Moeder Holle

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 1-moeder-holle-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een weduwe die twee dochters had. De ene was mooi en hardwerkend, de andere was lelijk en lui. Maar de moeder hield het meest van de lelijke, luie dochter, want die was haar eigen dochter. Het andere meisje was een stiefdochter, en zij moest al het werk doen. Zij was de Assepoester van het huis. Elke dag moest het arme meisje bij een bron aan de wegkant zitten en spinnen, en spinnen tot haar vingers bloedden.

Op een dag gebeurde het dat haar weefspoel bevlekt raakte met bloed. Ze doopte hem in de bron om het bloed eraf te wassen, maar hij gleed uit haar hand en zonk naar de bodem. Ze begon te huilen en liep naar haar stiefmoeder om haar te vertellen wat er was gebeurd. Maar haar stiefmoeder schold haar hard toe en zei: “Omdat jij de weefspoel hebt laten vallen, moet je hem ook weer opduiken.”

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 2-moeder-holle-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dus ging het meisje terug naar de bron, zonder te weten wat ze moest doen. In haar verdriet sprong ze de bron in om de weefspoel te pakken. Ze verloor het bewustzijn. Toen ze wakker werd en weer bij zichzelf kwam, lag ze op een prachtige weide.

De zon scheen, en er bloeiden duizenden bloemen. Ze liep over de weide en kwam al gauw bij een bakkersoven vol brood terecht. Het brood riep: “Oh, haal me eruit! Haal me eruit! Anders verbrand ik! Ik heb al lang genoeg gebakken!” Dus ging ze naar de oven en haalde met de broodschep alle broden één voor één eruit.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 3-moeder-holle-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Uiteindelijk kwam ze bij een klein huisje. Een oude vrouw keek naar buiten, maar ze had zulke grote tanden dat het meisje bang werd en weg wilde lopen. Maar de oude vrouw riep: “Waarvoor ben je bang, lieve kind? Blijf bij mij. Als je al het huishoudwerk goed doet, zul je er beter van worden. Je hoeft alleen maar mijn bed goed op te maken en het grondig uit te schudden zodat de veren vliegen – want dan sneeuwt het op aarde. Ik ben Moeder Holle.”

Omdat de oude vrouw zo vriendelijk sprak, kreeg het meisje moed en stemde ze ermee in om voor haar te werken. Ze deed alles tot tevredenheid van haar werkgeefster en schudde het bed altijd zo krachtig uit dat de veren als sneeuwvlokken vlogen. Zo had ze een aangenaam leven bij Moeder Holle – geen kwade woorden en elke dag gekookt of geroosterd vlees.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 4-moeder-holle-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze bleef een tijdje bij Moeder Holle, maar toen werd ze verdrietig. Eerst wist ze niet wat er mis was, maar ze besefte dat het heimwee was. Hoewel ze het hier veel beter had dan thuis, verlangde ze ernaar om terug te keren.

Uiteindelijk zei ze tegen de oude vrouw: “Ik verlang naar huis. Hoe goed ik het hier ook heb, ik kan hier niet langer blijven. Ik moet terug naar mijn eigen volk.” Moeder Holle zei: “Ik ben blij dat je weer naar huis wilt.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 5-moeder-holle-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Omdat je me zo trouw gediend hebt, zal ik je zelf terugbrengen.” Daarna nam ze haar bij de hand en leidde haar naar een grote deur. De deur ging open en toen het meisje onder de deuropening stond, viel er een zware regenval van gouden regen.

Al het goud kleefde aan haar, zodat ze er helemaal mee bedekt was.

“Dit krijg je omdat je zo hard hebt gewerkt,” zei Moeder Holle, en tegelijkertijd gaf ze haar de weefspoel terug die in de put was gevallen. Daarna sloot de deur en het meisje bevond zich weer op aarde, niet ver van het huis van haar moeder.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 6-moeder-holle-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen ze de tuin binnenliep, stond de haan bij de put en kraaide:

“Kukeleku! Je gouden meisje is terug!”

Ze ging naar binnen naar haar moeder. Omdat ze helemaal bedekt was met goud, werd ze zowel door haar moeder als door haar zus verwelkomd.

Het meisje vertelde alles wat er was gebeurd. Toen de moeder hoorde hoe ze aan zoveel rijkdommen was gekomen, wenste ze hetzelfde geluk voor haar lelijke, luie dochter. Het luie meisje moest bij de bron zitten en spinnen. Om haar weefspoel met bloed te bevlekken, stak ze haar hand in een doornstruik en prikte zich in de vinger. Daarna gooide ze de weefspoel in de bron en sprong erachteraan.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 7-moeder-holle-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze kwam, net als haar zus, bij de mooie weide en liep hetzelfde pad. Toen ze bij de oven aankwam, riep het brood opnieuw: “Oh, haal me eruit! Haal me eruit! Anders verbrand ik! Ik heb al lang genoeg gebakken!” Maar het luie meisje antwoordde: “Alsof ik mezelf vies wil maken!” en liep verder. Al gauw kwam ze bij de appelboom, die riep: “Oh, schud me! Schud me! Mijn appels zijn allemaal rijp!” Maar ze antwoordde: “Oh, zeker! Er zou er een op mijn hoofd kunnen vallen.” En ze liep verder.

Toen ze bij het huis van Moeder Holle aankwam, was ze niet bang. Ze had al van de grote tanden gehoord en nam meteen dienst.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 8-moeder-holle-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De eerste dag dwong ze zichzelf tot hard werken en gehoorzaamde Moeder Holle, terwijl ze dacht aan al het goud dat ze zou krijgen. Maar op de tweede dag werd ze lui, en op de derde dag nog luier. Daarna wilde ze ’s ochtends helemaal niet meer opstaan.

Ze maakte Moeder Holle’s bed niet goed op en schudde het niet, zodat de veren omhoog vlogen. Al gauw werd Moeder Holle dit zat en zei ze dat ze moest vertrekken. Het luie meisje was blij om te gaan en dacht dat de gouden regen zou komen. Moeder Holle leidde haar naar de grote deur.

# book_id: global-age-version-9c7f0c9bb31646b591529ddbfb06c173
# book_title: Moeder Holle
# chapter_id: 9-moeder-holle-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 9
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Maar toen ze eronder stond, werd er in plaats van goud een grote ketel met pek over haar uitgestort. “Dat is je beloning voor je werk,” zei Moeder Holle, en ze deed de deur dicht.

Zo ging het luie meisje naar huis, bedekt met pek. De haan bij de bron zag haar en kraaide:

“Kukeleku! Je pekige meisje is terug!”

Maar de pek zat vast aan haar en ze kon het nooit meer afkrijgen, zolang ze leefde.