Czas trwania życia

Kiedy Bóg stworzył świat i miał zdecydować, jak długo każde stworzenie będzie żyć, przyszedł osioł i zapytał: „Panie, jak długo będę żyć?” „Trzydzieści lat” – odpowiedział Bóg. „Czy to cię zadowala?” „Ach, Panie” – powiedział osioł – „to długi czas. Pomyśl o moim ciężkim życiu!

Niosę ciężkie ładunki od rana do nocy, ciągnę worki zboża do młyna, żeby inni mogli jeść chleb, a za moją pracę dostaję tylko uderzenia i kopniaki. Proszę, zabierz część tego długiego czasu.” Więc Bóg zlitował się nad nim i zabrał osiemnaście lat.

Osioł odszedł pocieszony.

Potem przyszedł pies. „Jak długo chcesz żyć?” – zapytał Bóg. „Trzydzieści lat wydawało się zbyt wiele dla osła, ale ty będziesz zadowolony z takiego okresu”. „Panie” – odpowiedział pies – „czy taka jest Twoja wola? Pomyśl, jak muszę biegać – moje nogi nie wytrzymają tak długo.

A kiedy stracę szczekanie i zęby do gryzienia, co będę robił, tylko leżeć w kącie i warczeć?” Bóg zobaczył, że ma rację, i uwolnił go od dwunastu lat.

Następnie przyszła małpa. „Na pewno chętnie przeżyjesz trzydzieści lat” – powiedział Bóg. „Nie musisz pracować jak osioł i pies; zawsze będziesz się cieszyć życiem.” „Ach, Panie” – odpowiedziała małpa – „tak się wydaje, ale jest inaczej. Kiedy pada deszcz kaszy, nie mam łyżki. Muszę płatać głupie figle i robić miny, które śmieszą ludzi, a jeśli dają mi jabłko i ugryzę je, jest kwaśne! Smutek często kryje się za śmiechem. Nie wytrzymam trzydziestu lat.” Bóg był dobry i zdjął dziesięć lat.

W końcu pojawił się radosny, zdrowy i silny mężczyzna. Błagał Boga, aby wyznaczył mu czas. „Będziesz żył trzydzieści lat” – powiedział Pan. „Czy to wystarczy?” „Cóż za krótki czas!” – zawołał mężczyzna. „Kiedy zbuduję mój dom i ogień będzie płonął na moim własnym palenisku, kiedy zasadzę drzewa, które zakwitną i wydadzą owoce, i właśnie będę cieszyć się życiem, mam umrzeć!”

Panie, spraw, aby mój czas był dłuższy. „Dodam ci osiemnaście lat osła” – powiedział Bóg. „To nie wystarczy” – odpowiedział człowiek. „Otrzymasz także dwanaście lat psa”. „Wciąż za mało!” „No cóż” – rzekł Bóg – „dam ci również dziesięć lat małpy, ale więcej nie”. Człowiek odszedł, ale nie był zadowolony.

Człowiek żyje więc siedemdziesiąt lat. Pierwsze trzydzieści to jego ludzkie lata, które mijają szybko. Jest wtedy zdrowy, wesoły, pracuje z przyjemnością i cieszy się życiem. Potem przychodzi osiemnaście lat osła: jeden ciężar po drugim jest na niego nakładany, nosi zboże, które karmi innych, a uderzenia i kopniaki są jego nagrodą. Następnie przychodzi dwanaście lat psa: leży w kącie, warczy i nie ma już zębów, by gryźć. Wreszcie dziesięć lat małpy kończy jego życie. Wtedy człowiek jest słabego umysłu i głupi, robi głupie rzeczy i staje się pośmiewiskiem dzieci.