Jorinda en Joringel

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 1-jorinda-en-joringel-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een oud kasteel midden in een groot, dicht bos. In het kasteel woonde een oude vrouw die een heks was, helemaal alleen. Overdag veranderde ze zich in een kat of een uil, maar 's avonds nam ze weer haar gewone gedaante aan.

Ze kon wilde dieren en vogels naar zich toe lokken, en toen doodde, kookte en bakte ze ze. Als iemand binnen honderd stappen van het kasteel kwam, moest die stil blijven staan en zich niet bewegen totdat ze zei dat hij vrij was.

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 2-jorinda-en-joringel-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar als een onschuldige maagd binnen die cirkel kwam, veranderde ze haar in een vogel en sloot haar op in een kooi van wilgen, die ze vervolgens naar een kamer in het kasteel droeg. Ze had ongeveer zevenduizend kooien met zeldzame vogels in het kasteel.

Nu was er eens een maagd die Jorinda heette, die mooier was dan alle andere meisjes. Zij en een knappe jongeman die Joringel heette, hadden beloofd om met elkaar te trouwen. Ze waren nog steeds verloofd, en hun grootste geluk was om samen te zijn. Op een dag gingen ze, om in alle rust met elkaar te kunnen praten, een wandeling maken in het bos. «Pas op,» zei Joringel, «dat je niet te dicht bij het kasteel komt.»

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 3-jorinda-en-joringel-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Het was een prachtige avond; de zon scheen helder tussen de boomstammen door in het donkergroene bos, en de tortelduiven zongen treurig op de jonge berkentakken.

Jorinda huilde nu en dan; ze ging in de zon zitten en was bedroefd. Joringel was ook bedroefd; ze waren net zo som als of ze zouden sterven. Toen keken ze om zich heen en waren totaal radeloos, want ze wisten niet welke weg ze naar huis moesten inslaan. De zon was nog steeds half boven de berg en half beneden.

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 4-jorinda-en-joringel-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Joringel keek door de struiken en zag de oude muren van het kasteel vlakbij. Hij werd overmand door angst en doodsangst. Jorinda zong:

«Mijn kleine vogel met het rode lint, zingt verdriet, verdriet, verdriet. Hij zingt dat de duif spoedig moet sterven, zingt verdriet, verdriet—tjo, tjo, tjo.»

Joringel keek naar Jorinda. Ze was veranderd in een nachtegaal en zong «tjo, tjo, tjo». Een uil met gloeiende ogen vloog drie keer rond haar heen en riep drie keer: «hu-hu-hu!».

Joringel kon zich niet bewegen; hij stond als een steen en kon noch huilen, noch praten, noch hand of voet bewegen.

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 5-jorinda-en-joringel-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nu was de zon ondergegaan. De uil vloog het struikgewas in, en kort daarna kwam er een kromme, oude vrouw tevoorschijn, geel en mager, met grote rode ogen en een kromme neus die helemaal tot aan haar kin reikte. Ze mompelde tegen zichzelf, ving de nachtegaal en droeg die in haar hand weg.

Joringel kon noch spreken noch zich van die plek bewegen; de nachtegaal was weg. Uiteindelijk kwam de vrouw terug en zei met een holle stem: «Hil je, Zachiel. Wanneer de maan op het kooitje schijnt, Zachiel, laat hem dan meteen los.» Toen werd Joringel vrij. Hij viel op zijn knieën voor de vrouw en smeekte haar om hem Jorinda terug te geven, maar zij zei dat hij haar nooit meer terug zou krijgen, en liep weg. Hij schreeuwde, hij huilde, hij jammerde, maar alles tevergeefs. «Ach, wat zal er van mij worden?»

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 6-jorinda-en-joringel-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Joringel ging weg en kwam uiteindelijk bij een vreemd dorp; daar hoedde hij lange tijd schapen. Hij liep vaak rond het kasteel, maar niet te dichtbij. Uiteindelijk droomde hij op een nacht dat hij een bloedrode bloem vond, en middenin die bloem een prachtige, grote parel; dat hij de bloem plukte en ermee naar het kasteel ging, en dat alles wat hij met die bloem aanraakte, van de betovering werd bevrijd; hij droomde ook dat hij met behulp van die bloem Jorinda terugkreeg.

De volgende ochtend, toen hij wakker werd, begon hij overal te zoeken, over heuvel en dal, of hij zo’n bloem kon vinden. Hij zocht tot de negende dag, en toen, vroeg in de ochtend, vond hij de bloedrode bloem. Middenin zat een grote dauwdruppel, zo groot als de mooiste parel.

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 7-jorinda-en-joringel-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dag en nacht reisde hij met die bloem naar het kasteel. Toen hij binnen honderd stappen was, werd hij niet vastgehouden, maar kon hij helemaal naar de deur lopen. Joringel was vol vreugde; hij raakte de deur met de bloem aan, en die sprong open. Hij liep de binnentuin binnen en luisterde naar het gezang van de vogels. Uiteindelijk hoorde hij het. Hij ging verder en vond de kamer waar het vandaan kwam, en daar was de heks die de vogels in de zevenduizend kooien voerde.

Toen ze Joringel zag, werd ze kwaad, heel kwaad, en schold hem uit en spuwde gif en gal op hem, maar ze kon niet dichter bij hem komen dan twee stappen. Hij gaf niets om haar, maar ging naar de kooien met de vogels kijken; maar er waren honderden nachtegalen, hoe zou hij Jorinda weer kunnen vinden?

# book_id: global-age-version-3d08efaab5684129b1863970ef38bd39
# book_title: Jorinda en Joringel
# chapter_id: 8-jorinda-en-joringel-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Net op dat moment zag hij de oude vrouw in stilte een kooi met een vogel erin pakken en naar de deur lopen.

Snel liep hij naar haar toe, raakte de kooi met de bloem aan, en ook de oude vrouw. Nu kon ze niemand meer betoveren; en Jorinda stond daar, met haar armen om zijn hals, en ze was nog steeds even mooi als altijd!