Starzec i jego wnuk

# book_id: global-age-version-dfe4aedda17646e4805ba747b2d3b146
# book_title: Starzec i jego wnuk
# chapter_id: 1-strona-1
# chapter_title: Strona 1
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: pl
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Był sobie raz bardzo stary człowiek. Jego oczy przygasły, uszy słabo słyszały, kolana mu się trzęsły, a kiedy siadał do stołu, ledwo mógł utrzymać łyżkę. Rozlewał zupę na obrus albo wypuszczał ją z ust.

Jego syn i żona syna brzydzili się tym, więc stary dziadek musiał siedzieć w kącie za piecem. Dawali mu jedzenie w glinianej misce, i to nawet za mało.

Patrzył w stronę stołu ze łzami w oczach.

# book_id: global-age-version-dfe4aedda17646e4805ba747b2d3b146
# book_title: Starzec i jego wnuk
# chapter_id: 2-strona-2
# chapter_title: Strona 2
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 1
# language: pl
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Pewnego razu jego drżące ręce nie mogły utrzymać miski, i spadła na ziemię i się stłukła. Młoda żona go zganiła, ale on nic nie powiedział, tylko westchnął. Potem kupili mu drewnianą miskę za kilka groszy, i musiał jeść z niej.

Siedzieli tak pewnego dnia, gdy ich mały wnuczek, który miał cztery lata, zaczął zbierać kawałki drewna na ziemi. "Co robisz?" – zapytał ojciec. "Robię małe korytko" – odpowiedziało dziecko – "żeby ojciec i matka jedli z niego, gdy będę duży."

Mężczyzna i jego żona spojrzeli na siebie przez chwilę, a potem zaczęli płakać. Zabrali starego dziadka do stołu, i od tego czasu zawsze pozwalali mu jeść razem z nimi. Nie mówili nic, jeśli rozlał odrobinę czegokolwiek.