Ślizgający się Korzeń

Dawno, dawno temu, niedźwiedź siedział i spał na słonecznym zboczu wzgórza. Właśnie wtedy Lis Reineke przemknął obok i go zauważył.

„Siedzisz sobie wygodnie, dziadku” – rzekł lis. „No, zobaczysz, czy ci nie spłataję figla”. Złapał więc trzy myszy polne i położył je na pniu tuż pod nosem Niedźwiedzia.

Potem wrzasnął mu prosto do ucha: „Buu! Niedźwiedziu, tu jest Piotr Myśliwy, tuż za tym pniem!” I krzycząc, popędził przez las, ile sił w nogach.

Niedźwiedź zerwał się ze snu. Gdy zobaczył trzy małe myszy, wpadł w gniew, myśląc, że to one ryczały mu do ucha. Uniósł łapę, aby je zmiażdżyć.

Ale gdy tylko ją podniósł, dostrzegł ogon Lisa migający między krzakami na skraju lasu. Ruszył za nim w pogoń, aż trzaski słychać było w gąszczu. Prawdę mówiąc, Niedźwiedź tak się zbliżył do Lisa, że chwycił go za tylną łapę, gdy ten wpełzał do nory pod sosnowym korzeniem. Lis był w opałach, ale nie stracił głowy. Wrzasnął: „Ślizgaj się, korzeniu sosnowym, i złap łapę Lisa!” I głupi niedźwiedź puścił łapę Lisa, a złapał się korzenia.

W tym czasie Lis był już bezpieczny w norze i zawołał: „Znów cię przechytrzyłem, prawda, dziadku?”

„Co z oczu, to nie z myśli” – warknął Niedźwiedź w dół do nory, wściekły do granic.