die hem de kennis van een ziener gaf. Apollo besloot deze grot te beschermen. De stad Delphi groeide rondom de grot, en Apollo stuurde een met laurier gekroonde priesteres om als orakel op te treden en die stervelingen te ontvangen die haar magische lucht wilden inademen. Maar een monster van de duisternis, de Python, plaatste zich voor het orakel en liet niemand toe tot Delphi. Apollo verdreef de Python met zijn lichtstraal en maakte het mogelijk voor iedereen die beter zicht, scherper gehoor of meer waarheidsgetrouwe spraak wenste, om naar het orakel te komen.

# book_id: global-gutenberg-translation-780b8509350e473dbda792f0d8f80606
# book_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# chapter_id: 1-wat-is-er-van-de-reuzen-geworden
# chapter_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dat was niet alles wat Apollo voor het welzijn van de mensen had bereikt. Hij beschermde de Muzen, de dochters van Jupiter en Geheugenis, die allerlei dingen konden doen om geluk te creëren. Ze konden zingen, muziek uit de snaren van de lier halen, verhalen en gedichten schrijven en schilderijen maken. Er werd ook gezegd dat de laurierboom aan Apollo toebehoorde, want hij maakte er kransen van om degenen te kronen die grote daden hadden verricht of donkere paden hadden verlicht. Maar de reuzen zagen weinig waarde in het licht van Apollo. Ze dachten vooral aan hoe ze rijkdommen, nectar en ambrosia van de goden konden afpakken, en ze besloten om eerst Apollo en de Muzen te proberen te doden.

Thessalië had van alle delen van Griekenland de wildste bossen en de meest rotsachtige kusten. Het was een geschikte plek voor de reuzen om elkaar te ontmoeten, en het moet een verschrikkelijk gezicht zijn geweest toen ze landden en hun gelederen voor de strijd vormden. Men zegt dat Tityus, een van hun leiders, een oppervlakte van negen hectare besloeg toen hij op een vlakke grond ging liggen om een dutje te doen. Anderen hadden honderd armen, ledematen gemaakt van enorme slangen, en konden vuur ademen. Het ergste aan dit ras van reuzen was dat hun harten anders waren dan die van de goden en de stervelingen. Ze hadden harten gemaakt van massief steen die nooit konden kloppen of warm aanvoelen. Daarom maakten de reuzen zich klaar om de steile hellingen van de berg Olympos te beklimmen.

# book_id: global-gutenberg-translation-780b8509350e473dbda792f0d8f80606
# book_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# chapter_id: 1-wat-is-er-van-de-reuzen-geworden
# chapter_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Niemand in heel Griekenland durfde te proberen deze oorlog van de reuzen te stoppen. Ze tilden de berg Ossa op en balanceerden die op de top van de berg Pelion, om zo een brug te slaan tussen aarde en hemel. Ze bewapenden zich door grote eiken- en cipresbomen uit te rukken om er knotsen van te maken, en droegen rotsen mee die zo groot waren als kleine heuvels. Daarna klommen de reuzen omhoog en vielen ze het thuis van de goden aan. Het leek erop dat de reuzen zouden winnen, want zelfs de goden waren bang en veranderden snel van vorm. De machtige Jupiter nam de vorm van een ram aan. Apollo werd een kraai, Diana een kat, Juno een koe, Venus een vis en Mercurius een vogel. Maar Mars, de god van de oorlog, pakte zijn strijdwagen en ging de reuzen tegemoet, en de anderen keerden uiteindelijk terug, want er was werkelijk geen moed zoals die van hen.

De strijd was nog steeds in het voordeel van de reuzen, want geen enkel wapen kon hen doden. Mars wierp zijn speren, maar die stuiterden af van de stenen harten van de reuzen. Niemand wist wat er zou gebeuren, want sommige reuzen keerden terug naar de aarde en brachten heuvels mee om de woningen van de goden te verpletteren. Maar op dat moment kreeg Apollo een briljant idee. Hij geloofde dat onzichtbare krachten net zo machtig waren als de bomen, stenen en heuvels van de reuzen bij het beslissen van de strijd. Dus stuurde Apollo Mercurius, de boodschapper met gevleugelde schoenen, met spoed met een geheime boodschap naar Helios, die in het paleis van de zon woonde, met het bevel de deuren te sluiten en te vergrendelen. Er was geen licht meer voor de reuzen om bij te vechten, en ze stonden bekend als lompe, onhandige wezens die erg onbeholpen waren met hun handen en voeten. Ze hadden licht nodig.

# book_id: global-gutenberg-translation-780b8509350e473dbda792f0d8f80606
# book_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# chapter_id: 1-wat-is-er-van-de-reuzen-geworden
# chapter_title: Wat is er van de reuzen geworden?
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze hadden zelfs geprobeerd de zomer van de stervelingen te stelen om zelf meer zonneschijn te hebben, en daarin waren ze gedeeltelijk geslaagd, want elk jaar kwam de winter op aarde met kou en kortere dagen. Maar de reuzen hadden verzuimd enig zonlicht mee te brengen, en plots was het op de berg Olympus zo donker als de nacht. De reuzen tastten in het duister, struikelden en vielen op hun eigen wapens. Profiterend van deze tijdelijke verwarring stuurde Jupiter een hemel vol bliksemschichten naar hen toe, en ze tuimelden terug naar de aarde. Het was vreemd, maar Apollo, die de reuzen zo onbelangrijk vonden omdat hij de kennis beschermde, het orakel van Delphi en de tedere Muzen, had ze overwonnen met zijn eigen speciale wapen: het licht.

De reuzen raakten door hun val niet ernstig gewond; ze werden alleen uit het thuis van de goden verdreven en begonnen onmiddellijk te beramen hoe ze hun oorlog weer konden beginnen. Maar plots ontdekten ze dat ze niets te eten hadden. Tijdens hun afwezigheid had Ceres de kruiden die ze nodig hadden om in leven te blijven en hun kracht te bewaren, gekapt en ontworteld.

Vervolgens, om ervoor te zorgen dat hun vernietiging volledig was, bedekte Jupiter elke reus met een vulkaan. Iedereen werd vastgehouden onder een berg, en het enige wat ze konden doen was af en toe door de top ademen, op een vlammende manier. Dat was het einde van de reuzen. Een tijdje lang richtten ze schade aan, vooral de reus Enceladus, die de hele vulkaan Aetna nodig had om hem te bedekken en vast te houden. Maar geleidelijk werden zelfs de vulkanen rustig, en was er meer vrede op aarde.

Stervelingen hebben door de eeuwen heen het voorbeeld van de reuzen gevolgd en geprobeerd hun kracht in oorlogen te gebruiken voor plunderen. Ze hebben prachtige gebouwen verwoest, huishoudelijke branden aangestoken en onderwijs, muziek, schilderkunst en schrijven verstoord, omdat ze het licht dat daarin schijnt niet konden zien. Maar wat er uiteindelijk met hen gebeurt, is precies wat er met de reuzen gebeurde die begonnen met het vernietigen van de berg Olympus. Ze ontdekken dat ze een vulkaan over hun schouders hebben getrokken.