BokRobot leeseditie
Boeken
GratisHoe koning Midas zijn oren verloor
Carolyn Sherwin Bailey
Versie kiezen
Phrygië, een land in Azië, had behoefte aan een nieuwe koning. Een oud gezegde aan het hof voorspelde dat op een dag hun heerser in een boerenwagen zou arriveren. Weinigen namen deze profetie serieus, totdat – tot ieders verrassing – een boer genaamd Gordius en zijn vrouw met een ossenwagen het openbare plein binnenreden. Hun zoon, Midas, zat tussen hen in. Gordius stapte uit en bond de wagen vast met een knoop die zo ingewikkeld was dat het leek alsof hij bedoelde dat de ossen daar voor altijd zouden blijven. Deze knoop werd bekend als de Gordiaanse knoop, en er werd gezegd dat wie deze kon ontknopen, heel Azië zou regeren. De wagen bleef vastgebonden voor de poorten van het paleis. Gordius en zijn vrouw liepen naar huis, terwijl ze Midas achterlieten. Omdat dit de profetie exact vervulde, werd Midas tot koning gekroond en plaatste men hem op de troon van Phrygië.
Midas had alle kansen om een groot heerser te worden, want zijn nederige afkomst hoefde hem niet te belemmeren. Maar vanaf het allereerste begin van zijn bewind gebruikte hij zijn macht om zijn eigen wensen te vervullen in plaats van de wil van het volk. Hij maakte kennis met Bacchus, de god van de wijngaarden, die wijnbladeren in zijn krullende haar droeg en altijd een beker met paarse druivensap bij zich had. Bacchus was vriendelijk en vredig en genoot van het gezelschap van mensen. Onverwacht bood hij Midas de keuze uit elke wens die hij maar verlangde. Wat vroeg koning Midas? Niets anders dan dat alles wat hij aanraakte, in goud zou veranderen! Hij kon nauwelijks geloven dat Bacchus zo'n hebzuchtige macht kon verlenen, en Bacchus wenste dat M্ষিক een betere keuze had gemaakt. Toch stemde de god ermee in.
# book_id: global-gutenberg-translation-a219a9bb34f34e94a7720d0d1bd160d6
# book_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# chapter_id: 1-hoe-koning-midas-zijn-oren-verloor
# chapter_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# book_page: 1 / 5
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Phrygië, een land in Azië, had behoefte aan een nieuwe koning. Een oud gezegde aan het hof voorspelde dat op een dag hun heerser in een boerenwagen zou arriveren. Weinigen namen deze profetie serieus, totdat – tot ieders verrassing – een boer genaamd Gordius en zijn vrouw met een ossenwagen het openbare plein binnenreden. Hun zoon, Midas, zat tussen hen in. Gordius stapte uit en bond de wagen vast met een knoop die zo ingewikkeld was dat het leek alsof hij bedoelde dat de ossen daar voor altijd zouden blijven. Deze knoop werd bekend als de Gordiaanse knoop, en er werd gezegd dat wie deze kon ontknopen, heel Azië zou regeren. De wagen bleef vastgebonden voor de poorten van het paleis. Gordius en zijn vrouw liepen naar huis, terwijl ze Midas achterlieten. Omdat dit de profetie exact vervulde, werd Midas tot koning gekroond en plaatste men hem op de troon van Phrygië.
Midas had alle kansen om een groot heerser te worden, want zijn nederige afkomst hoefde hem niet te belemmeren. Maar vanaf het allereerste begin van zijn bewind gebruikte hij zijn macht om zijn eigen wensen te vervullen in plaats van de wil van het volk. Hij maakte kennis met Bacchus, de god van de wijngaarden, die wijnbladeren in zijn krullende haar droeg en altijd een beker met paarse druivensap bij zich had. Bacchus was vriendelijk en vredig en genoot van het gezelschap van mensen. Onverwacht bood hij Midas de keuze uit elke wens die hij maar verlangde. Wat vroeg koning Midas? Niets anders dan dat alles wat hij aanraakte, in goud zou veranderen! Hij kon nauwelijks geloven dat Bacchus zo'n hebzuchtige macht kon verlenen, en Bacchus wenste dat M্ষিক een betere keuze had gemaakt. Toch stemde de god ermee in.Koning Midas haastte zich om zijn gave in zijn eentje te testen, zodat hij deze niet hoefde te delen. Hij kon zijn ogen nauwelijks geloven toen een eikenbastje dat hij van een tak plukte, in zijn handen veranderde in een massief gouden staaf. Hij pakte een steen op; die veranderde in een gouden klompje. Hij raakte een stukje aarde aan; dat veranderde in een massa dik, zwaar goudstof. Hij plukte een appel van een boom; het was alsof hij een gouden appel had gestolen uit de tuinen van de Hesperiden. Koning Midas' vreugde kende geen grenzen. Hij haastte zich naar huis en gaf zijn dienaren de opdracht een kostbaar en uitgebreid feest te organiseren ter ere van zijn nieuw verworven gave van goud.
Hij had honger en kon nauwelijks wachten om te eten. Hij greep bijna een stuk wit brood om zijn maaltijd te beginnen. Tot zijn verbazing verhardde het brood in zijn handen tot een plak geel metaal. Hij hief een beker met romige melk naar zijn lippen, en die veranderde in een dikke, gesmolten vloeistof van goud. Wat Midas ook probeerde te eten – gevogelte, fruit, gebak – alles veranderde in goud nog voordat hij het voedsel zelfs maar aan zijn lippen kon brengen.
Omringd door rijkdommen, stond hij op het punt om te verhongeren. Met zijn armen, die glansden van goud, smeekte hij Bacchus om hem te redden van zijn eigen schitterende ondergang.
Hoewel de goden geschenken konden verlenen, kon Bacchus een man niet bevrijden van de gevaren van het misbruiken van een goddelijk geschenk, tenzij die man zelf hulp zocht. Maar Bacchus was te goedhartig om de dwaze koning in de steek te laten. Hij stemde ermee in om Midas een uitweg uit zijn dilemma te tonen. "Ga," zei Bacchus tegen hem, "naar de rivier de Pactolus. Volg de kronkelende loop ervan tot aan de bron, en dompel vervolgens je lichaam en hoofd in het water om je hebzucht en de straf daarvoor weg te wassen."
# book_id: global-gutenberg-translation-a219a9bb34f34e94a7720d0d1bd160d6
# book_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# chapter_id: 1-hoe-koning-midas-zijn-oren-verloor
# chapter_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# book_page: 2 / 5
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Koning Midas haastte zich om zijn gave in zijn eentje te testen, zodat hij deze niet hoefde te delen. Hij kon zijn ogen nauwelijks geloven toen een eikenbastje dat hij van een tak plukte, in zijn handen veranderde in een massief gouden staaf. Hij pakte een steen op; die veranderde in een gouden klompje. Hij raakte een stukje aarde aan; dat veranderde in een massa dik, zwaar goudstof. Hij plukte een appel van een boom; het was alsof hij een gouden appel had gestolen uit de tuinen van de Hesperiden. Koning Midas' vreugde kende geen grenzen. Hij haastte zich naar huis en gaf zijn dienaren de opdracht een kostbaar en uitgebreid feest te organiseren ter ere van zijn nieuw verworven gave van goud.
Hij had honger en kon nauwelijks wachten om te eten. Hij greep bijna een stuk wit brood om zijn maaltijd te beginnen. Tot zijn verbazing verhardde het brood in zijn handen tot een plak geel metaal. Hij hief een beker met romige melk naar zijn lippen, en die veranderde in een dikke, gesmolten vloeistof van goud. Wat Midas ook probeerde te eten – gevogelte, fruit, gebak – alles veranderde in goud nog voordat hij het voedsel zelfs maar aan zijn lippen kon brengen.
Omringd door rijkdommen, stond hij op het punt om te verhongeren. Met zijn armen, die glansden van goud, smeekte hij Bacchus om hem te redden van zijn eigen schitterende ondergang.
Hoewel de goden geschenken konden verlenen, kon Bacchus een man niet bevrijden van de gevaren van het misbruiken van een goddelijk geschenk, tenzij die man zelf hulp zocht. Maar Bacchus was te goedhartig om de dwaze koning in de steek te laten. Hij stemde ermee in om Midas een uitweg uit zijn dilemma te tonen. "Ga," zei Bacchus tegen hem, "naar de rivier de Pactolus. Volg de kronkelende loop ervan tot aan de bron, en dompel vervolgens je lichaam en hoofd in het water om je hebzucht en de straf daarvoor weg te wassen."Het was een lange en moeilijke reis voor koning Midas. Zijn gewrichten kraakten en waren stijf door het gouden metaal waarin ze waren veranderd. Hij kon geen voedsel vinden en geen bed waarin hij kon slapen, zonder dat die dingen bij zijn aanraking ogenblikkelijk in goud veranderden. Hij moest vluchten voor rovers die deze vluchtige vorm van goud achtervolgden. Eindelijk bereikte hij de rivier, doopte zichzelf onder en voelde verlichting toen zijn stijve, glinsterende lichaam weer terugkeerde naar normaal vlees. "Ik heb genoeg van de macht van goud," zei Midas toen hij terugkeerde naar zijn hof. "Vanaf nu zal ik alle rijkdommen mijden en op het platteland wonen."
Zo kocht koning Midas een boerderij en verhuisde hij zijn hof daarheen. Hij werd een aanbidder van Pan, de geitvoetige god van de velden. Pan was de vrolijkste en bijna de meest geliefde van alle goden, want zijn domein was het prachtige, uitgestrekte buitenleven. Hij zwierf door de bergen en dalen in alle seizoenen, gluurde in grotten waar herders woonden, amuseerde zichzelf door nimfen te achtervolgen en bracht overal waar hij kwam lach en vrolijkheid. Een boomstronk met harige wortels was zijn kussen, en donkere bladeren zijn enige schuilplaats.
Niemand op aarde was veilig voor de listen van Pan. Op een zomerdag zwierf Diana, de jageres, door een bos toen ze achter zich een ritselen van bladeren hoorde. Toen ze zich omdraaide, zag ze het donkere, spottende gezicht van Pan, met zijn gehoornde hoofd en zijn harige lichaam. Diana vluchtte, en Pan volgde haar. Hij moet hebben geweten dat ze een godin was, want haar jachthoorn en haar boog waren van zilver, net als de maan, waarvan zij de godin was, maar dat weerhield hem niet. Hij achtervolgde haar terwijl ze in doodsangst wegrende, totdat ze bij een rivieroever kwamen. Daar haalde Pan haar in. Diana had slechts tijd om haar vriendinnen, de waternimfen, om hulp te roepen, toen Pan haar in zijn armen sloeg. Maar het was niet Diana die hij vasthield. Hij greep slechts een bosje druipende waterriet, waardoor de nimfen de godin hadden laten ontsnappen. Pan hief het riet op en zuchtte door het riet heen vanwege zijn mislukte grap.
# book_id: global-gutenberg-translation-a219a9bb34f34e94a7720d0d1bd160d6
# book_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# chapter_id: 1-hoe-koning-midas-zijn-oren-verloor
# chapter_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# book_page: 3 / 5
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Het was een lange en moeilijke reis voor koning Midas. Zijn gewrichten kraakten en waren stijf door het gouden metaal waarin ze waren veranderd. Hij kon geen voedsel vinden en geen bed waarin hij kon slapen, zonder dat die dingen bij zijn aanraking ogenblikkelijk in goud veranderden. Hij moest vluchten voor rovers die deze vluchtige vorm van goud achtervolgden. Eindelijk bereikte hij de rivier, doopte zichzelf onder en voelde verlichting toen zijn stijve, glinsterende lichaam weer terugkeerde naar normaal vlees. "Ik heb genoeg van de macht van goud," zei Midas toen hij terugkeerde naar zijn hof. "Vanaf nu zal ik alle rijkdommen mijden en op het platteland wonen."
Zo kocht koning Midas een boerderij en verhuisde hij zijn hof daarheen. Hij werd een aanbidder van Pan, de geitvoetige god van de velden. Pan was de vrolijkste en bijna de meest geliefde van alle goden, want zijn domein was het prachtige, uitgestrekte buitenleven. Hij zwierf door de bergen en dalen in alle seizoenen, gluurde in grotten waar herders woonden, amuseerde zichzelf door nimfen te achtervolgen en bracht overal waar hij kwam lach en vrolijkheid. Een boomstronk met harige wortels was zijn kussen, en donkere bladeren zijn enige schuilplaats.
Niemand op aarde was veilig voor de listen van Pan. Op een zomerdag zwierf Diana, de jageres, door een bos toen ze achter zich een ritselen van bladeren hoorde. Toen ze zich omdraaide, zag ze het donkere, spottende gezicht van Pan, met zijn gehoornde hoofd en zijn harige lichaam. Diana vluchtte, en Pan volgde haar. Hij moet hebben geweten dat ze een godin was, want haar jachthoorn en haar boog waren van zilver, net als de maan, waarvan zij de godin was, maar dat weerhield hem niet. Hij achtervolgde haar terwijl ze in doodsangst wegrende, totdat ze bij een rivieroever kwamen. Daar haalde Pan haar in. Diana had slechts tijd om haar vriendinnen, de waternimfen, om hulp te roepen, toen Pan haar in zijn armen sloeg. Maar het was niet Diana die hij vasthield. Hij greep slechts een bosje druipende waterriet, waardoor de nimfen de godin hadden laten ontsnappen. Pan hief het riet op en zuchtte door het riet heen vanwege zijn mislukte grap.Het riet produceerde een prachtige melodie. Gecharmeerd door de nieuwigheid en de zoetheid van de muziek, nam Pan enkele rietstengels van ongelijke lengte, legde ze naast elkaar en bond ze samen. Zo maakte hij zijn pijpen, waarmee hij leerde melodieën te spelen zoals vogels zingen en beekjes kabbelen.
Koning Midas genoot van het leven op het platteland en raakte bevriend met Pan, net zoals hij bevriend was met Bacchus. Hij moedigde Pan aan in zijn streken en stelde hem tevreden door zijn fluitspel te prijzen. "Als je mij bekwaam vindt, koning Midas," pochte Pan, "zou ik Apollo kunnen uitdagen voor een muzikale wedstrijd." "Een uitstekend idee," antwoordde Midas. Midas had beter moeten weten, en de roekeloze Pan evenzeer. Apollo's luit was het muziekinstrument van de hemelen, terwijl Pan's pijpen alleen aardse melodieën konden spelen. Niettemin riep Pan Apollo op, en de god van het licht en het lied daalde neer op een groene weide waar de wedstrijd zou plaatsvinden. Tmolus, de berggod, werd gekozen tot rechter. Op een teken speelde Pan de rustieke melodie op zijn pijpen, wat koning Midas, die vlakbij zat te luisteren, zeer beviel.
Toen stond Apollo op, gekroond met laurier en gekleed in een purperen mantel uit Tyrus die tot op de grond reikte. Hij bespeelde de snaren van zijn lier, en de aarde werd vervuld met de muziek van de goden. De berggod ruimde de bomen om zich heen opzij om beter te kunnen luisteren, en de bomen zelf leunden in verwondering en eerbied naar Apollo toe. Toen de muziek ophield, bleven de snaren trillen, waardoor de heuvels de harmonie naar de hemel droegen en weerkaatsten. De berggod verleende Apollo de overwinning, maar koning Midas maakte bezwaar. "Ik geef de voorkeur aan de muziek van Pans fluiten," zei hij. "Ik betwijfel het oordeel van Tmolus."
# book_id: global-gutenberg-translation-a219a9bb34f34e94a7720d0d1bd160d6
# book_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# chapter_id: 1-hoe-koning-midas-zijn-oren-verloor
# chapter_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# book_page: 4 / 5
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Het riet produceerde een prachtige melodie. Gecharmeerd door de nieuwigheid en de zoetheid van de muziek, nam Pan enkele rietstengels van ongelijke lengte, legde ze naast elkaar en bond ze samen. Zo maakte hij zijn pijpen, waarmee hij leerde melodieën te spelen zoals vogels zingen en beekjes kabbelen.
Koning Midas genoot van het leven op het platteland en raakte bevriend met Pan, net zoals hij bevriend was met Bacchus. Hij moedigde Pan aan in zijn streken en stelde hem tevreden door zijn fluitspel te prijzen. "Als je mij bekwaam vindt, koning Midas," pochte Pan, "zou ik Apollo kunnen uitdagen voor een muzikale wedstrijd." "Een uitstekend idee," antwoordde Midas. Midas had beter moeten weten, en de roekeloze Pan evenzeer. Apollo's luit was het muziekinstrument van de hemelen, terwijl Pan's pijpen alleen aardse melodieën konden spelen. Niettemin riep Pan Apollo op, en de god van het licht en het lied daalde neer op een groene weide waar de wedstrijd zou plaatsvinden. Tmolus, de berggod, werd gekozen tot rechter. Op een teken speelde Pan de rustieke melodie op zijn pijpen, wat koning Midas, die vlakbij zat te luisteren, zeer beviel.
Toen stond Apollo op, gekroond met laurier en gekleed in een purperen mantel uit Tyrus die tot op de grond reikte. Hij bespeelde de snaren van zijn lier, en de aarde werd vervuld met de muziek van de goden. De berggod ruimde de bomen om zich heen opzij om beter te kunnen luisteren, en de bomen zelf leunden in verwondering en eerbied naar Apollo toe. Toen de muziek ophield, bleven de snaren trillen, waardoor de heuvels de harmonie naar de hemel droegen en weerkaatsten. De berggod verleende Apollo de overwinning, maar koning Midas maakte bezwaar. "Ik geef de voorkeur aan de muziek van Pans fluiten," zei hij. "Ik betwijfel het oordeel van Tmolus."Arme oude Midas, nog steeds egocentrisch en aards! Apollo kon niet toestaan dat zulke verdorven oren langer in menselijke vorm bleven. Hij raakte Midas' oren aan, en ze begonnen langer te worden en te verschuiven op de plek waar ze met zijn hoofd verbonden waren; ze werden van binnen en van buiten zwaar. Midas had nu de oren van een ezel! Wat een vernedering voor een koning om te moeten dragen! Hij kon het niet alleen aan en vertrouwde het geheim van zijn vreemde oren toe aan de kapper van het hof, in de hoop dat die zou helpen ze te verbergen. "Maar op straffe van de dood: vertel niemand over mijn oren!" gebood Midas.
De kapper knipte het haar van de koning zodat het de slap hangende ezelsoren bedekte, en maakte zelfs een grote tulband om ze nog beter te verbergen. Maar zo'n goed geheim kon hij niet bewaren. Hij ging naar een weiland, groef een gat in de grond, bukte zich, fluisterde het geheim daarin en bedekte het vervolgens zorgvuldig. Binnen korte tijd groeide er op precies die plek een dikke laag riet. Zodra het riet hoog genoeg was om door de wind aangewaaid te worden, begon het het verhaal te fluisteren van de koning die zijn regeerperiode moest afsluiten met een paar ezelsoren vanwege zijn eigenzinnigheid. En men zegt dat het riet in die wei, door de wind aangewaaid, tot op de dag van vandaag het verhaal van koning Midas vertelt.
# book_id: global-gutenberg-translation-a219a9bb34f34e94a7720d0d1bd160d6
# book_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# chapter_id: 1-hoe-koning-midas-zijn-oren-verloor
# chapter_title: Hoe koning Midas zijn oren verloor
# book_page: 5 / 5
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Arme oude Midas, nog steeds egocentrisch en aards! Apollo kon niet toestaan dat zulke verdorven oren langer in menselijke vorm bleven. Hij raakte Midas' oren aan, en ze begonnen langer te worden en te verschuiven op de plek waar ze met zijn hoofd verbonden waren; ze werden van binnen en van buiten zwaar. Midas had nu de oren van een ezel! Wat een vernedering voor een koning om te moeten dragen! Hij kon het niet alleen aan en vertrouwde het geheim van zijn vreemde oren toe aan de kapper van het hof, in de hoop dat die zou helpen ze te verbergen. "Maar op straffe van de dood: vertel niemand over mijn oren!" gebood Midas.
De kapper knipte het haar van de koning zodat het de slap hangende ezelsoren bedekte, en maakte zelfs een grote tulband om ze nog beter te verbergen. Maar zo'n goed geheim kon hij niet bewaren. Hij ging naar een weiland, groef een gat in de grond, bukte zich, fluisterde het geheim daarin en bedekte het vervolgens zorgvuldig. Binnen korte tijd groeide er op precies die plek een dikke laag riet. Zodra het riet hoog genoeg was om door de wind aangewaaid te worden, begon het het verhaal te fluisteren van de koning die zijn regeerperiode moest afsluiten met een paar ezelsoren vanwege zijn eigenzinnigheid. En men zegt dat het riet in die wei, door de wind aangewaaid, tot op de dag van vandaag het verhaal van koning Midas vertelt.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.