De ruzie tussen de broers

# book_id: global-gutenberg-translation-0a1c43ca6221483f87fd53baa5bd53a5
# book_title: De ruzie tussen de broers
# chapter_id: 1-de-ruzie-tussen-de-broers
# chapter_title: De ruzie tussen de broers
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De tegenslagen van Thebe eindigden niet met de verbanning van Oedipus. Het lot was nog steeds ongunstig voor de ongelukkige stad. De plaag was voorbij, maar de twee jonge prinsen maakten ruzie om de troon.

Beide wilden heersen en geen van beiden wilde de troon met zijn broer delen. Na veel discussie kwamen ze uiteindelijk overeen dat ieder om beurten een jaar zou regeren.

Eteocles, de oudste, mocht het eerste jaar regeren. Ondertussen ging Polynices naar Adrastus, koning van Argos. Hij werd hartelijk ontvangen en vermaakt. Maar toen het jaar voorbij was, haastte hij zich terug naar Thebe om op zijn beurt te regeren.

Toen hij de stad bereikte, weigerde Eteocles echter het scepter af te geven. Hij riep zijn bewakers bij zich en gebruikte zijn macht om Polynices de stad uit te drijven. Dit was heel verkeerd, want een belofte moet altijd worden gehouden. Dit maakte Polynices zo kwaad dat hij beloofde terug te keren met een leger en zijn broer te dwingen zich eerlijk te gedragen.

Polynices haastte zich terug naar Argos en wist al snel Adrastus en vijf andere koningen en befaamde strijders ervan te overtuigen om met hem naar Thebe te gaan en hem te helpen de troon met geweld te veroveren.

Toen Eteocles hoorde dat zeven koningen met een groot leger op weg waren om hem de troon te laten opgeven, besloot hij hard te vechten om die te behouden. Hij versterkte de stadsmuren, sloeg voorraden aan en zorgde voor de hulp van zeven dappere bondgenoten. Daarna sloot hij de poorten van Thebe en wachtte hij rustig af tot de vijand zou arriveren.

Ondertussen marcheerden de zeven leiders vanuit Argos naar Thebe. Uiteindelijk kwamen ze aan bij het bos van Nemea, waar Hercules, de grootste held van Argos, ooit een verschrikkelijke leeuw had gedood. Dit monster had lange tijd in het bos geleefd en iedereen met angst vervuld. Toen Hercules het bos uitkwam, de huid van de leeuw om zijn lichaam gewikkeld, waren ze heel blij geweest.

# book_id: global-gutenberg-translation-0a1c43ca6221483f87fd53baa5bd53a5
# book_title: De ruzie tussen de broers
# chapter_id: 1-de-ruzie-tussen-de-broers
# chapter_title: De ruzie tussen de broers
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ter ere van Hercules' overwinning op de Nemeïsche leeuw stopten de zeven leiders op die plek om spelen te vieren, die volgens hen om de drie jaar gehouden moesten worden. Dit feest werd daarna altijd gevierd. Toen de mensen zich verzamelden voor races en boksen, hielden ze graag de herinnering levend aan de dappere leeuwenjager en aan de zeven koningen die de Nemeïsche spelen voor het eerst hadden georganiseerd.

Toen Polynices en zijn bondgenoten uiteindelijk Thebe bereikten, ontdekten ze dat alle poorten gesloten waren. Hoewel ze moedig vochten en hard probeerden de stad binnen te komen, werden ze zeven lange jaren lang op afstand gehouden. Aan het einde van die periode waren zowel de mensen binnen als buiten de stad het lange beleg beu. Daarom werd afgesproken dat de twee legers elkaar op een naburige vlakke grond zouden ontmoeten en het uit zouden vechten.

De legers werden geleid door de twee broers, die elkaar nu zo bitter haatten dat ze, in plaats van te wachten op het teken om te strijden, op elkaar afstormden en beiden omkwamen voordat iemand kon ingrijpen.

Dit vreselijke einde van hun twist vulde beide legers met angst, en ze kwamen een wapenstilstand overeen om hun leiders te begraven. Zoals gebruikelijk werden de lichamen op een brandstapel verbrand. Beide lichamen werden naast elkaar op de brandstapel gelegd. Toen het hout verbrand was, werden de assen in aparte urnen geplaatst. De Grieken vertelden hun kinderen dat deze broers elkaar zo haatten dat zelfs hun assen zich niet zouden vermengen.

Dit verhaal over Oedipus en zijn familie is slechts een mythe, maar het is zeer beroemd. De Grieken schreven er verhalen, gedichten en toneelstukken over. Om die reden zou iedereen die de geschiedenis van Griekenland wil bestuderen, dit verhaal moeten kennen.