De Luipaard en het Ram

# book_id: global-gutenberg-translation-87fe9abadc624e08927e5bab0ab64323
# book_title: De Luipaard en het Ram
# chapter_id: 1-de-luipaard-en-het-ram
# chapter_title: De Luipaard en het Ram
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Een ram besloot ooit een open plek in het bos te maken en er een huis te bouwen. Een luipaard die in de buurt woonde, besloot hetzelfde te doen.

Zonder het te weten, kozen ze allebei dezelfde plek. De ram kwam op een dag en begon met het opruimen van het terrein. De luipaard kwam nadat de ram weg was en was zeer verbaasd dat een deel van het werk al was gedaan. Toch vervolgde hij wat de ram was begonnen. Ieder was dagelijks verbaasd over de vooruitgang die was geboekt tijdens zijn afwezigheid, maar concludeerde dat de feeën hem hielpen. Hij bedankte hen en vervolgde zijn werk.

Zo ging het verder: de twee werkten afwisselend aan het gebouw en zagen elkaar nooit. Uiteindelijk was het huis klaar, tot tevredenheid van beiden.

De twee maakten zich klaar om hun nieuwe thuis te betrekken. Tot hun grote verbazing ontmoetten ze elkaar. Ieder vertelde zijn verhaal en na een vriendelijk gesprek besloten ze samen te gaan wonen.

Zowel de luipaard als de ram hadden zonen. Deze twee jonge dieren speelden samen terwijl hun ouders op jacht gingen. De luipaard was zeer verbaasd toen hij ontdekte dat zijn vriend de ram elke avond net zoveel vlees of wild van de jacht mee naar huis bracht als hijzelf. Hij durfde de ander echter niet te vragen hoe hij dat voor elkaar kreeg.

Op een dag, voordat hij op jacht ging, vroeg de luipaard zijn zoon om, indien mogelijk, bij de jonge ram te achterhalen hoe zijn vader erin slaagde de dieren te doden. De jonge luipaard vroeg de ram dus, terwijl ze aan het spelen waren, hoe zijn vader, die noch klauwen noch scherpe tanden had, de beesten wist te vangen en te doden. De ram weigerde het te vertellen, tenzij de jonge luipaard beloofde ook zijn vaders methode te laten zien. Deze laatste stemde ermee in. Ze namen dus twee grote stukken bananenblad mee en gingen het bos in.

De jonge luipaard nam vervolgens een stuk en plaatste het op de juiste plek. Vervolgens ging hij eerst naar rechts, daarna naar links—buigend en op zijn achterpoten staand, en kijkend naar het blad, net zoals zijn vader deed—nam hij doel, sprong naar het blad toe en trok het eraf.

# book_id: global-gutenberg-translation-87fe9abadc624e08927e5bab0ab64323
# book_title: De Luipaard en het Ram
# chapter_id: 1-de-luipaard-en-het-ram
# chapter_title: De Luipaard en het Ram
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De jonge ram pakte vervolgens het andere stuk en plaatste het op zijn plaats. Zonder tijd te verliezen liep hij een stukje achteruit, richtte zich en rende vervolgens snel vooruit—hij stootte zijn hoofd tegen de stam en scheurde deze in stukken. Toen ze klaar waren, ruimden ze de plek op en gingen naar huis.

's Avonds kreeg de luipaard alle informatie over de jacht van zijn zoon. Deze waarschuwde hem dat hij altijd voorzichtig moest zijn wanneer hij de ram achteruit zag gaan. Hij hield dit in gedachten en hield de ram vanaf die dag zeer nauwlettend in de gaten.

Enige tijd later regende het, waardoor de vloer van het huis erg glad werd. De luipaard riep de ram, zoals gebruikelijk, om met hem te dineren.

Terwijl de ram aankwam, gleed hij achteruit op de natte vloer. De luipaard zag dit en dacht dat de ander hem op het punt stond te doden. Hij riep zijn zoon om hem te volgen, sprong met al zijn kracht over de muur van het huis en vluchtte naar het bos. De ram riep hem terug, maar hij luisterde niet. Vanaf die tijd hebben luipaarden hun thuis in het bos, terwijl de rammen thuis bleven.