De Fiddler en de Zeenimf

# book_id: global-gutenberg-translation-47a87633bab342efa7c1f3c08f285e1a
# book_title: De Fiddler en de Zeenimf
# chapter_id: 1-de-fiddler-en-de-zeenimf
# chapter_title: De Fiddler en de Zeenimf
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Veel jaren geleden plande een dansvereniging in het dorp Brästa, in de parochie Stora Mellösa, een groot kerstfeest. Op de afgesproken dag kwamen mensen, oud en jong, van heinde en verre. Ze wisten dat Sexton Kant uit Norrbyås er zou zijn met zijn viool, en ze waren ervan overtuigd dat het een geweldig feest zou worden. Kant was geen gewone violist; hij was erg trots op zijn vaardigheid en was altijd klaar om zichzelf tot in de wolken te prijzen bij het geringste compliment.

Terwijl het feest tot diep in de nacht duurde en het plezier op zijn hoogtepunt was, merkte iemand op dat maar weinigen zich konden meten met Vader Kant, wanneer hij zijn strijkstok over de snaren liet springen en in 'vier stemmen' speelde, zoals hij het zelf noemde. Dat was precies de aanmoediging die Kant nodig had. Altijd graag geneigd om te pronken, verklaarde hij dat zelfs de duivel, die naar verluidt een goede violist was, hem niet kon verslaan in de wals die ze zojuist hadden gehoord.

Deze opschepperij kostte Kant bijna het leven. Toen het dansen voorbij was en hij zich 's nachts op weg naar huis maakte, ontmoette hij vlak bij de heuvel van Bjurbäcka een jonge vrouw, gekleed in het wit. Ze groette hem en zei: "Als je een polka voor me speelt, Vader Kant, dan zal ik voor je dansen."

Zo gezegd, zo gedaan. Vader Kant ging op een steen zitten en hief zijn strijkstok op naar de snaren. Onmiddellijk verloor hij alle controle. Er klonk een polka uit zijn viool die hij zelf nooit had gedacht te kunnen spelen. De tonen leken zonder zijn hulp te vallen. Zijn strijkstok sprong over de snaren en zijn arm werd gedwongen te volgen. De ene melodie volgde op de andere; zijn arm werd gevoelloos, maar de muziek bleef in haar wilde ritme doorgaan.

Nu besefte Kant dat er iets mis was. Uiteindelijk riep hij uit: "God vergeef me, arme zondaar! Wat heb ik mezelf aangedaan?"

# book_id: global-gutenberg-translation-47a87633bab342efa7c1f3c08f285e1a
# book_title: De Fiddler en de Zeenimf
# chapter_id: 1-de-fiddler-en-de-zeenimf
# chapter_title: De Fiddler en de Zeenimf
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Op het moment dat hij sprak, braken de snaren van de viool. En er klonk een vreselijk gelach vanuit de beek aan de voet van de heuvel. Met een zwaar hart haastte Kant zich naar huis, en hij gaf zichzelf toe dat de duivel inderdaad beter was dan hij. Lange tijd kon hij niet overgehaald worden om zijn viool weer op te pakken. Maar toen hij het uiteindelijk toch deed, ontdekte hij dat een van de prachtige walsen die hij die noodlottige nacht had gespeeld, in zijn geheugen was blijven hangen. En hij werd als violist nog beroemder dan voorheen.