Het Lichaam dat de Maag in de Steek Liet

Het menselijk lichaam is een perfect en wonderbaarlijk ding. De handen zijn sterk voor het werk, de voeten zijn sterk voor het lopen. De neus beoordeelt of voedsel goed is om te eten, de oren horen duidelijk, en de ogen helpen een mens de hele wereld te zien en boeken te bestuderen. De hersenen kunnen grote gedachten denken. Daarom noemen we het menselijk lichaam perfect.

Maar op een dag begonnen de verschillende delen van het lichaam te ruziën over hun werk. Er werden veel klachten ingediend tegen de maag. De handen en voeten zeiden: "Wij werken de hele dag, en toch krijgen we niets. Weet je voor wie we werken?"

De ogen zeiden: "Wij vinden veel kippen, vissen, eieren, en veel rijst en thee voor de maag. Hij neemt alles en doet er geen werk voor. Hij denkt niet eens. Ook al doet hij nooit iets voor ons, wij werken altijd voor hem."

Toen kwamen ze allemaal overeen om te weigeren nog langer voor de maag te werken. Ze zeiden: "Morgen zullen we het aan het hart vertellen en hem laten oordelen wie de schuldige is."

Dus de volgende dag vertelde de tong het aan de hersenen, en de hersenen zeiden: "Ik zal vanavond de rechter zien."

Toen het hart het verhaal hoorde, zei hij: "Ja, jullie hebben gelijk. Als jullie allemaal gaan liggen en weigeren de maag te helpen; als jullie hem geen rijst of vlees als voedsel geven, of geen thee als drank, dan zal hij leren dat hij niet zonder jullie kan leven."

Even later wilde de maag voedsel en zei tegen de handen: "Geef me een stuk vis, wat rijst, en een kopje thee." De handen zwegen en zeiden niets.

Toen zei de maag tegen de voeten: "Willen jullie naar buiten gaan en Men-Yen vragen om mij een kom chop-suey-meen te brengen? Ik heb honger."

De voeten antwoordden: "Nee, meneer, we zullen niet meer voor u werken." En ze gingen liggen.

De maag riep om voedsel, maar iedereen zei: "Het kan ons niet schelen; we zullen niet voor hem werken."

Na een tijdje merkten de ogen dat ze niet goed konden zien; en in de theaterzaal ernaast werd hard op de trommels geslagen, maar de oren konden het niet horen. De hart-rechter zei: "Hoe is het nu met de maag?" De hersenen antwoordden: "We werken niet voor hem, noch helpen we hem nog langer, en ik geloof dat hij gaat sterven. Ik vrees dat ook ik zal sterven en dat alle anderen zullen sterven. Ik geloof niet dat we juist hebben gehandeld door de maag in de steek te laten. Denk je niet dat het het beste is om de voeten te zeggen naar buiten te gaan en de maag wat chop-suey-meen te brengen? Als hij dat had, zou hij ons misschien weer kunnen helpen. We zullen allemaal zeker sterven tenzij we zijn hulp hebben."

Maar de onverstandige rechter zei: "Laat hij zijn eigen voedsel halen; laat hij zijn eigen werk voor zichzelf doen."

"Dat kan hij niet doen," zeiden de hersenen. "Hij woont op een plaats met grote muren eromheen, dus hij kan er niet uit. De handen en de voeten hebben altijd zijn eten naar hem toegebracht."

De rechter zei: "Heeft hij er vandaag over gesproken?"

En de hersenen antwoordden: "Nee."

Dus kwamen ze overeen om de maag nog één dag aan zichzelf over te laten.

Maar die nacht werden ze allemaal samen dood gevonden, want ze konden niet zonder elkaar leven.

Deze fabel werd verteld door de Chinese generaal, Tsii, aan de Chinese keizer, ongeveer twaalfhonderd jaar geleden. De keizer was boos geweest op een provincie van zijn eigen volk en wenste deze generaal, met soldaten, te sturen om hen te doden. Maar de generaal wilde niet gaan, en in zijn argument met de keizer gebruikte hij deze fabel om zijn redenen voor bezwaar te illustreren en om de noodzaak van elk deel voor het geheel aan te tonen. Deze fabel werd in 1891 in het Japans vertaald, en de Japanners hebben de volgende betekenis toegevoegd:

De maag betekent de keizer. De handen, ogen, voeten, en alle delen van het lichaam vertegenwoordigen het volk. Verder is de maag als een moeder, de andere delen zijn de kinderen.

Dus moet elk lid van het volk iets doen voor zijn natie en keizer. Elk kind moet iets doen voor het gezin en de moeder. Deze dingen moeten zijn, als de natie machtig wil zijn, of als het gezin sterk en verenigd wil zijn.