Fitcher's Bird

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 1-fitcher-s-bird-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een tovenaar die zich vermomde als een arme man en naar huizen ging om te bedelen. Hij ontvoerde mooie meisjes, en niemand wist waar hij ze naartoe bracht, want ze werden nooit meer gezien.

Op een dag kwam hij naar de deur van een man die drie mooie dochters had. Hij zag eruit als een arme, zwakke bedelaar en droeg een mand op zijn rug, alsof hij daarin liefdadigheidsgeschenken wilde verzamelen. Hij vroeg om een beetje eten. Toen de oudste dochter naar buiten kwam en hem net een stuk brood gaf, raakte hij haar alleen maar aan, en ze werd gedwongen in zijn mand te springen. Daarna liep hij met lange passen weg en droeg haar naar een donker bos, waar zijn huis stond, midden in het bos.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 2-fitcher-s-bird-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Alles in het huis was prachtig. Hij gaf haar alles wat ze maar kon wensen en zei: "Mijn liefste, je zult zeker gelukkig zijn met mij, want je hebt alles wat je hart maar kan wensen." Na een paar dagen zei hij: "Ik moet weg en laat je voor een korte tijd alleen achter.

Hier zijn de sleutels van het huis. Je mag overal heen gaan en alles bekijken, behalve één kamer, die met deze kleine sleutel hier wordt geopend. Ik verbied je die kamer te betreden, op straffe van de dood." Hij gaf haar ook een ei en zei: "Bewaar het ei zorgvuldig voor mij en draag het altijd bij je, want het zou een groot ongeluk betekenen als je het zou verliezen."

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 3-fitcher-s-bird-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze nam de sleutels en het ei aan en beloofde hem in alles te gehoorzamen. Toen hij weg was, liep ze het hele huis rond, van beneden tot boven, en bekeek alles. De kamers schitterden van zilver en goud, en ze vond dat ze nog nooit zoveel pracht had gezien. Uiteindelijk kwam ze bij de verboden deur. Ze wilde er aan voorbijgaan, maar haar nieuwsgierigheid gaf haar geen rust. Ze keek naar de sleutel; die zag er net als elke andere uit. Ze stak de sleutel in het sleutelgat en draaide hem een beetje om, en de deur sprong open.

Maar wat zag ze toen ze naar binnen ging? In het midden van de kamer stond een groot, bloederig bassin, en daarin lagen menselijke lichamen, dood en in stukken gehakt. In de buurt stonden een blok hout en een glimmende bijl. Ze was zo verschrikkelijk bang dat het ei dat ze in haar hand hield, in het bassin viel. Ze haalde het eruit en waste het bloed eraf, maar tevergeefs. Het verscheen meteen weer. Ze waste en schrobde, maar ze kreeg het er niet uit.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 4-fitcher-s-bird-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Niet lang daarna kwam de man terug van zijn reis. Het eerste wat hij vroeg, waren de sleutel en het ei. Ze gaf ze hem, maar ze beefde terwijl ze dat deed, en hij zag meteen aan de rode vlekken dat ze in de bloederige kamer geweest was.

"Omdat je tegen mijn wil de kamer bent binnengegaan," zei hij, "zal je er ook tegen je eigen wil weer naar binnen moeten. Je leven is voorbij." Hij wierp haar neer, sleepte haar bij haar haren die kamer in, hakte haar hoofd op het blok af en hieuwde haar in stukken, zodat haar bloed op de grond liep.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 5-fitcher-s-bird-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vervolgens gooide hij haar bij de rest in het bassin.

"Nu ga ik de tweede halen," zei de tovenaar. Hij ging terug naar het huis in de gedaante van een arme man en begon te bedelen. Toen bracht de tweede dochter hem een stuk brood. Hij greep haar, net als de eerste, simpelweg door haar aan te raken, en droeg haar weg. Het ging haar niet beter dan haar zus. Ze liet zich leiden door haar nieuwsgierigheid, opende de deur van de bloederige kamer, keek naar binnen en moest daarvoor met haar leven boeten toen de tovenaar terugkwam.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 6-fitcher-s-bird-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Vervolgens ging hij de derde zus halen, maar die was slim en listig. Toen hij haar de sleutels en het ei had gegeven en weg was, stopte ze het ei eerst met grote zorg weg. Daarna onderzocht ze het huis, en uiteindelijk ging ze de verboden kamer binnen.

Ach, wat zag ze daar! Haar beide zussen lagen daar in het bassin, wreed vermoord en in stukken gehakt. Maar ze begon hun ledematen weer bij elkaar te brengen en ze op te ruimen: hoofd, lichaam, armen en benen. Toen er niets ontbrak, begonnen de ledematen te bewegen en zich weer met elkaar te verbinden.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 7-fitcher-s-bird-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Beide maagden openden hun ogen en waren weer levend. Toen verheugden ze zich, kusten en omarmden elkaar.

Toen de tovenaar terugkwam, eiste hij onmiddellijk de sleutels en het ei. Omdat hij geen enkel spoor van bloed erop kon zien, zei hij: "Je hebt de proef doorstaan. Je zult mijn bruid worden." Hij had nu geen macht meer over haar en was gedwongen alles te doen wat zij wilde.

"Oh, heel goed," zei ze. "Eerst moet je een mand met goud naar mijn vader en moeder brengen, en die zelf op je rug dragen. Ondertussen zal ik de bruiloft voorbereiden." Toen liep ze naar haar zusters, die ze in een kleine kamer had verborgen, en zei: "Het moment is gekomen dat ik jullie kan redden.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 8-fitcher-s-bird-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Die ellendeling zelf zal jullie weer naar huis dragen. Maar zodra jullie thuis zijn, stuur dan hulp naar mij." Ze stopte ze allebei in een mand en bedekte ze volledig met goud, zodat niets van hen zichtbaar was.

Vervolgens riep ze de tovenaar en zei: "Draag nu de mand weg. Maar ik zal door mijn kleine raampje kijken en opletten of je onderweg stopt om te staan of te rusten."

De tovenaar tilde de mand op zijn rug en ging ermee weg. Maar de mand woog hem zo zwaar dat het zweet van zijn gezicht liep. Hij ging zitten en wilde even rusten, maar meteen riep een van de meisjes in de mand: "Ik kijk door mijn kleine raampje en zie dat je rust. Wil je meteen verdergaan?" Hij dacht dat het zijn bruid was die tegen hem riep, dus stond hij weer op.

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 9-fitcher-s-bird-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nogmaals wilde hij gaan zitten, maar meteen riep ze: "Ik kijk door mijn kleine raampje en zie dat je rust. Wil je meteen verdergaan?" En telkens als hij stopte, riep ze dit, en zo moest hij doorlopen totdat hij, kreunend en buiten adem, de mand met het goud en de twee maagden naar het huis van hun ouders droeg.

Thuis bereidde de bruid het huwelijksfeest voor en stuurde uitnodigingen naar de vrienden van de tovenaar. Daarna nam ze een schedel met grijnzende tanden, versierde die met wat ornamenten en een bloemenkrans, droeg die naar het raam op zolder en liet die daar naar buiten kijken. Toen alles klaar was, kroop ze in een vat honing, sneed vervolgens het verenbed open en rolde zich daarin totdat ze eruitzag als een wonderbaarlijke vogel, zodat niemand haar kon herkennen. Daarna verliet ze het huis. Onderweg ontmoette ze enkele van de huwelijksgasten, die vroegen:

# book_id: global-age-version-0fb34ef7aa3a459ab5c730363412ccbf
# book_title: Fitcher's Bird
# chapter_id: 10-fitcher-s-bird-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 10
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Oh, vogel van Fitcher, hoe kom je hier?"

"Ik kom uit het huis van Fitcher, vlakbij hier."

"En wat doet de jonge bruid nu?"

"Ze heeft van kelder tot zolder alles schoon geveegd en nu kijkt ze, denk ik, uit het raam."

Uiteindelijk ontmoette ze de bruidegom, die langzaam terugkwam. Hij vroeg, net als de anderen:

"Oh, vogel van Fitcher, hoe kom je hier?"

"Ik kom uit het huis van Fitcher, vlakbij hier."

"En wat doet de jonge bruid nu?"

"Ze heeft van kelder tot zolder alles schoon geveegd en nu kijkt ze, denk ik, uit het raam."

De bruidegom keek op, zag de versierde schedel, dacht dat het zijn bruid was en knikte vriendelijk naar haar. Maar toen hij en zijn gasten allemaal het huis waren binnengegaan, arriveerden de broers en verwanten van de bruid, die waren gestuurd om haar te redden. Ze sloten alle deuren van het huis, zodat niemand kon ontsnappen, staken het huis in brand en de tovenaar en zijn hele bende brandden levend af.