BokRobot leeseditie
Boeken
GratisDe avonturen van Haroun-al-Raschid
Andrew Lang
Versie kiezen
Kalief Haroen-al-Raschid zat in zijn paleis en vroeg zich af of er nog iets op de wereld bestond dat hem ook maar een paar uur vermaak kon verschaffen, toen Giafar, de grootvizier, zijn oude en vertrouwde vriend, plotseling voor hem verscheen. Na diep te hebben gebogen, wachtte hij, zoals het zijn plicht was, tot zijn meester sprak, maar Haroen-al-Raschid draaide slechts zijn hoofd om en keek hem aan, waarna hij weer terugzakte in zijn eerdere, vermoeide houding.
Nu had Giafar iets belangrijks te zeggen tegen de kalief en hij was niet van plan zich door louter stilzwijgen te laten afschrikken, dus na nog een diepe buiging voor de troon begon hij te spreken.
"Opperbevelhebber van de gelovigen," zei hij, "ik heb het mij tot taak genomen om Uwe Hoogheid eraan te herinneren dat u zich in het geheim hebt voorgenomen om zelf te observeren hoe gerechtigheid wordt uitgeoefend en de orde wordt gehandhaafd in de hele stad. Dit is de dag die u hebt uitverkoren om aan dit doel te wijden, en misschien zult u bij het vervullen van deze plicht enige afleiding vinden van de melancholie waaraan u, zoals ik tot mijn verdriet zie, ten prooi bent."
"U hebt gelijk," antwoordde de kalief, "ik was het helemaal vergeten. Ga uw jas omwisselen, en ik zal de mijne omwisselen."
Enkele ogenblikken later keerden zij beiden, vermomd als buitenlandse kooplieden, de zaal binnen en gingen door een geheime deur naar buiten, de open velden in. Hier keerden zij zich naar de Eufraat en staken de rivier over in een kleine boot. Vervolgens wandelden zij door het deel van de stad dat aan de overkant lag, zonder iets tegen te komen dat hun tussenkomst vereiste. Zeer tevreden met de vrede en de goede orde in de stad, maakten de kalief en zijn vizier zich op weg naar een brug die rechtstreeks naar het paleis leidde, en zij hadden die al overgestoken toen zij werden aangehouden door een oude, blinde man die om aalmoezen vroeg.
De kalief gaf hem een stuk geld en wilde verdergaan, maar de blinde man greep zijn hand en hield hem vast.
"Goedhartige man," zei hij, "wie u ook bent, verhoor nog een verzoek van mij. Sla me, ik smeek u, één keer. Ik heb het rijkelijk verdiend, en zelfs een zwaardere straf."
# book_id: global-gutenberg-translation-b2a92a2f084a422e8b4e835bcf6dcc61
# book_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# chapter_id: 1-de-avonturen-van-haroun-al-raschid
# chapter_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# book_page: 1 / 3
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Kalief Haroen-al-Raschid zat in zijn paleis en vroeg zich af of er nog iets op de wereld bestond dat hem ook maar een paar uur vermaak kon verschaffen, toen Giafar, de grootvizier, zijn oude en vertrouwde vriend, plotseling voor hem verscheen. Na diep te hebben gebogen, wachtte hij, zoals het zijn plicht was, tot zijn meester sprak, maar Haroen-al-Raschid draaide slechts zijn hoofd om en keek hem aan, waarna hij weer terugzakte in zijn eerdere, vermoeide houding.
Nu had Giafar iets belangrijks te zeggen tegen de kalief en hij was niet van plan zich door louter stilzwijgen te laten afschrikken, dus na nog een diepe buiging voor de troon begon hij te spreken.
"Opperbevelhebber van de gelovigen," zei hij, "ik heb het mij tot taak genomen om Uwe Hoogheid eraan te herinneren dat u zich in het geheim hebt voorgenomen om zelf te observeren hoe gerechtigheid wordt uitgeoefend en de orde wordt gehandhaafd in de hele stad. Dit is de dag die u hebt uitverkoren om aan dit doel te wijden, en misschien zult u bij het vervullen van deze plicht enige afleiding vinden van de melancholie waaraan u, zoals ik tot mijn verdriet zie, ten prooi bent."
"U hebt gelijk," antwoordde de kalief, "ik was het helemaal vergeten. Ga uw jas omwisselen, en ik zal de mijne omwisselen."
Enkele ogenblikken later keerden zij beiden, vermomd als buitenlandse kooplieden, de zaal binnen en gingen door een geheime deur naar buiten, de open velden in. Hier keerden zij zich naar de Eufraat en staken de rivier over in een kleine boot. Vervolgens wandelden zij door het deel van de stad dat aan de overkant lag, zonder iets tegen te komen dat hun tussenkomst vereiste. Zeer tevreden met de vrede en de goede orde in de stad, maakten de kalief en zijn vizier zich op weg naar een brug die rechtstreeks naar het paleis leidde, en zij hadden die al overgestoken toen zij werden aangehouden door een oude, blinde man die om aalmoezen vroeg.
De kalief gaf hem een stuk geld en wilde verdergaan, maar de blinde man greep zijn hand en hield hem vast.
"Goedhartige man," zei hij, "wie u ook bent, verhoor nog een verzoek van mij. Sla me, ik smeek u, één keer. Ik heb het rijkelijk verdiend, en zelfs een zwaardere straf."De kalief, die zeer verbaasd was over dit verzoek, antwoordde zachtjes: "Mijn goede man, wat u vraagt is onmogelijk. Wat voor nut zouden mijn aalmoezen hebben als ik u zo slecht zou behandelen?" En terwijl hij sprak, probeerde hij de greep van de blinde bedelaar los te maken.
"Mijn heer," antwoordde de man, "vergeef mij mijn vrijmoedigheid en mijn volharding. Neem uw geld terug, of geef mij de klap die ik verlang. Ik heb een plechtige eed gezworen dat ik niets zal ontvangen zonder kastijding, en als u alles wist, zou u beseffen dat de straf nog geen tiende deel is van wat ik verdien."
Aangeroerd door deze woorden, en misschien nog meer door het feit dat hij andere zaken had te regelen, gaf de kalief toe en sloeg hem licht op de schouder. Daarna vervolgde hij zijn weg, gevolgd door de zegen van de blinde man. Toen ze buiten het bereik van zijn gehoor waren, zei hij tegen de vizier: "Er moet iets heel vreemds zijn om die man zo te laten handelen—ik wil graag weten wat de reden is. Ga terug naar hem; vertel hem wie ik ben, en beveel hem om morgen, na het uur van het avondgebed, zonder uitzondering naar het paleis te komen."
Zo ging de grootvizier terug naar de brug; gaf de blinde bedelaar eerst een stuk geld en daarna een klap, overbracht de boodschap van de kalief, en voegde zich weer bij zijn meester.
Ze gingen verder richting het paleis, maar toen ze door een plein liepen, zagen ze een menigte die een jonge en goed geklede man gadesloeg die een paard met volle snelheid rond de open ruimte joeg, waarbij hij tegelijkertijd zijn sporen en zweep zo genadeloos gebruikte dat het dier geheel bedekt was met schuim en bloed. De kalief, verbaasd over dit tafereel, vroeg aan een voorbijganger wat het allemaal betekende, maar niemand kon hem iets vertellen, behalve dat elke dag op hetzelfde uur hetzelfde gebeurde.
Nog steeds verbaasd, ging hij verder en moest zich voorlopig tevreden stellen met de vizier op te dragen ook de ruiter op hetzelfde tijdstip voor zich te laten verschijnen, net als de blinde man.
# book_id: global-gutenberg-translation-b2a92a2f084a422e8b4e835bcf6dcc61
# book_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# chapter_id: 1-de-avonturen-van-haroun-al-raschid
# chapter_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# book_page: 2 / 3
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De kalief, die zeer verbaasd was over dit verzoek, antwoordde zachtjes: "Mijn goede man, wat u vraagt is onmogelijk. Wat voor nut zouden mijn aalmoezen hebben als ik u zo slecht zou behandelen?" En terwijl hij sprak, probeerde hij de greep van de blinde bedelaar los te maken.
"Mijn heer," antwoordde de man, "vergeef mij mijn vrijmoedigheid en mijn volharding. Neem uw geld terug, of geef mij de klap die ik verlang. Ik heb een plechtige eed gezworen dat ik niets zal ontvangen zonder kastijding, en als u alles wist, zou u beseffen dat de straf nog geen tiende deel is van wat ik verdien."
Aangeroerd door deze woorden, en misschien nog meer door het feit dat hij andere zaken had te regelen, gaf de kalief toe en sloeg hem licht op de schouder. Daarna vervolgde hij zijn weg, gevolgd door de zegen van de blinde man. Toen ze buiten het bereik van zijn gehoor waren, zei hij tegen de vizier: "Er moet iets heel vreemds zijn om die man zo te laten handelen—ik wil graag weten wat de reden is. Ga terug naar hem; vertel hem wie ik ben, en beveel hem om morgen, na het uur van het avondgebed, zonder uitzondering naar het paleis te komen."
Zo ging de grootvizier terug naar de brug; gaf de blinde bedelaar eerst een stuk geld en daarna een klap, overbracht de boodschap van de kalief, en voegde zich weer bij zijn meester.
Ze gingen verder richting het paleis, maar toen ze door een plein liepen, zagen ze een menigte die een jonge en goed geklede man gadesloeg die een paard met volle snelheid rond de open ruimte joeg, waarbij hij tegelijkertijd zijn sporen en zweep zo genadeloos gebruikte dat het dier geheel bedekt was met schuim en bloed. De kalief, verbaasd over dit tafereel, vroeg aan een voorbijganger wat het allemaal betekende, maar niemand kon hem iets vertellen, behalve dat elke dag op hetzelfde uur hetzelfde gebeurde.
Nog steeds verbaasd, ging hij verder en moest zich voorlopig tevreden stellen met de vizier op te dragen ook de ruiter op hetzelfde tijdstip voor zich te laten verschijnen, net als de blinde man.De volgende dag, na het avondgebed, betrad de kalief de zaal, gevolgd door de vizier die de twee mannen met zich meevoerde over wie we gesproken hebben, en een derde, met wie we niets te maken hebben. Allen bogen zij zich diep voor de troon en toen gebood de kalief hen op te staan en vroeg hij de blinde man naar zijn naam.
"Baba-Abdalla, Uwe Hoogheid," zei hij.
"Baba-Abdalla," antwoordde de kalief, "de manier waarop u gisteren om aalmoezen vroeg leek mij zo vreemd, dat ik u bijna ter plaatse beval daarmee op te houden en niet langer een dergelijke publieke schande te veroorzaken. Maar ik heb u laten roepen om te vragen wat uw motief was om zo'n merkwaardige gelofte af te leggen. Als ik de reden ken, zal ik kunnen beoordelen of u toegestaan kan worden deze gelofte voort te zetten, want ik kan er niet omheen te denken dat het een zeer slecht voorbeeld geeft aan anderen. Vertel mij daarom de hele waarheid en verzwijg niets."
Deze woorden raakten Baba-Abdalla diep in het hart, waarop hij zich voor de voeten van de kalief neerwierp. Toen hij zich weer oprichtte, antwoordde hij: "Opperbevelhebber der gelovigen, ik vraag u nederig om vergiffenis, omdat ik volhardde in het smeken aan Uwe Hoogheid om een daad te verrichten die op het eerste gezicht zinloos lijkt. Ongetwijfeld heeft die daad in de ogen van mensen geen zin; maar ik beschouw het als een lichte verzoening voor een vreselijke zonde die ik heb begaan, en als Uwe Hoogheid de goedgunstigheid heeft om naar mijn verhaal te luisteren, zult u zien dat geen enkele straf deze misdaad kan goedmaken."
# book_id: global-gutenberg-translation-b2a92a2f084a422e8b4e835bcf6dcc61
# book_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# chapter_id: 1-de-avonturen-van-haroun-al-raschid
# chapter_title: De avonturen van Haroun-al-Raschid
# book_page: 3 / 3
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De volgende dag, na het avondgebed, betrad de kalief de zaal, gevolgd door de vizier die de twee mannen met zich meevoerde over wie we gesproken hebben, en een derde, met wie we niets te maken hebben. Allen bogen zij zich diep voor de troon en toen gebood de kalief hen op te staan en vroeg hij de blinde man naar zijn naam.
"Baba-Abdalla, Uwe Hoogheid," zei hij.
"Baba-Abdalla," antwoordde de kalief, "de manier waarop u gisteren om aalmoezen vroeg leek mij zo vreemd, dat ik u bijna ter plaatse beval daarmee op te houden en niet langer een dergelijke publieke schande te veroorzaken. Maar ik heb u laten roepen om te vragen wat uw motief was om zo'n merkwaardige gelofte af te leggen. Als ik de reden ken, zal ik kunnen beoordelen of u toegestaan kan worden deze gelofte voort te zetten, want ik kan er niet omheen te denken dat het een zeer slecht voorbeeld geeft aan anderen. Vertel mij daarom de hele waarheid en verzwijg niets."
Deze woorden raakten Baba-Abdalla diep in het hart, waarop hij zich voor de voeten van de kalief neerwierp. Toen hij zich weer oprichtte, antwoordde hij: "Opperbevelhebber der gelovigen, ik vraag u nederig om vergiffenis, omdat ik volhardde in het smeken aan Uwe Hoogheid om een daad te verrichten die op het eerste gezicht zinloos lijkt. Ongetwijfeld heeft die daad in de ogen van mensen geen zin; maar ik beschouw het als een lichte verzoening voor een vreselijke zonde die ik heb begaan, en als Uwe Hoogheid de goedgunstigheid heeft om naar mijn verhaal te luisteren, zult u zien dat geen enkele straf deze misdaad kan goedmaken."
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.