Jednooka

Dawno temu żyła kobieta, która miała trzy córki. Najstarsza nazywała się Jednooka, bo miała tylko jedno oko pośrodku czoła. Średnia nazywała się Dwuoka, bo miała dwoje oczu, jak wszyscy inni.

Najmłodsza nazywała się Trzyoka, bo miała troje oczu, a trzecie oko również znajdowało się pośrodku czoła. Ale ponieważ Dwuoka wyglądała jak wszyscy inni ludzie, siostry i matka nie mogły jej znieść.

Mówiły do niej: „Ty z twoimi dwojgiem oczu nie jesteś lepsza od zwykłych ludzi; nie należysz do nas!” Popychały ją, rzucały w nią starymi ubraniami i nie dawały jej nic do jedzenia poza tym, co zostawiły. Robiły wszystko, co mogły, aby była nieszczęśliwa.

Pewnego razu Dwójoka musiała wyjść na pole z kozą. Ale wciąż była bardzo głodna, bo siostry dały jej tak mało jedzenia. Więc usiadła na pagórku i zaczęła płakać, tak że dwa strumienie popłynęły po jej policzkach.

Kiedy podniosła wzrok w swoim smutku, stała przy niej kobieta i powiedziała: "Dlaczego płaczesz, mała Dwójoko?" Dwójoka odpowiedziała: "Czy nie mam powodu do płaczu?

Mam dwoje oczu jak wszyscy inni, ale moje siostry i matka nienawidzą mnie za to."

Popychają mnie, rzucają we mnie starymi ubraniami i dają mi tylko resztki jedzenia. Dziś dali mi tak mało, że wciąż jestem głodna.

Wtedy mądra kobieta powiedziała: „Otrzyj łzy, Dwójoeko. Powiem ci coś, dzięki czemu już nigdy nie będziesz cierpieć głodu.

Po prostu powiedz kozie:

„Blej, moja koziołku, blej, Nakryj stół jedzeniem, proszę.”

Wtedy stanie przed tobą mały stolik z białym obrusem, pełen pysznego jedzenia, i możesz jeść tyle, ile chcesz. Kiedy będziesz najedzona, powiedz:

„Blej, blej, mój koziołku, teraz, I zabierz stąd stół.”

Wtedy wszystko znika.”

Wtedy mądra kobieta odeszła. Ale Dwojeoczu pomyślała: „Muszę od razu spróbować i zobaczyć, czy to prawda, bo jestem strasznie głodna.” I powiedziała:

„Blecz, moja mała koziołko, blecz, Przykryj stół jedzeniem, proszę cię.”

Zaledwie wypowiedziała te słowa, a już stał mały stół nakryty białym obrusem, z talerzem, nożem, widelcem i srebrną łyżką. Pyszne jedzenie parowało, jakby właśnie przyszło z kuchni. Dwojeoczu zmówiła najkrótszą modlitwę, jaką umiała: „Panie Boże, bądź z nami zawsze. Amen.” Potem wzięła się do jedzenia i zajadała. Kiedy była najedzona, powiedziała tak, jak nauczyła ją mądra kobieta:

„Blecz, blecz, moja mała koziołko, teraz, I zabierz stół stamtąd.”

Natychmiast stół i wszystko na nim zniknęło. „Cóż za wspaniały sposób na prowadzenie domu!” pomyślała Dwója i była radosna i zadowolona.

Wieczorem, gdy wróciła do domu z kozą, znalazła mały gliniany talerz z jedzeniem, który siostry postawiły przed nią. Ale go nie tknęła. Następnego dnia znów wyszła z kozą i zostawiła kawałki chleba, które dostała, nietknięte.

Za pierwszym i drugim razem siostry tego nie zauważyły. Ale kiedy działo się to codziennie, zwróciły na to uwagę i powiedziały: „Coś jest nie tak z Dwóją. Nigdy nie je swojego jedzenia, a wcześniej zjadała wszystko, co dostała.

Musiała znaleźć inny sposób, żeby zdobyć jedzenie. "Aby poznać prawdę, postanowiły wysłać Jednookę z Dwooką, gdy ta wyjdzie z kozą, aby zobaczyć, co robi i czy ktoś jej daje jedzenie.

Następnym razem, gdy Dwooka wychodziła, Jednooka powiedziała: "Pójdę z tobą na pastwisko i dopilnuję, żeby koza była dobrze pielęgnowana." Ale Dwooka domyśliła się, co Jednooka knuje, i zapędziła kozę w wysoką trawę.

Powiedziała: "Chodź, Jednooka, usiądźmy. Zaśpiewam ci coś." Jednooka usiadła, zmęczona niezwykłym spacerem i słońcem. Dwooka zaśpiewała:

"Jedno oko, czuwasz?

Jedno oko, śpisz?"

Aż w końcu Jednooka zamknęła oko i zasnęła. Gdy Dwuooczka zobaczyła, że Jednooka śpi twardo i niczego nie może odkryć, powiedziała:

"Kózko, nakryj stół, proszę, jedzeniem i piciem, niech się ucieszę."

Usiadła przy stole i jadła i piła, aż się nasyciła. Potem zawołała:

"Kózko, zabierz stół już teraz, niech wszystko zniknie jak sen."

W jednej chwili wszystko zniknęło. Dwuooczka obudziła Jednooką i rzekła: "Jednooka, miałaś pilnować kozy, a zasypiasz przy tym. Koza mogła uciec na koniec świata. Chodź, wróćmy do domu." Poszły więc do domu, a Dwuooczka znowu zostawiła jedzenie nietknięte. Jednooka nie mogła powiedzieć matce, dlaczego Dwuooczka nie jadła, i wymawiała się: "Zasnęłam na dworze."

Następnego dnia matka powiedziała do Trójoka: „Teraz pójdziesz i będziesz obserwować, czy Dwojoko je coś na zewnątrz i czy ktoś daje jej jedzenie.” Więc Trójoko poszła do Dwojoka i powiedziała: „Pójdę z tobą i zobaczę, czy koza jest dobrze pilnowana.”

Dwojoko domyśliła się, co Trójoko miała na myśli, i zapędziła kozę w wysoką trawę. Powiedziała: „Usiądźmy, zaśpiewam ci coś, Trójoko.” Trójoko usiadła, zmęczona drogą i słońcem. Dwojoko zaczęła śpiewać:

„Trzy oczy, czuwasz?”

Ale zamiast śpiewać:

„Trzy oczy, śpisz?” jak powinna, zaśpiewała bezmyślnie:

„Dwoje oczu, śpisz?”

I śpiewała cały czas:

„Trzy oczy, czuwasz?”

„Dwóje oczu, śpisz?”

Wtedy dwoje oczu Trójoka zamknęło się i zasnęło. Ale trzecie oko, które nie było wymienione w piosence, nie spało. Co prawda Trójooka też je zamknęła, ale tylko po to, by udawać, że śpi.

Mrugało i widziało wszystko. Gdy Dwóje oczu myślała, że Trójooka śpi twardo, wypowiedziała zaklęcie:

„Mleko, moja mała kózko, mleko, Nakryj stół jedzeniem, proszę.”

Jadła i piła do syta, a potem kazała stołowi zniknąć:

„Mleko, mleko, moja mała kózko, już, I zabierz stół stąd.”

Trójoko widziała wszystko. Kiedy Dwójoko przyszła i obudziła ją, powiedziała: "Czy spałaś, Trójoko? Jesteś dobra w pilnowaniu! Chodźmy do domu." Kiedy wróciły do domu, Dwójoko znowu nie jadła.

Trójoko powiedziała do matki: "Teraz wiem, dlaczego ta zarozumiała nie je. Kiedy jest na zewnątrz, mówi do kozy:

'Bleek, moja mała kozo, bleek, Nakryj stół jedzeniem, proszę.'

Wtedy pojawia się mały stół z najlepszym jedzeniem, o wiele lepszym niż to, co my mamy. Kiedy jest najedzona, mówi:

'Bleek, bleek, moja mała kozo, teraz, I zabierz stół stamtąd.'

I wszystko znika. Widziałam wszystko. Uśpiła dwoje moich oczu piosenką, ale na szczęście to na czole pozostało czujne."

Wtedy zawołała zazdrosna matka: "Masz być lepsza od nas? To musi się skończyć!" Przyniosła nóż rzeźnicki i wbiła go w serce kozy, która padła martwa.

Gdy Dwójoczka to zobaczyła, wyszła, pełna smutku, usiadła na trawiastym kopcu przy skraju pola i gorzko zapłakała. Nagle mądra kobieta znów stanęła obok niej i rzekła: "Dwójoczko, czemu płaczesz?"

"Czy nie mam powodu do płaczu?" odpowiedziała.

"Koza, która nakrywała dla mnie stół każdego dnia, gdy wypowiadałam magiczne słowa, została zabita przez moją matkę. Teraz znów muszę cierpieć głód i niedostatek." Mądra kobieta powiedziała: "Dwóchoczu, dam ci dobrą radę.

Poproś swoje siostry, aby dały ci wnętrzności zabitej kozy i zakop je w ziemi przed domem. Wtedy twoje stado się powiększy." Potem zniknęła.

Dwójka poszła do domu i powiedziała do sióstr: „Drogie siostry, dajcie mi trochę mojej kozy. Nie chcę najlepszego kawałka, ale dajcie mi wnętrzności.” Roześmiały się i powiedziały: „Jeśli tylko tego chcesz, możesz to dostać.”

Dwójka wzięła wnętrzności i zakopała je wieczorem przed drzwiami domu, tak jak poradziła jej mądra kobieta.

Następnego ranka, kiedy wszyscy się obudzili i podeszli do drzwi, stało tam dziwaczne, wspaniałe drzewo ze srebrnymi liśćmi i złotymi owocami zwisającymi między nimi. Było najpiękniejsze i najcenniejsze na całym świecie. Nie rozumieli, jak drzewo mogło się tam znaleźć w ciągu nocy, ale Dwójoczka widziała, że wyrosło z koźlich wnętrzności, ponieważ stało dokładnie tam, gdzie je zakopała.

Matka powiedziała do Jednookiej: „Wejdź na górę, moje dziecko, i zerwij nam trochę owoców.” Jednooka wdrapała się, ale gdy próbowała chwycić jedno ze złotych jabłek, gałąź się wymykała. Tak działo się za każdym razem i nie mogła zerwać ani jednego jabłka, cokolwiek robiła.

Wtedy matka powiedziała: „Three-eyes, wejdź ty. Ty ze swoimi trzema oczami widzisz lepiej niż One-eye.” One-eye zsunęła się w dół, a Three-eyes wdrapała się na górę. Ale ona też nie była lepsza. Gdziekolwiek szukała, złote jabłka wymykały się jej.

W końcu matka straciła cierpliwość i sama wdrapała się na drzewo, ale i ona nie mogła dosięgnąć owoców. Wtedy Two-eyes powiedziała: „Ja spróbuję. Może mi się poszczęści.” Siostry zawołały: „Ty ze swoimi dwojgiem oczu, co ty możesz zdziałać?” Ale Two-eyes wdrapała się na górę.

Złote jabłka nie wymykały jej się, ale same wpadały jej do ręki. Zbierała je jedno po drugim i wkrótce miała pełny fartuch. Matka zabrała jej je, a zamiast traktować Dwójkę lepiej, ona, Jednooka i Trójoka stały się tylko zazdrosne, że Dwójka może zdobyć owoce, i traktowały ją jeszcze gorzej.

Zdarzyło się raz, że stały razem przy drzewie, gdy nadjechał młody rycerz. "Szybko, Dwójko" – zawołały siostry – "wejdź pod tę beczkę i nie przynieś nam wstydu!" Szybko przewróciły pustą beczkę, która stała przy drzewie, na biedną Dwójkę i wepchnęły pod nią także złote jabłka, które zerwała.

Gdy rycerz podszedł bliżej, zatrzymał się i podziwiał wspaniałe drzewo ze złotem i srebrem. Powiedział do sióstr: „Kto jest właścicielem tego pięknego drzewa? Ten, kto da mi z niego gałąź, może poprosić o cokolwiek w zamian.” Jednooka i Trójoka odpowiedziały, że drzewo należy do nich i że dadzą mu gałąź.

Obie próbowały gorliwie, ale nie mogły tego zrobić. Gałęzie i owoce za każdym razem oddalały się od nich. Wtedy rycerz powiedział: „To dziwne, że drzewo ma należeć do was, a wy nie możecie urwać gałęzi.” One znowu twierdziły, że drzewo jest ich.

Gdy tak rozmawiali, Two-eyes potoczyła spod beczki kilka złotych jabłek do stóp rycerza, bo była zła na One-eye i Three-eyes, że nie mówią prawdy. Gdy rycerz zobaczył jabłka, zdumiał się i zapytał, skąd się wzięły.

One-eye i Three-eyes odpowiedziały, że mają inną siostrę, która nie może się pokazywać, bo ma tylko dwoje oczu jak zwykli ludzie. Rycerz chciał ją zobaczyć i zawołał: „Two-eyes, wyjdź!” Wtedy Two-eyes wyszła pocieszona spod beczki.

Rycerz zdziwił się, jaka była piękna, i powiedział: „Ty, Dwóch Oczu, na pewno możesz ułamać dla mnie gałązkę.” „Tak,” odpowiedziały Dwóch Oczu, „mogę, bo to drzewo należy do mnie.” Wspięła się i z największą łatwością ułamała gałązkę ze srebrnymi liśćmi i złotymi owocami, i podała ją rycerzowi.

Wtedy rycerz powiedział: „Dwóch Oczu, co mam ci za to dać?” „Ach,” odpowiedziały Dwóch Oczu, „cierpię głód i pragnienie, smutek i nędzę od rana do wieczora. Jeśli zechcesz mnie zabrać ze sobą i uwolnić od tego, byłabym szczęśliwa.” Więc rycerz posadził Dwóch Oczu na swoim koniu i zabrał ją do zamku swego ojca.

Dał jej wówczas piękne ubrania, jedzenie i picie, ile chciała. A ponieważ kochał ją tak bardzo, ożenił się z nią, a wesele obchodzono z wielką radością.

Kiedy Dwóch Oczu została zabrana przez przystojnego rycerza, siostry jej zazdrościły szczęścia. „Cudowne drzewo wciąż jest u nas” – myślały. „Nawet jeśli nie możemy zrywać owoców, wszyscy zatrzymają się, aby je podziwiać, i przyjdą do nas. Kto wie, jakie dobre rzeczy nas czekają?” Lecz następnego ranka drzewo zniknęło, a wszystkie ich nadzieje prysły. Gdy Dwóch Oczu wyjrzała przez okno swojego pokoju, na jej wielką radość stało ono na zewnątrz, ponieważ podążyło za nią.

Dwójka żyła długo w szczęściu. Pewnego razu do zamku przyszły dwie biedne kobiety, prosząc o jałmużnę. Spojrzała na ich twarze i rozpoznała swoje siostry, Jedynę i Trójkę. Były tak biedne, że musiały żebrać od drzwi do drzwi. Lecz Dwójka przyjęła je gościnnie, była dla nich dobra i zaopiekowała się nimi. Żałowały z całego serca zła, które wyrządziły swojej siostrze w młodości.