De drie zonen van het geluk

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 1-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Een vader riep ooit zijn drie zonen bij zich. Hij gaf de eerste een haan, de tweede een zeis en de derde een kat. “Ik ben oud,” zei hij, “en spoedig zal ik sterven. Ik wilde nog even aan jullie denken voordat mijn einde komt. Ik heb geen geld, dus wat ik jullie geef lijkt misschien weinig, maar het hangt er allemaal van af hoe verstandig jullie het gebruiken. Zoek een land waar deze dingen nog onbekend zijn, en jullie zullen rijk worden.”

Nadat de vader was gestorven, vertrok de oudste zoon met zijn haan. Maar waar hij ook heen ging, de haan was al bekend. In de steden zag hij haantjes in de verte, op kerktorens zitten en met de wind meedraaien. In de dorpen hoorde hij veel haantjes kraaien. Niemand vond de haan bijzonder, dus leek het erop dat hij er nooit rijk van zou worden.

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 2-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Uiteindelijk kwam hij op een eiland waar de mensen niets van haantjes wisten en zelfs niet wisten hoe ze de tijd moesten aangeven. Ze wisten wanneer het ochtend of avond was, maar ’s nachts, als ze wakker werden, hadden ze geen manier om het uur te weten.

“Kijk!” zei hij. “Wat een trots dier! Hij heeft een robijnrode kroon op zijn hoofd en sporen zoals een ridder. Hij roept je drie keer tijdens de nacht op vaste tijden. Als hij de laatste keer roept, zal de zon spoedig opgaan. Maar als hij overdag kraait, kun je een verandering in het weer verwachten.”

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 3-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De mensen waren verrukt. Ze bleven de hele nacht wakker en luisterden met vreugde naar de haan die luid kraaide om twee, vier en zes uur. Ze vroegen of het dier te koop was en hoeveel hij ervoor wilde hebben. “Ongeveer zoveel goud als een ezel kan dragen,” antwoordde hij. “Een belachelijk lage prijs voor zo’n waardevol dier!” riepen ze en gaven hem graag wat hij vroeg.

Toen hij met zijn rijkdommen naar huis kwam, waren zijn broers verbaasd. De tweede zoon zei: “Nou, ik ga eens kijken of ik mijn zeis ook kan verkopen.” Maar het zag er niet goed uit. Overal ontmoette hij boeren, ieder met een zeis op zijn schouder.

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 4-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Uiteindelijk kwam hij aan op een eiland waar de mensen niets van zeisen afwisten. Toen het graan rijp was, namen ze kanonnen mee naar de velden en schoten ze het graan neer. Het was een onhandige manier.

Veel schoten gingen over het graan heen, andere raakten alleen de aren in plaats van de stengels, waardoor veel verspild werd, en het maakte een verschrikkelijk lawaai. Dus ging de man aan het werk en maaide zo stil en snel dat de mensen verbaasd waren.

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 5-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze stemden ermee in hem alles te geven wat hij voor de zeis wilde hebben, en hij ontving een paard beladen met zoveel goud als het kon dragen.

Nu wilde de derde zoon zijn kat naar de juiste plek brengen. Het ging hem net als zijn broers. Zolang hij op het vasteland bleef, was er niets te doen. Overal waren katten, zoveel dat pasgeboren kittens vaak in vijvers werden verdrinkt.

Uiteindelijk voer hij naar een eiland waar nog nooit een kat was gezien, en de muizen hadden zoveel terrein veroverd dat ze op tafels en banken dansten, of de eigenaar er nu was of niet. De mensen klaagden bitter over de plaag. Zelfs de Koning wist in zijn paleis niet hoe hij zich tegen hen kon beschermen. In elke hoek piepten muizen en knaagden ze aan alles wat ze met hun tanden konden bereiken.

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 6-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar de kat begon haar jacht en ruimde al snel een paar kamers op. De mensen smeekten de Koning om het wonderlijke beest voor het land te kopen. De Koning gaf graag wat er gevraagd werd—een ezel beladen met goud—en de derde zoon kwam thuis met de grootste schat van allemaal.

De kat vermaakte zich uitstekend met het achtervolgen van muizen in het koninklijke paleis en doodde er zoveel dat ze niet meer te tellen waren. Uiteindelijk werd ze door het werk warm en kreeg ze dorst, dus bleef ze even staan, hief haar hoofd op en riep: “Miau!

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 7-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Miau!” Toen ze dit vreemde geluid hoorden, waren de Koning en al zijn onderdanen bang en renden ze in paniek het paleis uit. Daarna beraadslaagden ze over wat ze moesten doen. Uiteindelijk besloten ze een bode naar de kat te sturen en haar te eisen het paleis te verlaten, anders zou er geweld tegen haar worden gebruikt.

De raadsleden zeiden: “We laten ons liever door de muizen plagen, want daar zijn we aan gewend, dan dat we ons leven aan zo’n monster opofferen.” Daarom werd een edele jongeling gestuurd om de kat te vragen of ze het kasteel vredig zou verlaten.

# book_id: global-age-version-fefd3f6aca5b4299bbb6b4ffd6e23f5f
# book_title: De drie zonen van het geluk
# chapter_id: 8-de-drie-zonen-van-het-geluk-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar de kat, bij wie de dorst nog groter was geworden, antwoordde alleen: “Miau! Miau!” De jongeman begreep dat ze zei: “Nee! Nee!” en bracht dit antwoord naar de koning. “Dan,” zeiden de raadsleden, “zal ze zich gewonnen geven door geweld.” Er werden kanonnen ingezet en al snel stond het paleis in brand.

Toen het vuur de kamer bereikte waar de kat zat, sprong ze veilig uit het raam. Maar de belegeraars stopten pas toen het hele paleis tot de grond was afgebroken.